ตอนที่ 149
มู่อวี้เฉิงจะต้องเป็นของเธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้พบปะเพื่อนผองคนสนิทของมู่อวี้เฉิงหลายคนภายในงานเลี้ยง
ทั้งสองคนจึงเดินเข้าไปหา
“พี่เฉิง คุณถง” หลายคนกล่าวทักทายทั้งสอง
“คุณอัน คุณเฟิง คุณเฮ่อ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้มหน้าตอบรับทีละคน
“ไม่ได้เจอกันมาตั้งนาน คุณถงสวยขึ้นเยอะเลยนะครับ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มและตอบกลับอย่างสุภาพ “ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะคุณอัน”
“คุณถง ผมได้ยินเรื่องความร่วมมือของคุณกับพี่เฉิงมาแล้วครับ ยินดีด้วยนะครับ!”
“ขอบคุณค่ะคุณเฟิง”
ทันใดนั้นเฮ่อจิ่นเหยียนก็พูดขึ้น “คุณถง นี่ถือว่าเป็นความผิดของคุณนะครับ”
“ไม่ทราบว่าคุณเฮ่อหมายความว่ายังไงคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวงุนงง
“เรื่องดี ๆ แบบนี้ ทำไมคุณถงถึงไปหาพี่เฉิงคนเดียวล่ะครับ?”
เฮ่อจิ่นเหยียนพูดและมองดูมู่อวี้เฉิงอย่างมีเลศนัย
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าคำพูดดังกล่าวเป็นเพียงเรื่องน่าขบขัน
“คุณถง รอบหน้าถ้าจะหาคนมาร่วมมืออีกอย่าไปหาแค่พี่เฉิงคนเดียวนะครับ มาหาพวกเราบ้าง พวกเรายังไม่เคยได้ร่วมมือกับสตีเฟนกรุ๊ปเลยสักครั้ง มันน่าเสียดายนะครับ”
คำพูดดังกล่าวเป็นเพียงเรื่องน่าขบขัน แต่ในขณะที่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะพูดตอบ เฮ่อจิ่นเหยียนก็โพล่งขึ้นมาก่อน
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มและพยักหน้า “ได้สิคะ”
คนกลุ่มพูดคุยกันอย่างมีชีวิตชีวาและดูกลมกลืนกันมาก
ทว่าซ่งอวี่ซีที่กำลังมองดูฉากนี้กลับรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันทีและรู้สึกโกรธเคืองยิ่งกว่าเดิม
เธอจ้องมองแผ่นหลังของถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความโกรธจัด อยากจะจับหล่อนมาหั่นเป็นชิ้น ๆ
นังผู้หญิงคนนี้ช่างน่ารังเกียจจริง ๆ!
ไม่เพียงแต่จะโปรยเสน่ห์ใส่มู่อวี้เฉิงเท่านั้น แต่ยังเล่นหูเล่นตาใส่เพื่อนของมู่อวี้เฉิงอีกด้วย!
นังเจ้าเล่ห์!
เธอจะไม่มีวันปล่อยให้ผู้หญิงพรรค์นี้มาพรากมู่อวี้เฉิงไปได้!
มู่อวี้เฉิงต้องเป็นของเธอเท่านั้น!
ต่อมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปเติมแป้งในห้องน้ำ
ฉือเหวยเห็นดังนั้นจึงรีบเดินตามไปในทันที
หลังจากที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไป เธอก็แอบชำเลืองมองรอบข้าง
หลังจากมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เธอก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อล็อคประตูห้องน้ำและวางป้ายบำรุงรักษาไว้ที่หน้าประตู
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เธอก็สะบัดมือและเดินกลับออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่อยู่ข้างในห้องน้ำไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรจนกระทั่งแต่งหน้าเสร็จ เธอต้องการออกไปแต่กลับไม่สามารถบิดกลอนประตูเปิดได้
“แปลกจัง เมื่อกี้ก็ไม่เห็นเป็นอะไรไม่ใช่เหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพึมพำเสียงเบา และพยายามเปิดประตูอีกครั้ง
แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามขนาดไหน บานประตูกลับไม่ขยับเขยื้อนเลย
“มีใครอยู่มั้ยคะ? มีใครอยู่ข้างนอกมั้ย?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกระแทกประตูและพยายามร้องตะโกน “ฉันติดอยู่ในห้องน้ำ!”
“มีใครอยู่มั้ย ช่วยเปิดประตูให้ฉันหน่อย”
“ข้างนอกมีใครอยู่มั้ย?”
“ฉันเปิดประตูไม่ได้!”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวร้องตะโกนอยู่หลายครั้งแต่กลับไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ
แล้วจะทำยังไงต่อไปดี?
ต้องรออยู่ที่นี่จนกว่างานเลี้ยงจะจบลงเหรอ?
จู่ ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็คิดอะไรบางอย่าง เธอรีบเปิดประตูและหยิบโทรศัพท์ออกมา
เธอลืมไปได้อย่างไรว่าเธอสามารถใช้โทรศัพท์เพื่อขอความช่วยเหลือได้
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด แต่สถานการณ์ตรงหน้าทำให้เธอถึงกลับพูดไม่ออก
ไม่มีสัญญาณ!
เธอกดปิดเปิดเครือข่ายโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ ถือโทรศัพท์เดินวนรอบห้องน้ำ แต่กลับน่าแปลกที่ในนี้ไม่มีสัญญาณเลย
“ไม่นะ ในห้องน้ำไม่มีสัญญาณเลย”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเสาสัญญาณที่ว่างเปล่าแล้วทำได้เพียงยอมรับความจริง
ปรากฏว่าฉือเหวยได้เตรียมการให้คนมาติดตั้งอุปกรณ์รบกวนสัญญาณในห้องน้ำไว้ล่วงหน้า
ใครก็ตามที่เข้ามาในอาณาเขตห้องน้ำ โทรศัพท์ของพวกเขาจะถูกตัดสัญญาณ
ด้วยวิธีการเช่นนี้จึงมั่นใจได้ว่าเธอจะสามารถกีดกั้นไม่ให้คนอื่นเข้ามาช่วยเหลือถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่มีทางเลือกอื่น ยืนถอนหายใจอยู่ข้างหน้าบานประตู โดยหวังว่าใครสักคนจะมาเข้าห้องน้ำและเปิดประตูให้เธอ
ในอีกด้านหนึ่ง ซ่งอวี่ซีเห็นว่าฉือเหวยเดินกลับมาจึงเข้าไปถามอย่างร้อนใจ “เป็นยังไงบ้าง?”
ฉือเหวยแสดงยกมือแสดงท่าทางโอเค “ไม่มีปัญหา ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับเธอแล้ว”
ซ่งอวี่ซีพยักหน้าอย่างมีความสุข ดวงตาจับจ้องไปยังร่างหล่อเหลาที่ยืนอยู่ไม่ไกล
มู่อวี้เฉิงเริ่มกังวลเมื่อเห็นว่านานแล้วแต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่กลับมา เขาจึงวางแผนจะเดินออกไปดู
“อวี้เฉิง!” แต่ทันทีที่เขาก้าวขา ซ่งอวี่ซีก็ตะโกนเรียกชื่อเขาและเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า
มู่อวี้เฉิงหยุดนิ่งแล้วมองดูเธอ “มีอะไร?”
น้ำเสียงของเขาฟังดูเย็นชาและห่างเหินมากจนทำให้หัวใจซ่งอวี่ซีสั่นสะท้าน ยิ่งรู้สึกไม่พอใจถงเหมี่ยวเหมี่ยวมากขึ้น
อดทนไว้สำหรับแผนการในค่ำคืนนี้!
เธอกำหมัดแน่นขณะส่งยิ้มให้มู่อวี้เฉิง “อวี้เฉิง เมื่อกี้ฉันเห็นว่าคุณอวี๋อยู่ตรงนั้น เราไปพบเขาด้วยกันมั้ย?”
คุณอวี๋เคยร่วมงานกับซ่งกรุ๊ปและมู่กรุ๊ปมาก่อน อีกทั้งยังคุ้นเคยกับซ่งอวี่ซีและมู่อวี้เฉิงมาก
มู่อวี้เฉิงลังเล
เขาไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับซ่งอวี่ซีมากจนเกินไป
แต่คุณอวี๋ที่ยืนอยู่ตรงหน้ากำลังยกแก้วขึ้นและจ้องมองมาที่เขา
หากเขาไม่เข้าไปทักทายมันก็คงจะดูไร้เหตุผลเกินไป
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้าและเดินตาม ซ่งอวี่ซีเข้าไปทักทายคุณอวี๋
ทั้งสองเดินเข้ามาหาคุณอวี๋และพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน หลังจากนั้นซ่งอวี่ซีก็เรียกพนักงานเสิร์ฟเข้ามา
พนักงานเสิร์ฟเข้าใจได้จึงเดินถือแก้วไวน์เข้าไปหา
แก้วไวน์หลายใบถูกจัดเรียงอยู่บนถาด ซ่งอวี่ซี หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาสองแก้วและส่งให้มู่อวี้เฉิงแก้วหนึ่ง
ทุกอย่างดำเนินการไปอย่างเรียบง่ายไร้ที่ติ แต่ในความเป็นจริงนั้นซ่งอวี่ซีได้ลงมือทำบางอย่างลงไปแล้ว
ทั้งสองฝ่ายพูดคุยและดื่มอวยพรให้แก่กัน
มู่อวี้เฉิงดื่มไวน์โดยไม่คิดอะไรมาก
ขณะที่ซ่งอวี่ซีมองดูและคลี่ยิ้มราวกับผู้ชัยชนะ
จากนี้ไปมู่อวี้เฉิงจะต้องเป็นของเธอ!
แต่เนื่องจากมู่อวี้เฉิงยังคงพะว้าพะวังถึงถงเหมี่ยวเหมี่ยว หลังจากพูดคุยเพียงสั้น ๆ เขาก็ขอตัวกลับออกไป
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังอาลัยตายอยากอยู่ในห้องน้ำ
ด้านนอกประตูไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ราวกับไม่มีใครผ่านเข้ามา
แต่อันที่จริงไม่ใช่ว่าไม่มีใครผ่านเข้ามา คนที่เดินผ่านเข้ามาหันหลังกลับไปทันทีที่เห็นป้ายประกาศติดอยู่ด้านหน้าห้องน้ำ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบื่อหน่ายมากจนเธอเริ่มผลักประตูอีกครั้ง
แต่กลับนึกไม่ถึงว่าคราวนี้เธอจะผลักมันออก
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เมื่อสักครู่นี้เธอไม่สามารถขยับประตูได้เลย แต่ตอนนี้มันกลับผลักออกไปได้อย่างง่ายดาย
เธอมองออกไปนอกประตู ทุกอย่างข้างนอกเป็นปกติ ไม่มีอะไรผิดแปลก
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยุดวิตกกังวลเมื่อมองไม่เห็นเบาะแสอะไร หันหลังและเตรียมกลับเข้าไปในงานเลี้ยง
ระหว่างทาง เธอบังเอิญเจอมู่อวี้เฉิงที่ออกมาตามหาเธอ
“ทำไมถึงไปนานนัก?” มู่อวี้เฉิงถามด้วยน้ำเสียงวิตกกังวล
“เมื่อกี้ฉันติดอยู่ในห้องน้ำ แต่ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดว่าอาจจะมีคนเผลอล็อคประตูโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอจึงไม่ได้เล่าอะไรมากนักและถามเปลี่ยนหัวข้อ “แล้วเราจะกลับกันเมื่อไหร่?”
“เดี๋ยวไปเจอลูกค้าอีกสักสองสามคนก่อน แค่นั้นก็พอ” มู่อวี้เฉิงตอบอย่างใจเย็น
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าและเดินตามมู่อวี้เฉิงไปที่ห้องโถง
