ตอนที่ 147
ทำไมคุณถึงมาที่นี่อีก
“รุ่นพี่กินข้าวหรือยังคะ? อยากกินอะไรสักหน่อยก่อนออกเดินทางมั้ย?”
หัวใจของมู่อวี้เฉิงกระชับแน่นขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากได้ยินคำถามของถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ผู้หญิงคนนี้โง่หรือไง?
มองไม่เห็นความรักใคร่ในสายตาของลู่ซีจวี๋เลยเหรอ?
แล้วยังจะรั้งให้เขาอยู่กินข้าวที่นี่อีก!
ลู่ซีจวี๋รู้สึกอบอุ่นหัวใจเมื่อได้ยินคำถาม
“ใช่คุณลู่จะไปแล้วไม่กินข้าวสักหน่อยล่ะครับ?” จู่ ๆ มู่อวี้เฉิงก็พูดขึ้นราวกับว่าเขาเป็นเจ้าของบ้าน
ลู่ซีจวี๋ได้ยินความหมายอันลึกซึ้งที่แฝงอยู่อย่างชัดเจน
ทว่าตอนนี้เขาไม่อยากสนใจอีกฝ่ายมากนัก
“ไม่เป็นไรครับ ผมกินแล้ว!” ลู่ซีจวี๋พูดปฏิเสธมู่อวี้เฉิงด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ก่อนจะหันกลับมามองถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสายตาอ่อนโยน “เธอรีบไปกินเถอะ ฉันไปก่อน”
ทันทีที่พูดจบ ลู่ซีจวี๋ก็หันหลังเดินกลับออกไป
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินไปส่งเขาที่ประตู “รุ่นพี่ เดินทางปลอดภัยนะคะ”
ลู่ซีจวี๋ตอบรับเบา ๆ และเดินจากไป
หลังจากลู่ซีจวี๋เดินจากไปแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็กลับมาที่ห้องครัว
คนตัวโตกับคนตัวเล็กกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกราวกับเห็นภาพลวงตา
ภาพตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกราวกับเป็นครอบครัวเดียวกัน
เธอส่ายหัวเล็กน้อยเพื่อขจัดความคิดไร้สาระดังกล่าว
นับตั้งแต่ที่ลู่ซีจวี๋จากไป มู่อวี้เฉิงก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมามาก
แต่เมื่อเขาหวนนึกถึงทัศนคติของถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่มีต่อลู่ซีจวี๋ มู่อวี้เฉิงก็กลับมารู้สึกไม่มีความสุขอีกครั้ง
เขากินโจ๊กจนหมดเกลี้ยงและหันไปมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่อยู่ด้านข้าง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสังเกตเห็นสายตาของเขาที่จ้องมองมาจึงเงยหน้ามองเขาและสัมผัสใบหน้าของตนเอง “มีอะไรเหรอ? หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือเปล่า?”
“คุณแคร์ความรู้สึกของลู่ซีจวี๋ใช่มั้ย?” มู่อวี้เฉิงไม่ตอบคำถาม ดวงตาสีเข้มจับจ้องไปที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
“คุณหมายความว่ายังไง?”
ประโยคที่ไม่มีที่มาที่ไปทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสับสน
“ไม่อย่างนั้นทำไมคุณถึงรีบอธิบายให้เขาฟังขนาดนั้นล่ะ?” มู่อวี้เฉิงถามอีกครั้ง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบกลับอย่างใจเย็น “เขากำลังเข้าใจผิดก็ต้องอธิบายให้ชัดเจนสิคะ”
“แล้วคุณสนใจมั้ยว่าเขาจะคิดยังไง?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสับสนเล็กน้อยแต่ก็ตอบกลับว่า “ไม่มีอะไรให้สนใจหรอกค่ะ แต่ในเมื่อมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ต้องแก้ไขให้มันถูกต้อง”
มู่อวี้เฉิงอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีหลังจากที่ได้ยินดังนั้น เขาลุกขึ้นยืนและเดินไปเติมโจ๊กอีกถ้วย
หลังจากอาหารเช้า ลู่หมิงก็มาเตรียมพร้อม
ขณะที่พวกเขากำลังเดินออก ลู่หมิงจึงถือโอกาสนี้พูดว่า “คุณถง เพื่อเป็นการขอบคุณที่คุณช่วยดูแลท่านประธานเมื่อคืนนี้ วันนี้ผมขอไปส่งพวกคุณที่บริษัทและโรงเรียนอนุบาลได้มั้ยครับ?”
“ได้ฮะ!” เสี่ยวเป่ารีบโพล่งตอบขณะที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังลังเล
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงจำใจตอบตกลง
ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างธรรมชาติ แต่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับรู้สึกว่าเธอกำลังติดกับดัก
หลังจากไปส่งเสี่ยวเป่ากับถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้ว มู่อวี้เฉิงก็กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อให้สะอาดสะอ้านที่คฤหาสน์ก่อนจะตรงดิ่งไปที่บริษัท
ต่อมา ลู่หมิงเข้ามารรายงานว่า “คุณมู่ เดี๋ยวอีกสองวันจะมีงานเลี้ยงนะครับ และคุณจะต้องไปเข้าร่วม”
มู่อวี้เฉิงปฏิเสธโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง “ปฏิเสธไป!”
ลู่หมิงรู้ดีว่าท่านประธานของเขาไม่ชอบเข้าร่วมงานเลี้ยงแบบนี้ แต่นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก
“ท่านประธานจะไม่พิจารณาหน่อยเหรอครับ? นี่เป็นโอกาสที่ไม่ได้หาได้ง่าย ๆ นะครับ!” ลู่หมิงพูดเป็นนัย
มู่อวี้เฉิงเงยหน้าขึ้นหลังจากได้ยินดังนั้น “โอกาสอะไร?”
“ท่านประธาน เท่าที่ผมพอทราบมางานเลี้ยงนี้ได้ส่งจดหมายไปเชิญคุณถงด้วยครับ และคุณสามารถไปเชิญคุณถงให้เข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ด้วยกันได้นะคับ” ลู่หมิงแนะนำ
มู่อวี้เฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เอาวางไว้”
“ครับ” ลู่หมิงตอบรับและวางจดหมายเชิญเอาไว้
ในขณะเดียวกัน กู้ชิงได้นำจดหมายเชิญมาให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ห้องทำงาน
“ผู้จัดการคะ อีกสองวันจะมีงานเลี้ยงที่คุณต้องเข้าร่วมนะคะ”
“งานเลี้ยง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามองเธอ
“ค่ะ เป็นงานเลี้ยงธุรกิจค่ะ” กู้ชิงพูดขึ้นพร้อมกับยื่นจดหมายเชิญให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองผ่าน ๆ และเห็นว่ามันเป็นงานเลี้ยงทางธุรกิจขนาดใหญ่ และธุรกิจยักษ์ใหญ่หลายแห่งในเมืองก็จะเข้าร่วมด้วย
“ค่ะ ได้ค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดและวางจดหมายเชิญเอาไว้
คืนนั้น มู่อวี้เฉิงมาที่บ้านเธออีกครั้ง
“คุณมาที่นี่ทำไมอีกคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดด้วยความไม่พอใจหลังจากเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู
มู่อวี้เฉิงเลิกคิ้วด้วยท่าทางเฉยเมย “ทำไม ไม่ต้อนรับผมเหรอ?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะปฏิเสธ แต่เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นขัดจังหวะ “คุณลุงสุดหล่อ!”
“คุณลุงสุดหล่อมาเล่นกับเสี่ยวเป่าอีกแล้วเหรอ?” เสี่ยวเป่ามองดูมู่อวี้เฉิงอย่างมีความสุข
มู่อวี้เฉิงอุ้มเสี่ยวเป่าขึ้นมาและเดินเข้าไปในบ้าน “อืม แต่ลุงมีธุระจะคุยกับแม่หนูก่อน”
เสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ได้ฮะ เดี๋ยวผมรอคุณลุงสุดหล่อได้”
“เสี่ยวเป่าเก่งมาก!” มู่อวี้เฉิงวางเสี่ยวเป่าลงและลูบผมนุ่มด้วยความรักใคร่
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงจำใจผิดประตู “ว่ามา มาหาฉันมีธุระอะไรคะ?”
“คุณก็น่าจะได้รับจดหมายเชิญแล้วใช่มั้ย?” มู่อวี้เฉิงถามเข้าประเด็น
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นคำถาม แต่มู่อวี้เฉิงกลับพูดออกมาอย่างมั่นใจ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า “อืม ได้รับแล้วค่ะ ทำไมเหรอ?”
“เดี๋ยวอีกสองวันผมมารับคุณนะ”
“คุณจะไปกับฉันเหรอคะ?”
มู่อวี้เฉิงพยักหน้า
“แล้วคุณจะให้ผมไปกับคุณได้มั้ยล่ะ?”
มู่อวี้เฉิงตอบรับและยอมรับมันโต้ง ๆ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้วด้วยความลังเล
อันเนื่องมาจากงานเลี้ยงธุรกิจจะมีคนเข้าร่วมเยอะมาก หากมีคนเข้าใจผิดจะต้องส่งผลเสียต่อพวกเขาอย่างแน่นอน
มู่อวี้เฉิงรีบพูดขึ้นราวกับว่าเขาสามารถอ่านความคิดของเธอได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน “เมื่อไม่กี่วันก่อนมีข่าวแพร่สะพัดออกไปว่าบริษัทของพวกเขาสองคนร่วมมือกันจนคว้าชัยชนะจากเคเอ็นกรุ๊ปมาได้ ดังนั้นการที่ผมกับคุณจะเข้าร่วมงานเลี้ยงด้วยกันย่อมเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ และไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรเลย”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินดังนั้นและพบว่ามันเป็นความจริง
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตอบตกลง “ได้ค่ะ”
เสี่ยวเป่าที่กำลังมุ่งความสนใจมาที่สองคนเห็นว่าพวกเขาพูดคุยกันจบแล้วจึงเดินเข้าไปหา
“คุณลุงสุดหล่อ หม่ามี้ คุยธุระเสร็จหรือยังฮะ?” เสี่ยวเป่ามองดูพวกเขาทั้งสองด้วยแววตาสดใส
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะมองไม่เห็นความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเสี่ยวเป่าได้อย่างไร
เธอยิ้มและพูดตอบด้วยน้ำเสียงราวกับทำอะไรไม่ถูก “เสร็จแล้วจ๊ะ”
“ดีมาก! ถ้าอย่างนั้นคุณลุงสุดหล่อมาเล่นกับผมมั้ยฮะ?”
เสี่ยวเป่ายื่นมืออวบออกมาดึงเสื้อของมู่อวี้เฉิง
มู่อวี้เฉิงจับมือเสี่ยวเป่าแล้วพูดว่า “ได้อยู่แล้ว แต่ใกล้เวลากินข้าวแล้วนะ ลุงยังไม่ได้กินข้าวมา คงเล่นกับเสี่ยวเป่าได้แป๊บเดียว”
เสี่ยวเป่าขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น
จากนั้นเขาจึงหันหน้าไปมองทางถงเหมี่ยวเหมี่ยว “หม่ามี้ ให้คุณลุงสุดหล่อกินข้าวเย็นกับเราได้มั้ยฮะ? คุณลุงสุดหล่อจะได้อยู่เล่นกับผมนาน ๆ”
เสี่ยวเป่ามองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยดวงตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อาจทนปฏิเสธจึงพยักหน้าตกลง
เสี่ยวเป่ากระโดดโลดเต้นดีใจเมื่อได้ยินคำตอบรับ “ดีจัง! เย้ ดีจัง! ขอบคุณฮะหม่ามี้!”
“คุณลุงสุดหล่อเราไปเล่นกันเถอะฮะ”
มู่อวี้เฉิงเม้มริมฝีปาก “อืม”
