ตอนที่ 140
ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์
วันรุ่งขึ้น มู่อวี้เฉิงเก็บข้าวของเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับ ทว่าเอวิสันกลับไม่มาที่นี่สักที
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเวลา “คุณไอติดธุระอะไรเลยมาถึงช้าหรือเปล่า?”
ในเมื่อเอวิสันเป็นนักธุรกิจ เขาก็ไม่ควรจะผิดนัดหุ้นส่วนโดยไม่มีเหตุผล
แต่ว่าตอนนี้เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า?
หรือว่าลืมไปแล้วเหรอ?
เหตุผลดังกล่าวไม่น่าจะมีความเป็นไปได้อย่างยิ่งเพราะว่าลิสท์คอยอยู่ข้างกายเขาเสมอ
มู่อวี้เฉิงรู้สึกแปลกใจเช่นกัน
ในขณะที่ทุกคนกำลังสับสน โทรศัพท์มือถือของมู่อวี้เฉิงก็ดังขึ้น
เป็นสายเรียกเข้าจากลิสท์
“คุณมู่ ผมต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ วันนี้คุณไอคงเดินทางไปพบไม่ได้”
มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้นครับ?”
น้ำเสียงของลิสท์ดูกระวนกระวายเล็กน้อย ราวกับเกิดเรื่องยากลำบากขึ้น
“คุณไอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างเดินทางกลับบ้านเมื่อคืนนี้ครับ” ลิสท์ไม่ได้ปิดบังอะไร
เมื่อคืน?
จู่ ๆ มู่อวี้เฉิงก็เกิดความคิดอะไรบางอย่าง แต่มันเป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น ไม่มีหลักฐาน
“อยู่โรงพยาบาลไหนครับ เดี๋ยวผมจะไปเยี่ยม”
หลังจากรู้ชื่อโรงพยาบาลแล้ว มู่อวี้เฉิงก็วางสายลง
“เกิดอะไรขึ้นคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนแรกที่ถามขึ้น ขณะที่คนอื่น ๆ มองดูมู่อวี้เฉิงด้วยความสงสัย
มู่อวี้เฉิงเหลือบมองกลุ่มคนแล้วพูดว่า “คุณไอถูกรถชน”
ทุกคนร้องอุทานทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“พวกคุณกลับไปก่อน เดี๋ยวผมจะแวะไปดูที่โรงพยาบาลหน่อย” มู่อวี้เฉิงสั่งการกลุ่มคนที่เหลือ
นักออกแบบทั้งหลายพยักหน้าโดยไม่มีข้อโต้แย้ง
“ฉันไปด้วย!”
แต่ในทางกลับกัน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับพูดขึ้นว่า “คุณไอเป็นคนดีมากและเชื่อมั่นใจแนวคิดของฉัน ฉันจะไปเยี่ยมเขาด้วยค่ะ”
ลู่ซีจวี๋ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนจะเดินเข้าไปคว้าแขนเธอ
“เหมี่ยวเหมี่ยว เสี่ยวเป่ากำลังรอเธออยู่ที่บ้าน ปล่อยให้มู่อวี้เฉิงไปคนเดียวน่ะดีแล้ว”
ลู่ซีจวี๋รู้สึกไม่สบายใจหากต้องปล่อยพวกเขาไว้สองต่อสอง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลังเลเล็กน้อยเมื่อพูดถึงเสี่ยวเป่า ทว่าการปล่อยให้มู่อวี้เฉิงไปเยี่ยมเอวิสันเพียงลำพังดูเหมือนจะเลือดเย็นเกินไป
นอกจากนี้นี่ยังเป็นโครงการที่อยู่ในความรับผิดชอบของเธอ หากหุ้นส่วนของเธอได้รับบาดเจ็บ เธอก็ควรจะไปเยี่ยมด้วยตนเอง
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เงยหน้ามอง ลู่ซีจวี๋แล้วพูดอย่างแน่วแน่ “รุ่นพี่คะ โครงการนี้เป็นโครงการที่พวกเรารับผิดชอบร่วมกับมู่กรุ๊ป เราจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของมู่อวี้เฉิงคนเดียวไม่ได้หรอกค่ะ คุณไอเองก็เป็นผู้ร่วมงานกับเรา ดังนั้นฉันควรจะไปเยี่ยมเขา อีกอย่างพวกเราแค่จะไปดูอาการคร่าว ๆ ถ้าเขาไม่เป็นอะไรร้ายแรง เราก็จะนั่งเครื่องตามกลับไปทีหลัง”
“ไม่ได้!”
ลู่ซีจวี๋ปฏิเสธโดยไม่แม้แต่จะคิด “ถ้าเธอจะอยู่ต่อ ฉันก็จะอยู่ต่อด้วย ฉันเป็นห่วงไม่อยากให้เธออยู่ที่นี่คนเดียว”
“รุ่นพี่ ต่อให้ฉันอยู่คนเดียวก็ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ อีกอย่างฉันไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย ยังมีมู่อวี้เฉิงอยู่ด้วย”
การมีอยู่ของมู่อวี้เฉิงทำให้เขารู้สึกกังวล!
ลู่ซีจวี๋กำลังสาปแช่งอยู่ในใจ
เมื่อเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เริ่มเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง “รุ่นพี่คะ รุ่นพี่เดินทางมาต่างประเทศหลายวันแล้ว ทางบริษัทยังรอให้รุ่นพี่กลับไปดูแลสถานการณ์โดยรวมอยู่นะคะ เพราะฉะนั้นรุ่นพี่พาพวกเขากลับไปกันก่อนเถอะค่ะ”
หลังจากพูดจบ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เอื้อมมือออกไปตบแขนลู่ซีจวี๋เบา ๆ “ไม่ต้องห่วงค่ะ ไม่มีอะไรหรอก”
จากนั้นเธอก็กลับไปยืนตำแหน่งเดิมและพูดกับมู่อวี้เฉิงว่า “เราไปกันเถอะค่ะ”
มู่อวี้เฉิงพยักหน้าและขึ้นรถยนต์ตรงไปยังโรงพยาบาล
ลู่ซีจวี๋รู้สึกขมขื่นอยู่ในใจ และจำใจพูดว่า “ไป เรากลับกันเถอะ”
ทั้งสองคนรีบตรงไปโรงพยาบาล ขณะเดียวกันลิสท์กับชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ในห้องผู้ป่วยของเอวิสัน
“คุณมู่ คุณถง นี่คุณเอซลูกชายของคุณไอครับ”
“นายน้อย นี่คือคุณมู่กับคุณถงเป็นหุ้นส่วนของคุณไอครับ” ลิสท์พูดแนะนำทั้งสองฝ่าย
หลังจากทั้งสองแสดงความเห็นอกเห็นใจแล้ว มู่อวี้เฉิงก็ถามถึงอาการของคุณไอ
“ขอบคุณคุณทั้งสองที่มาเยี่ยมนะคะ ตอนนี้พ่อพ้นขีดอันตรายแล้วครับ” เอซตอบ
“เกิดขึ้นได้ยังไงคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามลิสท์
ลิสท์ขมวดคิ้ว “ดูเหมือนว่าเบรกจะขัดข้องครับ คนรถหักหลบไม่ทันเลยชนเข้ากับรถบรรทุกขนาดใหญ่”
มู่อวี้เฉิงพยักหน้าแล้วครุ่นคิด
“คุณทั้งสองคนวางใจได้ครับ เรื่องนี้ไม่ส่งผลกระทบต่อความร่วมมือของเราหรอก” เอซพูดสัญญา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า
หลังจากออกมาจากโรงพยาบาล ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดคุยกับมู่อวี้เฉิงว่า “คุณมู่ ในเมื่อเรามาที่นี่แล้ว ฉันว่ายังไงเราก็ควรจะรอให้คุณไอฟื้นขึ้นมาก่อนแล้วค่อยกลับออกไปน่าจะดีกว่าค่ะ”
“อืม แล้วแต่คุณ” มู่อวี้เฉิงไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร
ทั้งสองจึงตัดสินใจว่าจะอยู่ต่างประเทศต่ออีกสามถึงสี่วัน
ในคืนนั้นลู่ซีจวี๋โทรมาหาเธอ เธอจึงบอกความตั้งใจให้เขาฟัง จนทำให้ลู่ซีจวี๋ไม่พอใจเล็กน้อย
“รุ่นพี่ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ ไม่มีอะไรหรอก รอคุณไอตื่นเมื่อไหร่เราจะรีบกลับทันที ช่วงนี้รุ่นพี่ช่วยฉันดูแลเสี่ยวเป่าด้วยนะคะ”
หัวใจของลู่ซีจวี๋อ่อนยวบลงเมื่อได้ยินคำขอของเธอ จากจึงตอบตกลง
สองวันต่อมา มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปเยี่ยมเอวิสันที่โรงพยาบาลอีกครั้ง
ระหว่างที่ไม่มีอะไรทำ พวกเขามักจะยกแล็ปท็อปขึ้นมานั่งทำงานในห้องพักของโรงแรม
วันที่สามในช่วงบ่าย
ทั้งสองคนกำลังนั่งทำงานอยู่ แต่จู่ ๆ มู่อวี้เฉิงก็ได้รับสายจากลิสท์
“คุณมู่ คุณไอฟื้นแล้วครับ”
“ครับ เข้าใจแล้ว เดี๋ยวผมรีบไป”
หลังจากวางสาย มู่อวี้เฉิงก็มาเรียกถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ห้อง
จากนั้นทั้งสองคนจึงออกเดินทางไปโรงพยาบาลด้วยกัน
เอวิสันรู้สึกประทับใจมากที่เห็นทั้งสองคนอยู่ต่อเพื่อเขา
“ขอบคุณพวกคุณมากครับ”เอวิสันมองดูทั้งสองคนและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ไม่เป็นไรครับ” มู่อวี้เฉิงตอบรับ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามด้วยความเป็นห่วง “คุณไอเป็นอะไรมากมั้ยคะ?”
เอวิสันตอบกลับเบา ๆ “ไม่เป็นอะไรแล้วครับ”
ขณะเดียวกันคุณหมอเข้ามาตรวจอาการ
“หมอครับ อาการพ่อผมเป็นยังไงบ้างครับ?”
หมอมองดูเอซแล้วตอบว่า “วางใจได้ครับ คุณพ่อของคุณสบายดี ขอแค่นอนพักผ่อนสักหน่อย เดี๋ยวก็หายดีเป็นปกติแล้วครับ”
“ขอบคุณครับหมอ”
หลังจากได้รับการยืนยันว่าเอวิสันไม่เป็นอะไรมาก มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกโล่งใจและเดินทางกลับประเทศจีนในวันพรุ่งนี้
ค่ำคืนนี้เป็นช่วงเวลาเหมาะสมที่มู่อวี้เฉิงจะพา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกไปเดินเล่น
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวผู้ซึ่งเห็นด้วยไม่บ่อยครั้งนักกลับตอบตกลง
ทั้งสองคนจึงออกไปเดินเลาะแถวริมทะเลสาบ
แสงไฟถนนสลัว ๆ สาดส่องความอบอุ่นมาใส่พวกเขา
สายลมจากคลื่นน้ำพัดผ่านมาเป็นระลอก อาคารรูปทรงยุโรปที่สว่างไสวอยู่บนท้องถนนชวนให้รู้สึกสงบ
ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นกันอยู่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยกมือขึ้นมากอดอก
มู่อวี้เฉิงที่สังเกตเห็นรีบถอดเสื้อคลุมออกมาคลุมให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันกลับมามองเมื่อรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นบนหัวไหล่ “ขอบคุณค่ะ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกระชับเสื้อคลุมแน่น ถึงแม้ว่ากลิ่นของชายหนุ่มจะห่อหุ้มรอบตัวเธออยู่ แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้น
ทั้งสองคนเดินไปเงียบ ๆ แต่กลับรู้สึกดีอย่างน่าประหลาดใจ ไม่มีเสียงรบกวนจากผู้คนจึงทำให้พวกเขารู้สึกว่าช่วงเวลาค่อย ๆ เดินผ่านไปช้า ๆ
มู่อวี้เฉิงเหลือบมองสีหน้าสงบของถงเหมี่ยวเหมี่ยว และต้องการให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่เคียงข้างเขาให้ยาวนานมากขึ้น
