ตอนที่ 158
สงบสติอารมณ์
คำพูดของโจวเพ่ยฮวาทำให้ตำรวจขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาจึงตั้งคำถามอย่างไร้ความอดทน “คุณกำลังตั้งข้อสงสัยในกระบวนการทำงานของพวกเราหรือครับ?”
“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ฉันแค่…” โจวเพ่ยฮวาต้องการจะต่อเถียง แต่กลับถูกขัดจังหวะ
“ไม่ใช่อะไร! ไม่ว่าจะเป็นตัวบันทึกความเร็วหรือกล้องวงจรปิดก็บ่งชี้ชัดเจนว่าเป็นถงอวิ๋นเหยียน”
“คุณตำรวจค่ะ ลูกสาวฉันไม่กล้าฆ่าไก่ด้วยซ้ำ เธอไม่มีทางทำแบบนั้นหรอกค่ะ”
“โต้เถียงไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรครับ จากการสอบสวนเราพบว่าถงอวิ๋นเหยียนไม่ได้ลงมือทำร้ายเหยื่อครั้งแรก พฤติกรรมของลูกสาวคุณในครั้งนี้ถือว่าเป็นการจงใจฆ่า”
“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้!” โจวเพ่ยฮวาแสดงท่าทางเหลือเชื่อ
เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจจึงคิดว่าไม่สามารถสอบปากคำเธอได้อีกต่อไป จากนั้นจึงกล่าวสรุปเข้าประเด็กสำคัญ “ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะตามจับกุมตัวถงอวิ๋นเหยียนมาเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมนะครับ”
โจวเพ่ยฮวาเกือบเป็นลมเมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าหน้าที่ตำรวจ
เจ้าหน้าที่ตำรวจเดินกลับออกไปหลังจากพูดเช่นนั้น
“ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้” โจวเพ่ยฮวาล้มลงบนโซฟาด้วยอาการตกตะลึง เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าถงอวิ๋นเหยียนจะทำแบบนี้
หลังจากที่ตำรวจออกไป เธอมองดูถงกัวฮุยที่นั่งเงียบ ๆ อยู่บนโซฟาด้วยความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
เธอชี้นิ้วไปที่ถงกัวฮุยและกรีดร้องด้วยความเกรี้ยวกราด “ทั้งหมดเป็นความผิดของคุณ ถ้าคุณไม่ไปเล่นการพนัน อวิ๋นเหยียนก็คงจะไม่เป็นแบบนี้!”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม ผมขอให้ลูกไปตี ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหรือเปล่า?”
ความโกรธเคืองของโจวเพ่ยฮวาทวีคูณมากขึ้น เธอกระโจนเข้าไปตะปบถงกัวฮุย ทั้งทุบตีทั้งกัดเขา
ถงกัวฮุยพยายามหลีกเลี่ยงฝ่ามือของเธอ แต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะกัดแขนของเขาแรงมากจนเขาเจ็บปวดและเริ่มหายใจลำบาก
เขาไม่เคยเห็นโจวเพ่ยฮวาบ้าคลั่งขนาดนี้มาก่อน ถงกัวฮุยยื่นมือออกไปผลักโจวเพ่ยฮวาอย่างแรง จนทำให้ โจวเพ่ยฮวาล้มลงกับพื้น
“สงบสติอารมณ์ก่อนเถอะ” ถงกัวฮุยพูดและเดินออกไป
…
ณ โรงพยาบาลใจกลางเมืองเป่ย
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาและพบว่าศีรษะของเธอได้รับบาดเจ็บสาหัส
เธอหายใจเข้าขณะที่ส่งเสียง ‘ซี๊ด’ ออกมา
เยี่ยชวงที่ได้ยินเสียงจึงรีบลุกขึ้นมามองดูเธอ แล้วพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ “คุณเหมี่ยวเหมี่ยวฟื้นแล้วเหรอคะ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่เพิ่งฟื้นขึ้นมายังคงไร้เรี่ยวแรง
เธอยกยิ้มมุมปากทั้งที่ริมฝีปากไร้สีสัน “ขอโทษที่ทำให้กังวลนะ”
เยี่ยชวงก้มศีรษะลงหลังจากได้ยินเช่นนั้น “ฉันผิดเองที่ไม่ยอมปกป้องคุณให้ดี”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดให้กำลังใจ “พี่ทำดีมากแล้วค่ะ ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”
เธอจำได้ว่ามีรถยนต์คันหนึ่งขับไล่ตามพวกเธอมา จากนั้นก็เกิดเสียงดังขึ้นพร้อมกับเธอที่หมดสติลงไป
“คุณถูกรถชนค่ะ คือ…”
ขณะที่เยี่ยชวงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง สายเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะทั้งสองคน
เยี่ยชวงหยิบโทรศัพท์มือถือที่ส่งเสียงดังอยู่หลายครั้งออกมาจากกระเป๋าบนโต๊ะ
แต่หลังจากมองดูหน้าจอแล้ว สีหน้าของเยี่ยชวงก็ดูแปลกไปเล็กน้อย
“เยี่ยชวง ใครเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองแล้วยืนนิ่งไม่ไหวติงจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไป
“ไม่มีอะไรค่ะ แค่สายเรียกเข้าจากพวกโฆษณาชวนเชื่อ” เยี่ยชวงยิ้ม
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็เงียบลง
แต่ขณะที่เยี่ยชวงกำลังจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตระหนักถึงบางอย่างที่ผิดปกติจึงพูดขึ้น “เอามาให้ฉันดูหน่อยสิคะ”
เยี่ยชวงจึงยื่นโทรศัพท์ให้เธออย่างไม่เต็มใจ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและพบว่าเป็นสายเรียกเข้าจากมู่อวี้เฉิง เธอจึงกดรับสาย
“มีอะไรคะ?”
“เย็นนี้ว่างมั้ย? ไปกินข้าวเย็นด้วยกันมั้ย?” น้ำเสียงทุ้มชวนต้องมนต์สะกดของมู่อวี้เฉิงดังลอดมาจากโทรศัพท์
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูรอยแผลบนร่างกายแล้วพูดว่า “ฉันคงไปไม่ได้ค่ะ”
“ทำไม?”
“…”
มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเธอไม่ตอบจึงพูดต่อ “จะบอกเองหรือจะให้ผมส่งคนไปสืบ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ต้องการพูดอะไรกับเขามากนัก แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะตอบกลับมาแบบนี้ เธอจึงต้องตอบตามความจริง “ฉันเข้าโรงพยาบาล”
มู่อวี้เฉิงตกใจมากจนรีบถามต่อ “โรงพยาบาลไหน?”
“โรงพยาบาลกลางเมือง ห้อง206” หลังจากนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็วางสายลง
มู่อวี้เฉิงรีบคว้ากุญแจรถและเสื้อคลุมขับรถตรงไปที่โรงพยาบาล
มู่อวี้เฉิงเดินไปที่ห้องผู้ป่วยและเคาะประตูห้องอยู่หลายครั้ง
เยี่ยชวงเป็นคนมาเปิดประตู ทันทีที่เธอเห็นมู่อวี้เฉิง เธอก็พยักพเยิดหน้าให้เขาเพียงเล็กน้อย
มู่อวี้เฉิงเมินเฉยต่อการวางตัวเป็นศัตรูของเธอและเดินเข้าไปข้างใน
เขามองดูใบหน้าซีดเซียวของถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่กำลังนอนอยู่บนเตียงพยาบาลและถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล “เกิดอะไรขึ้น?”
“ไม่มีอะไร แค่อุบัติเหตุทางรถยนต์” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบกลับเบา ๆ
มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอเป็นคนขับรถแข็งมากจะเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ได้อย่างไร?
“แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“วันนี้เจ้าหนี้ของถงกัวฮุยบุกเข้ามาก่อเรื่องที่บริษัท ฉันเลยตามไปตักเตือนพวกเขาถึงวิลล่าตระกูลถง แต่นึกไม่ถึงว่าขากลับจะถูกรถชน”
“คุณกลับไปหาพวกเขาคนเดียวเหรอ?”
“เปล่า ฉันพาเยี่ยชวงไปด้วย”
มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้วแน่นขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เห็นด้วยกับการกระทำของเธอ
“แล้วรู้มั้ยว่าใครเป็นคนขับรถชน?” เขาถามเสียงเข้ม
“เยี่ยชวงบอกว่าอวิ๋นเหยียนน่าจะจงใจขับรถไล่ตามมาชนพวกเรา”
ใบหน้าของมู่อวี้เฉิงดูน่ากลัวมากขึ้นเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว รัศมีข้างกายดูเย็นยะเยือกลงทันที ดวงตาสีเข้มมืดมนลงราวกับหมึกหนาที่ไม่สามารถลบล้างออกไปได้
“เข้าใจแล้ว พักผ่อนต่อเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเรื่องนี้เอง”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าแล้วหลับตาลง
ร่างกายของเธอกำลังอ่อนแอ ยิ่งพูดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเหน็ดเหนื่อยมากเท่านั้น
หลังจากที่ได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอดังมาจากคนบนเตียง มู่อวี้เฉิงก็โทรศัพท์หาลู่หมิง
“ท่านประธาน” เสียงลู่หมิงจากปลายสายฟังดูนอบน้อมเป็นอย่างมาก
“ไปตรวจสอบที่อยู่ของถงอวิ๋นเหยียนที”
เธอทำร้ายถงเหมี่ยวเหมี่ยว มู่อวี้เฉิงจะไม่มีวันปล่อยเธอไปง่าย ๆ
ในเมื่อตอนนี้ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจยังหาตัวเธอไม่พบ เขาก็จะช่วยพวกเขาตามหาเธอเอง
“ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้” หลังจากลู่หมิงตอบรับ มู่อวี้เฉิงก็วางสายลง
ตกเย็น เสี่ยวเป่าเลิกเรียนและกลับมาบ้าน
เขารออยู่ที่บ้านมานานแล้วแต่ก็ยังไม่เห็น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาสักที
“คุณยายซุน ทำไมหม่ามี้ยังไม่กลับมาอีก”
แม่ซุนไม่รู้ว่าจะตอบคำถามของเสี่ยวเป่าอย่างไร จึงพูดขึ้นว่า “เสี่ยวเป่ารอก่อน หม่ามี้อาจจะมีธุระต้องทำ เดี๋ยวอีกสักพักก็กลับมา”
ทว่าเสี่ยวเป่ากลับรู้สึกไม่สบายใจ
แม่ซุนทนไม่ไหวที่เห็นเสี่ยวเป่าเป็นแบบนี้จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาถงเหมี่ยวเหมี่ยว
หลังจากรอไม่นานก็มีคนรับสาย
ตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงนอนหลับใหลอยู่ มู่อวี้เฉิงกังวลว่าเสียงเรียกเข้าจะส่งผลกระทบต่อการนอนหลับของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย
“คุณถงคะ วันนี้จะกลับบ้านเมื่อไหร่คะ?”
“เธอได้รับบาดเจ็บครับ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล” มู่อวี้เฉิงพูด
หลังจากที่แม่ซุนสอบถามชื่อโรงพยาบาลและตึกผู้ป่วยแล้ว เธอก็ก้มลงไปคุกเข่าลงต่อหน้าเสี่ยวเป่า “เสี่ยวเป่า หม่ามี้ได้รับบาดเจ็บ เดี๋ยวยายพาหนูไปหาหม่ามี้ที่โรงพยาบาลนะ”
“หม่ามี้บาดเจ็บเหรอ? คุณยายซุนรีบพาผมไปหาหม่ามี้หน่อย” เสี่ยวเป่ารีบบอกเธอ
จากนั้นแม่ซุนก็รีบสวมรองเท้าให้เสี่ยวเป่าและพาเขานั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาล
เสี่ยวเป่ามาถึงห้องผู้ป่วยและเห็นว่ามู่อวี้เฉิงนั่งอยู่ข้างหน้าเตียงพยาบาล
“คุณลุงสุดหล่อมาทำอะไรที่นี่ฮะ?” เสี่ยวเป่ามีความสุขเล็กน้อยที่ได้เจอมู่อวี้เฉิง แต่เมื่อมองเห็นร่างของถงเหมี่ยวเหมี่ยวบนเตียงพยาบาล ใบหน้าของคนตัวเล็กกลับเริ่มวิตกกังวล
เขาเริ่มเบะปากและจ้องมองมู่อวี้เฉิงด้วยแววตาน่าสงสาร “คุณลุงสุดหล่อ หม่ามี้บาดเจ็บสาหัสหรือเปล่า?”
มู่อวี้เฉิงอุ้มเขาขึ้นมานั่งบนตักและยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวหม่ามี้ก็หายดี”
