ตอนที่ 144
เจ็บมั้ย?
จนกระทั่งช่วงเวลาล่วงเลยผ่านมา มู่อวี้เฉิงดูเมามากอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าผู้คนยังคงเข้ามาดื่มอวยพรให้กับเขา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบเข้าไปข้างหน้าทันที “เอาล่ะ คุณมู่เริ่มเมาแล้ว พวกคุณอย่าทำให้เขาหนักใจเลยค่ะ พรุ่งนี้เขายังต้องไปทำงาน”
เมื่อเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดแบบนั้น ทุกคนก็เริ่มควบคุมตัวเอง
หลังจากกลุ่มคนทยอยกันออกไป มู่อวี้เฉิงก็นั่งลงและยกมือขึ้นมานวดขมับทั้งสอง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูท่าทางของเขาด้วยหัวใจที่อ่อนยวบลง
อย่างไรเสียเขาก็ช่วยดื่มแทนเธอ
“คุณนั่งพักที่นี่ก่อนนะคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดและหันหลังเดินออกไป
มู่อวี้เฉิงลืมตาขึ้นเล็กน้อยมองดูเธอที่กำลังเดินออกไป ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อยแต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกมา
เขาดื่มไวน์มากเกินไปจนทำให้เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
“ผู้ช่วยลู่ ช่วยมาพามู่อวี้เฉิงกลับออกไปทีค่ะ เขาเมามาก”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกมาตามลู่หมิงเพื่อขอให้เขาพา มู่อวี้เฉิงกลับไป
“เมามากเหรอครับ?” ลู่หมิงประหลาดใจ ทุกวันนี้ยังมีใครกล้ามากรอกเหล้าใส่แก้วท่านประธานอยู่อีกเหรอ?
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบพูดขึ้นราวกับว่าเธออ่านความคิดของลู่หมิงออก “เขาช่วยดื่มแทนฉันน่ะค่ะ”
อย่างนี้นี่เอง
เขากำลังจะบอกว่าท่านประธานจะดื่มจนเมาแอ๋ได้ยังไง!
ลู่หมิงเข้าใจเรื่องทั้งหมดและส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “ครับ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพาลู่หมิงไปหามู่อวี้เฉิงที่กำลังนั่งอยู่
“คุณถง ถ้าอย่างนั้นผมขอพาท่านประธานกลับก่อนได้มั้ยครับ?” ลู่หมิงเข้าไปพยุงมู่อวี้เฉิงและกล่าวอำลา ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ ขับรถระวัง ๆ ด้วยนะคะ”
จากนั้นลู่หมิงก็พามู่อวี้เฉิงไปที่รถยนต์
หลังจากพยุงเขาให้นั่งลงที่เบาะหลังแล้ว ลู่หมิงก็เดินไปนั่งที่คนขับรถ
แต่ขณะที่เขากำลังสตาร์ทรถ เสียงเข้มจากเบาะหลังก็ดังขึ้นก่อน “เดี๋ยว!”
ลู่หมิงหยุดชั่วคราวและมองดูมู่อวี้เฉิงผ่านกระจกมองหลัง
เขาเห็นว่าชายร่างสูงกำลังนั่งเอนหลังพิงเบาะ หลับตาลงและตั้งสมาธิ
เดี๋ยว?
ท่านประธานกำลังรอใครอยู่?
ทันทีที่นึกถึงคำถาม ร่างของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ปรากฏขึ้นในใจของลู่หมิง
หรือว่าท่านประธานจะอยากให้คุณถงมาด้วยกัน?
แต่ในเมื่อท่านประธานพูดแล้ว เขาก็ทำได้เพียงทำตามคำสั่งเท่านั้น
“ครับท่านประธาน” ลู่หมิงจึงนั่งเงียบ ๆ รออยู่ในรถยนต์
อีกด้านหนึ่ง หลังจากมู่อวี้เฉิงกลับออกไปแล้ว งานเลี้ยงฉลองก็กำลังจะสิ้นสุดลง ผู้คนต่างพากันทยอยกลับบ้าน
ถึงอย่างนั้นกว่างานเลี้ยงฉลองจะจบก็ดึกมากแล้ว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกล่าวอำลาคนในงานเลี้ยงและเดินมาเรียกแท็กซี่ที่ริมฝั่งถนน แต่เมื่อมองไปรอบ ๆ เธอกลับเห็นรถยนต์ของมู่อวี้เฉิงจอดอยู่
เขายังไม่กลับไปอีกเหรอ?
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดึงมือที่ยื่นออกไปโบกรถกลับมาแล้วเดินเข้าไปหาด้วยความงุนงง
เธอเดินมาถึงรถยนต์คันดังกล่าวและยกมือเคาะบานกระจก
“ก๊อก ๆ ๆ”
มู่อวี้เฉิงลืมตาขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากได้ยินเสียง
ลู่หมิงรีบลดระดับกระจกลงอย่างรู้เท่าทัน
“ฉันบอกให้คุณกลับไปพักผ่อนก่อนไม่ใช่เหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูใบหน้าซีดเซียวของมู่อวี้เฉิงแล้วถามขึ้น
มู่อวี้เฉิงเผยอริมฝีปากและส่งเสียงไพเราะอันน่าดึงดูด “รอคุณกลับไปด้วยกัน”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ไม่เป็นไร ฉันกลับแท็กซี่เองได้ค่ะ”
“ขึ้นรถ!” มู่อวี้เฉิงสั่งการ
หลังจากนั้นเขาก็หลับตาลงและไม่พูดอะไรอีก
ลู่หมิงมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าและรีบพูดว่า “คุณถง ที่ว่ารอก็รอคุณนั่นแหละครับ ขึ้นรถเถอะครับ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจำใจและเปิดประตูขึ้นไปรถยนต์
ระหว่างทาง ทั้งสองนั่งเงียบโดยไม่พูดไม่จา
ขณะที่รถยนต์กำลังแล่นออกไปได้ครึ่งทาง ลู่หมิงก็เหลือบมองกระจกมองหลังและถือโอกาสพูดว่า “คุณถง ถ้าท่านประธานกลับไปคฤหาสน์ตอนนี้คงไม่มีใครดูแลเขา จะให้กลับไปบ้านหลังเก่าก็กลัวจะรบกวนนายท่านกับคุณหญิง และทำให้พวกเขากังวลเปล่า ๆ คุณถงช่วยดูแลท่านประธานให้หน่อยได้มั้ยครับ?”
ให้เธอช่วยดูแลมู่อวี้เฉิงเหรอ?
เมื่อพิจารณาจากความหมายของเขา เขาคงจะต้องการให้มู่อวี้เฉิงกลับไปกับเธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องการจะปฏิเสธ แต่เมื่อคำพูดออกมาจรดมุมปาก เธอกลับรู้สึกลังเล
มู่อวี้เฉิงเมามาก สาเหตุครึ่งหนึ่งมาจากการที่เขาช่วยดื่มแทนเธอ
หากเธอพูดปฏิเสธตอนนี้มันจะดูไม่สมเหตุสมผลไปหน่อยหรือเปล่า?
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันหน้าไปมองมู่อวี้เฉิงด้วยความรู้สึกทนไม่ไหวเล็กน้อย
เธอลดสายตามองดูเวลาและในที่สุดก็กัดฟันตอบ “ได้ค่ะ”
“ขอบคุณครับคุณถง” ลู่หมิงขอบคุณเธอทันที
รถยนต์คันดังกล่าวเปรียบเสมือนลูกธนูที่พุ่งตัวออกมาจากคันธนู แล่นไปบนถนนกว้างมุ่งหน้าสู่ชุมชนของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
หลังจากนั้นไม่นานรถยนต์ก็เคลื่อนตัวมาถึงชุมชน
ลู่หมิงช่วยพยุงมู่อวี้เฉิงขึ้นไปที่ชั้นบน หลังจาก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปิดประตู เขาก็ส่งต่อมู่อวี้เฉิงให้กับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
“คืนนี้รบกวนคุณถงด้วยนะครับ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าเล็กน้อย “ค่ะได้ค่ะ คุณก็รีบกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ”
“ครับ” ลู่หมิงตอบรับและหันหลังจากไป
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหลือบมองห้องที่มืดสนิท
เสี่ยวเป่าคงจะผล็อยหลับไปแล้ว ห้องถึงได้เงียบมาก
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยุงมู่อวี้เฉิงเข้าไปในบ้านและวางเขาลงบนโซฟา
“ฮึบ~ หนักจัง!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจและพึมพำ
เธอเดินไปปิดประตูและวางแผนจะเข้าไปในห้อง
แต่เมื่อเดินไปถึงประตูห้อง เธอกลับหยุดชะงักชั่วคราว
ดวงตาของเธอหันกลับมาจ้องมองร่างยักษ์ที่อยู่บนโซฟา
และเห็นว่าร่างสูงเพรียวกำลังนอนสลบอยู่บนโซฟา แคบ ๆ ไม่ว่าจะมองยังไงก็รู้สึกแปลก ๆ
แต่ภายในบ้านไม่มีห้องรับรองหลงเหลืออยู่เลย
หรือว่า…
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เดินกลับมาที่โซฟาอีกครั้ง เธอพยุงร่างของมู่อวี้เฉิงที่เมาจนหมดสติเข้าไปในห้อง และยกเตียงนอนของตนเองให้มู่อวี้เฉิง
หลังจากวางเขาลงบนเตียงแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ช่วยเขาถอดถุงเท้าและคลายปมเนกไท
ขณะที่ทำเช่นนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้แต่ปลอบโยนตนเองอยู่ในใจ
อย่างไรเสียเขาก็ช่วยดื่มไวน์แทนเธอ และในเมื่อเธอตกลงที่จะดูแลเขาแล้วก็ควรจะทำให้มันถึงที่สุด
ด้วยความคิดเช่นนี้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงยื่นมือออกไปจับเนกไทของมู่อวี้เฉิงและพยายามแก้เนกไทของเขาออก
แต่กลับนึกไม่ถึงว่ามู่อวี้เฉิงจะมีทักษะป้องกันตนเองคราวเมื่อตกอยู่ในขั้นวิกฤติ ขณะที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอื้อมมือออกไปคว้าเนกไทของเขา เขาก็ยื่นมือออกมาบิดข้อมือของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับทันที
พละกำลังที่แข็งแกร่งทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกมู่อวี้เฉิงจับเอาไว้ก่อนที่เธอจะได้ลงมือทำอะไร
“คุณจะทำอะไร?” มู่อวี้เฉิงเบิกตากว้างและถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม
“เจ็บ…”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวร้องอุทานด้วยความเจ็บปวดและรีบพูดขึ้นว่า “คือฉัน ฉันแค่จะช่วยคุณแก้เนกไท”
มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเธอสักพัก จากนั้นเขาก็ปล่อยมือ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวราวกับเพิ่งรู้สึกตัว
“เจ็บมั้ย?” น้ำเสียงแหบแห้งดังขึ้นเล็กน้อยราวกับรู้สึกผิด
ในความเป็นจริงสิ่งที่เขาทำลงไปเป็นเพียงการป้องกันตัว และเขาไม่ทันได้สังเกตว่าคนตรงหน้าคือใคร
นอกจากนี้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เขาตอบโต้ก่อนจะตระหนักได้ว่าเป็นเธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหัว “ไม่เจ็บ”
แต่ในความเป็นจริงมันเจ็บมาก
พละกำลังของมู่อวี้เฉิงไม่ได้น้อย ๆ เลย
ถึงแม้ว่าเธอจะบอกแบบนั้น แต่มู่อวี้เฉิงก็สังเกตเห็นว่าข้อมือของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลายเป็นสีแดง
“ขอโทษ!” มู่อวี้เฉิงพูดและก้มลงจูบข้อมือของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
จากนั้นจึงจับถงเหมี่ยวเหมี่ยวไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนไปไหน
