ตอนที่ 146
รู้สึกเหมือนอยู่บ้าน
หลังจากกินยาแล้ว มู่อวี้เฉิงก็รู้สึกดีขึ้น
เขาเอนหลังนอนและผล็อยหลับลงไปโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งลืมตาขึ้นมาอีกครั้งท้องฟ้าก็สว่างโร่แล้ว แสงแดดทะลุผ่านผ้าม่านบางเบาจนห้องสว่างไสว
เขาลุกขึ้นและเดินออกไปนอกห้อง
ภายในห้องนั่งเล่นไม่มีใครอยู่เลย ได้ยินเพียงเสียงเบา ๆ มาจากทางห้องครัว
มู่อวี้เฉิงเดินเข้าไปในห้องครัว
จากนั้นจึงเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่อยู่ในผ้ากันเปื้อนกำลังชุลมุนวุ่นวายอยู่
ดูเหมือนว่าเธอกำลังเตรียมอาหารเช้า
เธอมุ่งมั่นกับการเตรียมอาหารมากจนไม่ทันได้สังเกตเห็นว่ามู่อวี้เฉิงมายืนอยู่ข้างหลัง
มู่อวี้เฉิงมองดูภาพตรงหน้าและรู้สึกว่ามันงดงามมากจนไม่อาจรบกวน
เขายืนพิงกรอบประตูมองดูหญิงสาวที่กำลังยุ่งอยู่เงียบ ๆ
ทันใดนั้นเขารู้สึกเหมือนกับอยู่บ้าน…
เขามองแผ่นหลังบางที่สวยงามด้วยดวงตาอบอุ่นแล้วถามเบา ๆ ว่า “ทำอะไรอยู่?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกใจมากรีบหันกลับมา
เมื่อเห็นว่าเป็นมู่อวี้เฉิง เธอยกมือขึ้นตบหน้าอกเบา ๆ “ตกใจแทบแย่ คุณเดินมาไม่คิดให้ซุ่มให้เสียงเลยหรือไง?”
มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้วและไม่ได้คิดอะไรจริงจังมากนัก
หลังจากได้สติกลับคืนมาแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เงยหน้ามองเขา “ฉันกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ คุณไปล้างหน้าล้างตาก่อนแล้วค่อยมากินข้าวนะคะ”
มู่อวี้เฉิงเหลือบมองแผ่นหลังเธอแล้วบอกว่า “ผมไม่มีอุปกรณ์อาบน้ำ”
“โอ้ รอสักครู่นะคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินออกจากห้องครัว หันหลังกลับเข้าไปในห้อง หยิบแปรงสีฟันและผ้าเช็ดตัวอันใหม่มอบให้เขา
เธอเดินออกมาจากห้องนอนและเข้าไปทำอาหารในห้องครัวต่อ
หลังจากจัดแจงอาหารเช้าบนโต๊ะแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เดินเข้าไปในห้องของเสี่ยวเป่า
หลังจากนั้นไม่นานเธอก็เดินออกมาพร้อมเสี่ยวเป่า
ดวงตาของเสี่ยวเป่าเป็นประกายทันทีที่เห็นใครบางคนนั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร
“คุณลุงสุดหล่อ!” เสียงร่าเริงของเสี่ยวเป่าดังขึ้นพร้อมท่อนขาเล็ก ๆ ที่วิ่งเข้าไปหามู่อวี้เฉิง
มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเสี่ยวเป่าอย่างอารมณ์ดี “เสี่ยวเป่า อรุณสวัสดิ์!”
เสี่ยวเป่าวิ่งเข้ามาหามู่อวี้เฉิง เงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมองดูเขา ดวงตาเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“คุณลุงสุดหล่อ อรุณสวัสดิ์ฮะ!”
ดวงตาสีดำลูกองุ่นกลมโตของเสี่ยวเป่าจ้องมองไปทางมู่อวี้เฉิง “คุณลุงสุดหล่อ ทำไมวันนี้ถึงมาที่นี่เช้าจัง?”
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น มู่อวี้เฉิงก็เหลือบมอง ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกระแอมไอเบา ๆ และส่งสัญญาณให้เขาตอบสั้น ๆ
แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เสี่ยวเป่าก็พูดขึ้นอีกครั้ง “โอ้ ผมรู้แล้วเมื่อคืนคุณลุงสุดหล่อนอนที่ห้องแม่ใช่มั้ย เพราะงั้นหม่ามี้ถึงได้มานอนกับผมเหรอ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ตกใจ
หลังจากชะงักไปชั่วคราว มู่อวี้เฉิงก็ยิ้ม “เมื่อคืนลุงเมาจนกลับบ้านไม่ไหว เลยขอนอนที่นี่ด้วย”
เสี่ยวเป่าพยักหน้าเข้าใจ
จากนั้นเขาก็ทำตัวราวกับผู้ใหญ่พูดเตือนมู่อวี้เฉิง “คุณลุงสุดหล่อจะดื่มเหล้ามากไม่ได้นะ มันไม่ดีต่อร่างกาย”
เสียงของเด็กชายตัวเล็กทำให้มู่อวี้เฉิงตราตรึงใจ
“รู้แล้ว ลุงเข้าใจแล้ว” เขาพยักหน้าเล็กน้อยและตอบรับด้วยเสียงอ่อนโยน
สำหรับอาหารเช้า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเตรียมโจ๊กให้ความอบอุ่นแก่ท้อง โดยคำนึกจากอาการของมู่อวี้เฉิงเป็นหลัก
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเสิร์ฟโจ๊กให้พวกเขาสองคนตามลำดับ และขณะที่เธอกำลังเตรียมของตัวเอง เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น
เธอวางช้อนลงและเดินไปเปิดประตู
เสี่ยวเป่านั่งอยู่บนเก้าอี้ โดยมีเท้าเล็ก ๆ ห้อยอยู่
“คุณลุงสุดหล่อกินเยอะ ๆ นะ หม่ามี้บอกว่าถ้ากิน เยอะ ๆ แล้วจะตัวสูง”
มู่อวี้เฉิงเม้มปากเล็กน้อย “ได้ เสี่ยวเป่าก็กินเยอะ ๆ ล่ะ”
“ฮะ” เสี่ยวเป่าพยักหน้างึกงัก
ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน เสียงของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ดังขึ้น
“รุ่นพี่ มาทำอะไรคะ?”
มือของมู่อวี้เฉิงที่กำลังตักโจ๊กขึ้นมาชะงักกะทันหัน
รุ่นพี่?
ลู่ซีจวี๋เหรอ?
ทำไมเขามาที่บ้านเธอเช้าตรู่ขนาดนี้?
เมื่อเห็นมู่อวี้เฉิงหยุดชะงัก เสี่ยวเป่าก็เงยหน้ามองดูเขา “คุณลุงสุดหล่อเป็นอะไร? ทำไมไม่กินล่ะ?”
น้ำเสียงของเสี่ยวเป่าลอยเข้าไปในหูของลู่ซีจวี๋ทีละคำ
คุณลุงสุดหล่อ?
มู่อวี้เฉิงเหรอ?
ลู่ซีจวี๋มองลอดเข้าไปในบ้านแต่กลับไม่เห็นอะไรเลย
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูท่าทางของเขาและตระหนักได้ว่าตนเองกำลังหยาบคายอยู่
“รุ่นพี่ มีอะไรคะเข้ามาคุยในบ้านก่อนสิ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเขยิบออกไปเพื่อหลีกทางให้เขา
ลู่ซีจวี๋พยักหน้าและเดินเข้าไป
ทันทีที่เข้ามาข้างใน ลู่ซีจวี๋ก็เห็นมู่อวี้เฉิงกับเสี่ยวเป่ากำลังนั่งรับประทานอาหารกันอยู่
“สวัสดีครับคุณลุงลู่!” เสี่ยวเป่าพูดทักทายอย่างนอบน้อม
ลู่ซีจวี๋ยิ้มตอบรับเสี่ยวเป่า “เสี่ยวเป่าเก่งที่สุดเลย!”
จากนั้นเขาก็มุ่งความสนใจไปที่มู่อวี้เฉิง ขมวดคิ้วและถามว่า “ทำไมคุณมู่มาอยู่ที่นี่ได้?”
มู่อวี้เฉิงเหลือบมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วเลิกคิ้ว “คุณลู่จะมายุ่งวุ่นวายอะไรครับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคู่หมั้นของผม ผมมานอนค้างที่บ้านคู่หมั้นแล้วมันผิดแปลกตรงไหน?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงกับพูดไม่ออก เป็นแบบนี้อีกแล้วนะ!
นอนค้างที่นี่เหรอ?
หรือว่าพวกเขาจะกลับมาคืนดีกันแล้ว?
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่ซีจวี๋ก็จ้องมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่อยู่ด้านข้างด้วยสายตาเหลือเชื่อ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสังเกตแววตาของลู่ซีจวี๋และคิดว่าเขากำลังเข้าใจผิดอยู่
ดังนั้นเธอจึงรีบพูดอธิบายว่า “รุ่นพี่ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ เมื่อคืนสองทีมจัดงานเลี้ยงฉลองร่วมกัน คุณมู่ช่วยดื่มแทนฉันจนเมามาก ผู้ช่วยลู่บอกว่าต่อให้เขากลับบ้านไปก็ไม่มีใครช่วยดูแล ฉันเลยพาเขากลับมานอนที่ห้องของฉัน ส่วนฉันเข้าไปนอนกับ เสี่ยวเป่าในห้องค่ะ”
ลู่ซีจวี๋เข้าใจแต่ก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี
เพียงแค่จินตนาการว่ามู่อวี้เฉิงนอนหลับในห้องของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว มีถงเหมี่ยวเหมี่ยวคอยดูแลเขาตลอดทั้งคืน ลู่ซีจวี๋ก็รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก
แต่ในขณะที่เขากำลังรู้สึกไม่สบายใจ เขากลับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
อย่างน้อยก็โชคดีที่ไม่ได้กลับมาคืนดีกัน!
“รุ่นพี่ มาที่นี่แต่เช้ามีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถาม
จากนั้นลู่ซีจวี๋ก็พูดถึงจุดประสงค์ที่เขามาหาเธอแต่เช้า
“เหมี่ยวเหมี่ยว พอดีว่าคุณตาป่วยน่ะ ฉันต้องรีบกลับไปก่อน และอาจจะอยู่ที่นั่นสักพัก”
“ท่านผู้เฒ่าเป็นอะไรร้ายแรงมั้ยคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามอย่างไม่สบายใจ
ลู่ซีจวี๋ส่ายหัว “ไม่ร้ายแรงอะไรหรอก แค่ฉันกังวลเลยว่าจะไปดูสักหน่อย”
“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นฝากทักทายท่านผู้เฒ่าแทนฉันด้วยนะคะ”
ลู่ซีจวี๋พยักหน้า “ได้ ส่วนตอนที่ฉันไม่อยู่ ฉันจะให้เยี่ยชวงกับเยี่ยหานคอยดูแลเธออยู่เหมือนเดิม ถ้ามีอะไรก็โทรหาฉันนะ”
“ค่ะรุ่นพี่ ได้ค่ะ”
ลู่ซีจวี๋มองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความรู้สึกวิตกกังวล
ดูเหมือนว่าช่วงนี้มู่อวี้เฉิงจะพยายามหาโอกาสมาใกล้ชิดกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวมากขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ถ้าเขาไม่บินไปดูอาการของคุณตา เขาก็คงจะเป็นกังวลเช่นกัน
หลังจากชั่งน้ำหนักแล้ว ลู่ซีจวี๋ตัดสินใจออกเดินทางตั้งแต่เนิ่น ๆ และจะกลับมาให้เร็วที่สุด
“เหมี่ยวเหมี่ยว ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ เธอต้องดูแลตัวเองกับเสี่ยวเป่าดี ๆ นะ ไม่ว่าจะงานยุ่งแค่ไหนก็อย่าลืมกินข้าว รีบกลับบ้านเร็ว ๆ ด้วย” ลู่ซีจวี๋พูดเตือน
“เข้าใจแล้วค่ะรุ่นพี่ ไม่ต้องห่วงนะคะ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกค่ะ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้คิดมากและตอบออกไปทีละอย่าง
ทว่ามู่อวี้เฉิงกลับไม่มีความสุขเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินคำพูดพวกนั้น
คงเป็นเพราะเขาได้ยินความกังวลจากน้ำเสียงดังกล่าว
แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยัยคนซื่อบื้อคนนั้นกลับตอบกลับอย่างโง่เขลา
เหตุการณ์ตรงหน้าจึงทำให้มู่อวี้เฉิงระคายเคืองตาเป็นพิเศษ
