ตอนที่ 163
ไม่ต้องห่วง ผมจะปกป้องคุณเอง
ณ โรงพยาบาลกลางเมือง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาและพบว่าข้างนอกมืดสนิทแล้ว
เธอหลับไปทั้งวันโดยไม่รู้สึกตัวเลย
ขณะที่บนโซฟาตัวเล็กใกล้เตียงพยาบาลมีเสี่ยวเป่าคอยนั่งเล่นเกมอยู่อย่างเชื่อฟัง ส่วนมู่อวี้เฉิงไม่รู้ว่าหายไปไหน
ถึงอย่างนั้นหน้าจอแล็ปท็อปบนโต๊ะก็ยังคงเปิดค้างเอาไว้อยู่ ประกอบกับกองเอกสารที่บ่งบอกถงเหมี่ยวเหมี่ยวว่าเขายังอยู่ที่นี่
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่มู่อวี้เฉิงจะเปิดประตูเข้ามาอย่างระมัดระวัง
ทันทีที่ประตูเปิดออก มู่อวี้เฉิงก็เห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งอยู่บนเตียง
เขาเดินเข้ามาใกล้เตียงและถามด้วยความเป็นห่วง “ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?”
“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบกลับ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่ามู่อวี้เฉิงถือโทรศัพท์อยู่ในมือจึงรับรู้ได้ว่าเขาไม่ต้องการรบกวนการนอนหลับของเธอ จึงได้ออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอก
เธอมองดูกองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะอีกครั้ง “ถ้าในบริษัทมีเรื่องด่วนอะไร คุณก็กลับไปได้เลยค่ะ ฉันอยู่ที่นี่ยังมีคนช่วยดูแลอยู่”
มู่อวี้เฉิงคิดว่าเธอกำลังเข้าใจผิด “ไม่ใช่เรื่องงานหรอก”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าเมื่อได้ยินคำตอบ แต่กลับไม่ได้ถามอะไรต่อ
มู่อวี้เฉิงยังคงคิดว่าจะบอกข่าวที่ลู่หมิงเพิ่งมารายงานให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ดีหรือไม่
แต่หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง เขาก็พูดออกมาตามตรง “เมื่อกี้ลู่หมิงมาบอกว่าเจอเบาะแสของถงอวิ๋นเหยียนแล้ว ตำรวจกำลังปฏิบัติการเข้าจับกุมตัว ผมเชื่อว่าอีกไม่นานเธอจะถูกนำตัวเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูเฉยเมยราวกับว่าคนที่เขากำลังพูดถึงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ
หลังจากเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ถงอวิ๋นเหยียนก็หายตัวไป
ตอนนี้มีเบาะแสก็แค่รอฟังข่าวเกี่ยวกับการจับกุมตัวของถงอวิ๋นเหยียน
เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ต้องรับผิดชอบการกระทำโง่ ๆ ที่ตัวเองทำลงไป”
ถงอวิ๋นเหยียนมีจิตใจชั่วร้าย คิดจะทำร้ายเธอมาตั้งหลายหน แต่คราวนี้กลับรุนแรงขึ้นถึงกับพยายามฆ่าเธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงมองว่าสิ่งที่อีกฝ่ายทำลงไปไม่ลงควรให้อภัย ถึงแม้ว่าหล่อนจะต้องเข้าคุกหล่อนก็สมควรได้รับมัน
แต่ว่า…
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้ว แน่นอนว่ามู่อวี้เฉิงที่เฝ้าดูอยู่ไม่พลาดการแสดงออกดังกล่าว
“ทำไม?” มู่อวี้เฉิงถาม
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบ “ไม่มีอะไร”
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงถงกัวฮุยกับโจวเพ่ยฮวา
พิจารณาจากสถานการณ์ของตระกูลถงแล้ว ถงกัวฮุยถือว่าถงอวิ๋นเหยียนเป็นบ่อทำเงินของชีวิต และเขาจะไม่มีทางปล่อยให้เธอถูกจับกุมตัวเด็ดขาด
ไม่ต้องพูดถึงโจวเพ่ยฮวา นี่เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอ และเธอจะไม่ยอมแพ้อย่างแน่นอน
เกรงว่าหลังจากนี้จะมีปัญหามากมายรออยู่
มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเธอไม่สบายใจจึงถามด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจเมื่อเห็นว่าเขาไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ “ฉันก็แค่นึกถึงถงกัวฮุยกับโจวเพ่ยฮวา พวกเขาจะไม่ยอมทนดูเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับถงอวิ๋นเหยียนแน่นอน และไม่รู้ว่าจะมาไม้ไหนอีก”
มู่อวี้เฉิงจับมือเธอมาวางไว้บนฝ่ามือเขาและพูดปลอบ “ไม่ต้องห่วง ผมจะปกป้องคุณเอง”
เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้น ใบหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนไปเป็นสีแดง
จนกระทั่งฝ่ามือมีอุณหภูมิร้อนจัด เธอก็ตระหนักได้ว่ามู่อวี้เฉิงกำลังกุมมือเธออยู่ จึงรีบดึงมือออกมา
มู่อวี้เฉิงจ้องมองมือตนเองด้วยสีหน้าครุ่นคิด สัมผัสที่นุ่มนวลยังคงติดอยู่ที่มือของเขา
เสี่ยวเป่าที่ยืนอยู่ด้านข้างยื่นมือออกตบหน้าอกตัวเอง “หม่ามี้ ผมจะปกป้องหม่ามี้เหมือนกัน”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าเสี่ยวเป่าพยายามจะแสดงจิตวิญญาณแห่งการเป็นลูกผู้ชาย แม้ว่าใบหน้าจะเต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มนุ่มนวลก็ตาม
เธอจึงยิ้มตอบรับ “จ๊ะ”
เช้าวันรุ่งขึ้น
บาดแผลของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเริ่มตกสะเก็ดแล้ว หลังจากคุณหมอเข้ามาตรวจดูอาการของถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างละเอียด เขาก็ดันกรอกแว่นตาบนสันจมูกขึ้น
“แผลหายเร็วมาก ไม่มีน่าจะมีปัญหาใหญ่อะไรแล้ว ยังเจ็บปวดอยู่มั้ยครับ?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหัว
คุณหมอพูดต่อ “อาการบาดเจ็บของคุณฟื้นตัวได้ดีมาก ตอนนี้ยังไม่มีผลข้างเคียงจากบาดแผลบริเวณศีรษะ เพราะฉะนั้นคุณสามารถกลับไปพักฟื้นได้ครับ”
จากนั้นเขาก็หันไปหามู่อวี้เฉิง “คุณเป็นญาติกับผู้ป่วยใช่มั้ยครับ?”
ในเมื่อคุณหมอถือว่าเขาเป็นสมาชิกในครอบครัวของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว มู่อวี้เฉิงจึงไม่ได้พูดอธิบายอะไร เพียงแค่รับฟังเงียบ ๆ
เมื่อคุณหมอเห็นว่าเขาไม่ตอบจึงถือว่าเป็นการยอมรับ จากนั้นก็เริ่มพูดเตือนว่า “ตอนนี้บาดแผลของผู้ป่วยยังโดนน้ำไม่ได้นะครับ คุณควรจะระมัดระวังด้วย…”
หลังจากให้คำแนะนำเพิ่มเติมเล็กน้อย คุณหมอกับนางพยาบาลก็พากันเดินกลับออกไป
“ผมจะไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล พวกคุณรออยู่ที่นี่ก่อนนะ” มู่อวี้เฉิงพูดกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวและเสี่ยวเป่า
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า เธอไม่ชอบสถานที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเลย
มู่อวี้เฉิงทำเรื่องขอออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว จึงพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่าเดินไปที่รถยนต์
หลังจากพวกเขาขึ้นรถ มู่อวี้เฉิงก็ขับรถตรงไปที่ลานชุมชน
…
ขณะเดียวกัน คนของถงกัวฮุยได้เดินทางมาถึงเขตเหลาเฉิง
เขาส่งคนรับใช้เก่าแก่ที่เคยทำงานในบ้านตระกูลถงมาก่อนมาที่นี่
ถงกัวฮุยเคยเมตตาเขามาก ดังนั้นคนรับใช้จึงเชื่อฟังคำสั่งของเขา
คนรับใช้เก่าทำตามคำแนะนำของถงกัวฮุย เขาเดินทางมายังอาคารร้างในเขตเหลาเฉิง และส่งเสียงจิ๊บ ๆ ราวกับเสียงนกร้องอยู่สามครั้ง
หลังจากได้ยินเสียงร้อง ถงอวิ๋นเหยียนที่ขดตัวอยู่ในอาคารร้างก็เริ่มมีปฏิกิริยาโต้ตอบ
คนรับใช้เก่าเดินตามเสียงร้องตอบ และโยนถุงที่ถูกบรรจุเต็มขอบเข้าไปข้างใน
ถุงกระเป๋าร่วงหล่นกับพื้นจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ถงอวิ๋นเหยียนรีบเปิดมันออก
ข้างในกระเป๋ามีเสื้อผ้าหลายตัว ซองบรรจุเงินและโทรศัพท์มือถือ
ถงอวิ๋นเหยียนเปิดซองบรรจุเงินและพบว่าในนั้นมีเงินเพียงห้าหมื่นหยวนเท่านั้น
เงินแค่ห้าหมื่นหยวน เธอจะมีชีวิตอยู่รอดได้อย่างไร
“ทำไมน้อยจัง แกเอาเงินไปใช่มั้ย!” ถงอวิ๋นเหยียนพูดจาหยาบคายใส่คนรับใช้เก่าที่ยืนอยู่ด้านนอก
“คุณหนู นายท่านให้ผมมาเท่านี้ครับ ผมไม่ได้เอาไป จริง ๆ” คนรับใช้รีบพูดปฏิเสธ
“ฮะ ฉันไม่เชื่อหรอก แม่ไม่มีทางส่งเงินมาให้ฉันแค่นี้ แกนั่นแหละเอาไป”
คนรับใช้ถอนหายใจและพูดอธิบายว่า “คุณหนู ผมไม่ได้เอาไปจริง ๆ ครับ นายท่านยื่นถุงนี้ให้ผมและบอกว่าตอนนี้พวกเขาถูกทางตำรวจจับตามองอยู่ เคลื่อนตัวไปไหนไม่ได้เลย จึงนำเอาเงินที่เหลือติดบ้านมาใส่ให้ก่อนครับ เขาบอกให้คุณหนูอย่าพยายามทำตัวเป็นจุดเด่น เอาเงินก่อนนี้ไปหาที่อยู่ใหม่ก่อน แล้วเขาจะติดต่อไปอีกทีครับ”
ถงอวิ๋นเหยียนพยักหน้า “ครั้งนี้ฉันจะเชื่อแกก็ได้”
คนรับใช้ที่อยู่ข้างนอกพูดกับถงอวิ๋นเหยียนอีกครั้ง “คุณหนู ดูเหมือนว่าจะมีคนมาครับ”
ถงอวิ๋นเหยียนรีบกระซิบบอกคนรับใช้ “รีบไปซะสิ อย่าให้ใครมาเห็น”
คนรับใช้รีบเดินออกไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ
เมื่อวานคนของมู่อวี้เฉิงพบร่องรอยของถงอวิ๋นเหยียนในช่วงพลบค่ำ
ความมืดมิดอาจจะทำให้การค้นหายากขึ้น แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอไม่ได้ระวังตัว
ดังนั้นพวกเขาจึงค้นหาอย่างระมัดระวัง แต่หลังจากค้นหามาทั่วทั้งเขตเหลาเฉิงแล้วกลับไม่พบที่ซ่อนตัวของ ถงอวิ๋นเหยียนเลย
เช้าวันรุ่งขึ้น เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เตรียมพร้อมมาอย่างดีได้เริ่มปฏิบัติการอีกครั้ง
หลังจากตรวจค้นอยู่หลายครั้ง พวกเขาก็ค้นพบอาคารร้างที่ถงอวิ๋นเหยียนซ่อนตัวอยู่
