ตอนที่ 167
ย้ายมาอยู่กับผม
จู่ ๆ ความโกรธของโจวเพ่ยฮวาก็ทะยานพุ่งขึ้นเมื่อได้ยินว่าเธอจะไม่ถอนฟ้องและยังจะโทรแจ้งตำรวจมาจับกุมพวกเขา
เธอจึงพูดตำหนิ “นังชั่ว แกก็แค่อยากจะเห็นน้องสาวตัวเองตายทั้งเป็น”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปิดปากพูดจาเยาะเย้ยอีกครั้ง “ฆาตกรที่ลงมือฆ่าคนก็สมควรตายจริง ๆ นั่นแหละ”
ถึงแม้ว่าจะต้องตาย ถงอวิ๋นเหยียนก็สมควรตาย
“แกกล้าพูดแบบนั้นกับน้องได้ยังไง แกมันนังชาติชั่ว” โจวเพ่ยฮวากรีดร้องขณะสาปแช่ง และเตรียมจะพุ่งเข้าใส่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
เยี่ยชวงรีบเข้ามาหยุดทันทีเมื่อเห็นว่าเธอจะทำร้าย ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ตอนนี้โจวเพ่ยฮวากำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เธอต้องการจะฉีกถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกเป็นชิ้น ๆ
ถึงแม้ว่าจะถูกเยี่ยชวงหยุดเอาไว้ แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ โบกไม้สะบัดมือโจมตีอย่างสิ้นหวัง
เยี่ยชวงไม่ได้ทำตัวสุภาพกับเธอนักและขับไล่เธอออกไป
โจวเพ่ยฮวาถูกเตะลงกับพื้น ร่างของเธอกระแทกเข้ากับมุมกำแพงอย่างจังจนส่งเสียงกรีดร้องออกมา
“คุณเป็นยังไงบ้าง?” ถงกัวฮุยรีบเข้าไปประคองเธอ
โจวเพ่ยฮวาทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและเคืองโกรธ เธอสูดลมหายใจหลังจากได้รับการช่วยเหลือและรู้สึกว่ากระดูกของตนเองกำลังร้าวราน
เธอชี้หน้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสีหน้าเคียดแค้น “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับลูกฉัน พวกแกก็อย่าหวังว่าจะรอดไปได้เลย”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหลือบมองเธอด้วยสายตายั่วยุ
โจวเพ่ยฮวาอดกลั้นต่อความเจ็บปวดบนร่างกายและจ้องมองด้วยสายตาอาฆาตพยาบาท “ถ้าแกมีจิตสำนึกก็รีบไปถอนฟ้องซะ เกิดมีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้นกับลูกสาวฉัน ฉันก็จะฝังไอ้เด็กเวรนั้นไปกับลูกฉันด้วย”
หลังจากข่มขู่เสร็จ ถงกัวฮุยก็พาโจวเพ่ยฮวาออกไป
…
หลังจากนั้นไม่นาน ลู่หมิงก็รับรู้ได้ว่าทั้งสองคนเข้ามาข่มขู่ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ลู่หมิงเคาะประตูห้องทำงานของท่านประธาน รอจนกระทั่งมีเสียงตอบรับจากทางด้านใน เขาจึงเปิดประตูและเดินเข้าไป
เขารายงานว่า “ท่านประธาน ครอบครัวถงไปก่อเรื่องที่บ้านคุณถงครับ”
มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้ว เขารู้ว่าทั้งสองคนจะไม่ยอมอยู่อย่างสงบจึงส่งคนไปเฝ้าดูพวกเขาอย่างลับ ๆ
“พวกเขาว่ายังไงบ้าง?” มู่อวี้เฉิงถามเสียงทุ้ม
ลู่หมิงเหลือบมองมู่อวี้เฉิงแล้วพูดว่า “พวกเขาให้คุณถงไปถอนฟ้องคดีความครับ และไม่ให้กล่าวโทษถงอวิ๋นเหยียน ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะเอาลูกชายคุณถงไปฝังกลบไว้กับ ถงอวิ๋นเหยียนครับ”
ลู่หมิงบอกเล่าทีละเรื่องและรู้สึกว่าตระกูลถงไร้ยางอายอย่างมาก
จงใจทำร้ายผู้อื่นแล้วยังมีหน้าไปข่มขู่ให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนฟ้องคดีความอีก
หน้าไม่อายเลยจริง ๆ
สีหน้าของมู่อวี้เฉิงเย็นชาเมื่อได้ยินคำรายงานจากลู่หมิง
“เข้าใจแล้ว นายออกไปก่อน”
ลู่หมิงไม่ต้องการถูกรังสีอำมหิตของท่านประธานลอบโจมตี เขาจึงถอยหลังกลับออกไป
ตกเย็น มู่อวี้เฉิงรีบสะสางงานทั้งหมดและตรงดิ่งไปยังชุมชนของถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปิดประตูแล้วต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือมู่อวี้เฉิง
“คุณมาทำอะไรคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถาม
เนื่องจากเขาคอยดูแลเธอในโรงพยาบาลมาหลายวัน งานในบริษัทจึงเพิ่งพูนมากขึ้นจนทำให้เขายุ่งมาก
“ผมสะสางงานเสร็จแล้วเลยแวะมาหาคุณ” มู่อวี้เฉิงตอบกลับ
หลังจากเขาเดินเข้าไปในบ้านเขาก็คอยสังเกต ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างระมัดระวัง ดูเหมือนว่าเธอจะยังปกติดีและไม่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ในวันนี้
“วันนี้เป็นยังไงบ้าง?” มู่อวี้เฉิงถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
“ก็ดีค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มเบา ๆ
เห็นเธอเป็นแบบนี้แล้วคงไม่เต็มใจจะบอกเขาแน่ ๆ หากลู่หมิงไม่มารายงานเขา เธอก็คงจะปิดบังมันไว้
หลังจากรับประทานอาหารเย็น มู่อวี้เฉิงมองดูเธอแล้วค่อย ๆ พูดขึ้นว่า “เรามาคุยกันเถอะ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสบตากับเขาด้วยความตกตะลึง จากนั้นจึงพยักหน้า
เธอเดาว่ามู่อวี้เฉิงน่าจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้
เมื่อทั้งสองเดินไปที่โซฟา เขาก็พูดขึ้นว่า “ผมรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้หมดแล้ว”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงียบเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เขามองถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างแน่วแน่และถามว่า “พวกเขามาตามรังควานคุณ ทำไมคุณไม่พูดอะไรเลย?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลดสายตาลงเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาของเขา และพูดด้วยน้ำเสียงสงบ “ก็แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องพูดถึงหรอกค่ะ”
“แล้วคุณวางแผนจะทำยังไงต่อ?” มู่อวี้เฉิงถาม
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดไม่ออกไปครู่หนึ่งเมื่อต้องเผชิญกับคำถามดังกล่าว ตอนนี้เธอยังไม่มีแผนการอะไรทั้งนั้น
เธอส่ายหัวและตอบว่า “ก็ค่อย ๆ ดูกันไปก่อน”
มู่อวี้เฉิงจึงพูดแนะนำว่า “ย้ายมาอยู่กับผมสิ พวกเขาจะได้ไม่ต้องตามมารังควานอีก”
เขามีแผนการอยู่ในใจอยู่แล้ว โดยคิดจะฉวยผลประโยชน์จากโอกาสนี้พาถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับบ้าน
นอกจากนี้ยังช่วยป้องกันผู้ชายอื่นที่คลั่งไคล้ในตัวเธอ
เขาจะรู้สึกสบายใจมากขึ้นหากนำคนของตนเองมาอยู่ใกล้ตัว
“ไม่ต้องหรอกค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหัวโดยไม่คิดและปฏิเสธข้อเสนอของเขาอย่างง่ายดาย
เธอไม่ต้องการรบกวนเขามากจนเกินไป
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพบว่าเธอรบกวนเขาระหว่างที่เขาคอยดูแลเธอกับลูกชายในโรงพยาบาลมามากพอแล้ว
ตราบใดที่เธอระมัดระวัง เธอกับเสี่ยวเป่าก็สามารถอาศัยอยู่ที่นี่ต่อได้
นอกจากนี้เยี่ยชวงกับเยี่ยหานยังคอยช่วยคุ้มครองพวกเธอ พวกเขาทั้งสองมีทักษะฝีมือที่ดีมาก เพราะฉะนั้นเธอกับ เสี่ยวเป่าจะไม่ตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน
มู่อวี้เฉิงไม่เข้าใจถึงความคิดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวและยังคงพูดชักชวนต่อ “คุณไม่นึกถึงตัวเอง อย่างน้อยก็นึกถึง เสี่ยวเป่าหน่อยเถอะ”
“เสี่ยวเป่า?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองเขาด้วยแววตาสับสน
การย้ายเข้าไปในบ้านของเขาเกี่ยวข้องอะไรกับเสี่ยวเป่า
มู่อวี้เฉิงเอนหลังบนโซฟาและพูดอย่างครุ่นคิด “พ่อของคุณเป็นห่วงเป็นใยถงอวิ๋นเหยียนมาก ก่อนหน้านี้เขาแค่มาบีบบังคับคุณ แต่ตอนนี้ถงอวิ๋นเหยียนติดคุกแล้ว หลังจากนี้เขาจะต้องเรื่องที่รุนแรงมากกว่าเดิมแน่”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดอยู่ครู่หนึ่งและคิดว่าคำพูดของเขาสมเหตุสมผล ถงกัวฮุยจะต้องทำเรื่องที่เกินกว่าเหตุอีกครั้งแน่ ๆ
มู่อวี้เฉิงพูดเสริมว่า “ผมได้ยินมาว่าโจวเพ่ยฮวามาขู่ว่าถ้าคุณไม่ถอนฟ้อง เธอจะฝังเสี่ยวเป่าไปพร้อมกับถงอวิ๋นเหยียน คุณคิดจะถอนฟ้องถงอวิ๋นเหยียนหรือเปล่า?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟังสิ่งที่เขาพูดและตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคลายไม่ออก
เธอไม่ต้องการมอบอิสระให้ฆาตกรที่พยายามจะลงมือฆ่าเธอ แต่เธอก็ไม่ต้องการให้เสี่ยวเป่าตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน
มู่อวี้เฉิงเห็นว่าร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทา จึงพูดต่อ “ผมอยากป้องกันไม่ให้เขาทำอะไรบ้า ๆ อีก เพราะฉะนั้นผมหวังว่าคุณจะย้ายมาอยู่กับผม ที่คฤหาสน์มีระบบรักษาความปลอดภัยครบครัน มีคนขับรถไปรับไปส่งเสี่ยวเป่าด้วย คุณจะได้สบายใจมากขึ้นไง”
“แต่ว่า…” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลังเล
มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเธอลังเล “คุณยอมรับความช่วยเหลือจากลู่ซีจวี๋ แต่ทำไมถึงไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากผม”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นสมเหตุสมผล แต่เธอก็ยังลังเล
นอกจากนี้เธอยอมรับความช่วยเหลือจากลู่ซีจวี๋เท่านั้น พวกเขาทั้งสองมีความสัมพันธ์ด้านการทำงานระหว่างผู้บังคับบัญชาและผู้ใต้บังคับบัญชา จึงเป็นเรื่องปกติที่เธอจะยอมรับความช่วยเหลือจากเขา
ดวงตาของมู่อวี้เฉิงจับจ้องมาที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวและสังเกตเห็นได้ถึงความลังเล
แต่เขาจะไม่มีวันยอมให้เธอลังเลระหว่างเขากับลู่ซีจวี๋เด็ดขาด
