ตอนที่ 159
โง่เขลาจริง ๆ
ณ ซ่งกรุ๊ป
ซ่งอวี่ซีรู้เรื่องเกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้ว และรู้สึกเสียใจมากที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่ตาย
นอกจากนี้ยังนั่งสาปแช่งถงอวิ๋นเหยียนในใจ นังโง่ ทำไมไม่ฆ่านังถงเหมี่ยวเหมี่ยวทิ้งซะเลยล่ะ?
จากนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“เข้ามา”
ผู้ช่วยที่ได้ยินเสียงตอบรับเปิดประตูเดินเข้ามา
“คุณซ่งครับ เจ้าพวกปล่อยเงินกู้มาทวงเงินครับ”
ก่อนหน้านี้ซ่งอวี่ซีได้ทำการติดต่อกับเจ้าหนี้นอกระบบ โดยสัญญาว่าจะมอบเงินจำนวนหนึ่งให้พวกเขาหากพวกเขาเข้าไปทำลายบริษัทของถงเหมี่ยวเหมี่ยวและกดดันถงกัวฮุยให้เป็นหนี้มหาศาล
ขณะนี้ยังไม่มีการจ่ายเงินวานจ้างจำนวนหนึ่งให้พวกเขา เจ้าหนี้นอกระบบพวกนั้นจึงเข้ามาเรียกร้องเงิน
“เอาเงินให้พวกมันไป” ซ่งอวี่ซีสั่งการอย่างไม่ยี่หระ
“ครับ” ผู้ช่วยพยักหน้าเล็กน้อยและหันหลังเดินกลับออกไป
เงินที่ซ่งอวี่ซีสัญญากับเจ้าหนี้เงินกู้นั้นไม่ได้มีค่าอะไรสำหรับเธอเลย
เดิมทีเธอต้องการให้เจ้าหนี้นอกระบบบุกไปยังบ้านตระกูลถงและบีบบังคับให้ถงกัวฮุยฮึดสู้ลุกขึ้นมาฆ่านังสารเลวนั่นซะ
แต่เธอนึกไม่ถึงว่าถงอวิ๋นเหยียนจะลงมือด้วยการขับรถชนถงเหมี่ยวเหมี่ยวก่อน
น่าเสียดายที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโชคดีและสามารถหลบหลีกไปได้ ในขณะที่ถงอวิ๋นเหยียนถูกตั้งข้อหาพยายามฆ่า
ไม่ได้ลงมือฆ่าแล้วยังต้องมานั่งชดใช้ความผิดอีก ช่างโง่เขลาจริง ๆ
แต่ต้องบอกว่าการใช้เงินจำนวนเล็กน้อยมาสร้างความโชคร้ายให้กับถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั้นถือว่าไม่ใช่การใช้เงินโดยเปล่าประโยชน์สักนิด
อย่างน้อยมันก็ทำให้หล่อนทุกข์ทรมานทางร่างกายและติดอยู่ในโรงพยาบาลสักระยะหนึ่ง
ตราบใดที่หล่อนไม่สามารถวิ่งแจ้นมาหามู่อวี้เฉิงได้ ซ่งอวี่ซีก็ยินดีที่จะจ่ายเงิน
ณ โรงพยาบาลกลางเมือง
ท้องฟ้าเริ่มมืดมิด แต่มู่อวี้เฉิงกลับไม่มีทีท่าว่าจะจากไป
เขานั่งอยู่บนโซฟาปรายตามองเอกสารอย่างละเอียดถี่ถ้วน ราวกับเขาวางแผนจะเฝ้าระวังอยู่ที่นี่
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเขามากจนเกินไป และไม่ต้องการให้เขามาคอยเฝ้าดูเธอ
เธอจึงพูดขึ้นอย่างสุภาพ “มันดึกแล้ว ทำไมคุณไม่กลับบ้านไปล่ะคะ? ไม่ต้องมานั่งเฝ้าฉันหรอก”
มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเธอ และพูดตอบเสียงทุ้ม “ผมควรจะอยู่ดูแลคู่หมั้นตัวเอง อีกอย่างเสี่ยวเป่าก็อยู่ที่นี่ด้วย ควรจะมีคนคอยดูแลเขากลางดึก”
“ใช่แล้วหม่ามี้ ปล่อยให้คุณลุงสุดหล่ออยู่ต่อเถอะ” เสี่ยวเป่าเห็นด้วย
เขาพยายามทำตาโตและท่าทางน่ารักแอ๊บแบ๊ว จน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพ่ายแพ้ให้แก่เขา
เยี่ยชวงเห็นว่าผู้ชายตรงหน้าไร้ยางอายอย่างมาก นอกจากนี้ยังพยายามใช้เด็กเป็นข้ออ้าง
หน้าไม่อาย!
เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “ฉันดูแลคุณเหมี่ยวเหมี่ยวกับนายน้อยได้ค่ะ”
หลังจากพูดจบเธอก็พยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อทำให้ผู้คนรู้สึกเชื่อถือ
มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเธอเบา ๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่กลับไม่สนใจไยดีเธอ
เขาทำหน้าทำตาราวกับมองมดตัวน้อยตัวนิด
เยี่ยชวงโมโหมากเมื่อเห็นท่าทางที่ยั่วยุของมู่อวี้เฉิง
เธอจ้องกลับโดยไม่ลังเล แต่มู่อวี้เฉิงกลับไม่ได้มองมาทางเธอด้วยซ้ำ
เยี่ยชวงโกรธมาก ดวงตาที่เคยเย็นชากำลังลุกโชนไปด้วยเปลวไฟ
เสี่ยวเป่าเห็นว่าเธอกำลังอารมณ์เสียจึงพูดขึ้นว่า “คุณป้าเยี่ยชวง ผมหิวน้ำ ผมขอน้ำสักแก้วได้มั้ยฮะ?”
เยี่ยชวงรีบไปรินน้ำให้เขาแต่กลับพบว่ากาต้มน้ำไม่มีน้ำเหลืออยู่ เธอเหลือบมองมู่อวี้เฉิงแล้วคิดในใจว่าครั้งนี้ฉันจะปล่อยคุณไปแล้วกัน
เธอหยิบกาน้ำร้อนและรีบออกไปหาน้ำมาเติม
หลังจากที่เยี่ยชวงกลับมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เพิ่งคิดได้ว่าเยี่ยชวงอาจจะเหน็ดเหนื่อยจากเหตุการณ์ในบ้านตระกูลถงและเหตุการณ์จากอุบัติเหตุทางรถยนต์ในวันนี้
“เยี่ยชวง ทำไมไม่กลับไปพักผ่อนก่อนล่ะ ให้สองคนเฝ้าฉันก็พอแล้ว”
“แต่…”
“พี่ก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน ฟังฉันแล้วกลับไปพักผ่อนเถอะ”
เยี่ยชวงกัดฟันเมื่อได้ยินเช่นนั้น ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ต้องการให้มู่อวี้เฉิงอยู่ดูแลถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่ในเมื่อ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนปริปากพูดก่อน เธอจึงต้องจากไปด้วยความขุ่นเคือง
หลังจากที่เยี่ยชวงกลับออกไปแล้ว มู่อวี้เฉิงอยู่ที่นี่ต่อตามที่เขาต้องการและยังรับหน้าที่คอยเฝ้าระวังตลอดทั้งคืน
จู่ ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ส่งเสียงร้องออกมากลางดึก
มู่อวี้เฉิงลืมตาขึ้นมาและเดินเข้าไปตรวจสอบอาการเธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพเหงื่อทั่วตัว ใบหน้าแดงก่ำ ผมเผ้าติดแนบติดอยู่กับใบหน้า
มู่อวี้เฉิงเอื้อมมือออกไปแตะหน้าผากของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วพบว่ามันร้อนมาก
เขารีบกดกริ่งอย่างว่องไว หลังจากนั้นไม่นานคุณหมอในชุดคลุมสีเข้าก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับนางพยาบาลอีกหลายคน
“เธอน่าจะไข้ขึ้นครับ” มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้วขณะมองดูหมอ
คุณหมอพยักหน้าหยิบเทอร์โมมิเตอร์บนถาดออกมา และวางไว้ใต้รักแร้ของถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ผ่านไปสักพัก คุณหมอก็หันไปพูดกับมู่อวี้เฉิง “38.6องศา ไข้ขึ้นครับ”
จากนั้นคุณหมอก็ฉีดยาลดไข้ให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว และดำเนินการลดไข้บางอย่าง
นอกจากนี้ยังพูดเตือนว่า “เดี๋ยวสักพักเหงื่อจะออกมาก คุณต้องเช็ดตัวให้เธอเพื่อไม่ให้เหงื่อไหลเข้าไปในแผล จะได้ลดโอกาสในการติดเชื้อนะครับ”
หลังจากพูดจบ คุณหมอกับนางพยาบาลก็เดินออกไป
จากนั้นมู่อวี้เฉิงจึงเหลือบมองเสี่ยวเป่าที่นอนหลับใหลอยู่บนโต๊ะพับ
สีหน้าของเขาอ่อนโยนมาก และการเคลื่อนไหวเมื่อสักครู่นี้ก็ไม่ได้รบกวนการนอนหลับของเขาเลย
มู่อวี้เฉิงจึงมุ่งความสนใจไปที่การดูแลถงเหมี่ยวเหมี่ยว และแทบจะไม่ได้นอนหลับสนิทตลอดทั้งคืน
เมื่อไหร่ที่คนบนเตียงส่งเสียงร้อง มู่อวี้เฉิงก็พร้อมจะเดินเข้าไปดูเสมอ
กะละมังน้ำเย็นวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงและมีผ้าขนหนู สีขาวอยู่ในนั้น
มือแกร่งของมู่อวี้เฉิงจุ่มลงไปในน้ำเย็นเป็นครั้งคราว หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาบิดจนหมาดแล้วจึงเช็ดตัวให้เธออย่างระมัดระวัง
ร่างกายของถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีเหงื่อไหลออกมามาก เธอคอยส่งเสียงร้องคร่ำครวญด้วยความรู้สึกไม่สบายตัว
มู่อวี้เฉิงเอื้อมมือออกไปแกะกระดุมเสื้อผ้าของเธอ
คราวเมื่อผิวขาวนวลดุจดังหิมะสัมผัสกับอากาศเย็น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถอนหายใจสบาย
มู่อวี้เฉิงมองดูผิวขาวเนียนของเธอแล้วเผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว จากนั้นจึงพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ
เขายื่นมือออกไปหยิบผ้าขนหนูและนำมาเช็ดตามร่างกายเธออย่างระมัดระวัง
ถึงแม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะยังงุนงงจากอาการไข้ แต่เธอก็ยังรู้สึกตัวว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
เธอรู้ว่ามู่อวี้เฉิงคอยสังเกตอาการของเธอและเรียกคุณหมอมาให้
นอกจากนี้ยังเช็ดหน้าเช็ดตาและเช็ดร่างกายให้เธอ
เดิมทีถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องการพูดขอบคุณมู่อวี้เฉิง แต่อาการไข้ขึ้นทำให้เธออ่อนแรง เปลือกตาหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินนับพันกิโลกรัมถ่วงเอาไว้
สติสัมปชัญญะของเธอค่อย ๆ เลือนราง ก่อนที่เธอจะผล็อยหลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น ในที่สุดไข้ของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ลดลงในช่วงรุ่งสาง
มู่อวี้เฉิงเอื้อมมือออกไปแตะหน้าผากเธอและดูเหมือนว่าจะไม่มีไข้แล้ว
เขารู้สึกโล่งใจมาก หลังจากไม่ได้นอนมาตลอดทั้งคืน เขาจึงเดินกลับไปนั่งหลับตาอยู่บนเก้าอี้ใกล้ ๆ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นขึ้นมาหลังจากเขาหลับตาลง
เธอมองดูเสี่ยวเป่าที่กำลังหลับอยู่บนเตียงพับ และมองดูมู่อวี้เฉิงที่กำลังนั่งหลับด้วยสีหน้าสับสน
หลังรุ่งสาง เยี่ยชวงเดินกลับมาเคาะประตูห้องหลังจากไปรับอาหารเช้า
มู่อวี้เฉิงที่ได้ยินเสียงจึงลืมตาตื่น จากนั้นจึงพบว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งอยู่บนเตียงแล้ว
เขาลุกขึ้นมาเปิดประตูและเดินเข้าไปใกล้ ๆ เตียงพยาบาล
เยี่ยชวงเดินถือเซ็ตน้ำชายามเช้าตามแบบฉบับกวางตุ้งเข้ามา
มู่อวี้เฉิงมองดูคนบนเตียงด้วยสีหน้าวิตกกังวล “รู้สึกยังไงบ้าง?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูชายตรงหน้าและนึกขึ้นได้ว่าเขาคอยเช็ดตัวให้เธอเมื่อคืนนี้
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงมีท่าทางงุ่มง่ามเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำถามดังกล่าว ถึงอย่างนั้นเธอก็ยกมุมปากและส่งยิ้มให้เขา “ดีขึ้นมากแล้วค่ะ”
