ตอนที่ 133
มีเรื่องจะคุยกับเธอ
ซ่งอวี่ซีรีบจดที่อยู่บ้านของหวังชิวจวี๋ลงบนกระดาษแล้วหยิบมันใส่กระเป๋า
ตกเย็น รถยนต์คันหรูของซ่งอวี่ซีค่อย ๆ ขับเคลื่อนตัวเข้าไปในบริเวณห้องแถว
รถยนต์คันดังกล่าวดูแตกต่างจากสภาพแวดล้อมของที่นี่อย่างสิ้นเชิง นอกจากนี้ยังดึงดูดชาวบ้านจำนวนมากให้ออกมาดูว่านี่คือญาติผู้มั่งคั่งของใคร
ซ่งอวี่ซีนั่งอยู่บนรถด้วยสีหน้าหมดความอดทน
ทว่าเธอยังต้องอดทนกับมัน
สุดท้ายแล้วเธอยังต้องพึ่งพาหวังชิวจวี๋ให้ไปนำเอาเส้นผมของมู่อวี้เฉิงมาตรวจดีเอ็นเอให้ได้
ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเรื่องนี้แล้ว
เธอจะต้องเอาเส้นผมของมู่อวี้เฉิงมาให้ได้!
ขณะที่ความอดทนของซ่งอวี่ซีกำลังจะหมดลง หวังชิวจวี๋ก็ปรากฏแก่สายตาเธอในที่สุด
ทว่าอีกฝ่ายจำเธอไม่ได้ เพียงเหลือบมองรถยนต์ของเธอแล้วเดินจากไป
เธอรีบเปิดประตูรถยนต์แล้วร้องตะโกนเสียงดังลั่น “หวังชิวจวี๋!”
หวังชิวจวี๋หันหลับมามองซ่งอวี่ซีที่กำลังพุ่งหน้ามาทางตนเองด้วยความสับสน “คุณผู้หญิงมาหาฉันเหรอคะ?”
ซ่งอวี่ซีพยักหน้ายืนยัน
หวังซิวจวี๋ยืนมองรอบ ๆ ด้วยความสับสนและเดินเข้าไปหาเธอ
“คุณผู้หญิง ฉันไม่รู้จักคุณนะคะ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรกับฉันเหรอคะ?”
หวังชิวจวี๋เหลือบมองรถยนต์คันหรูที่อยู่ด้านข้างซ่งอวี่ซีและจ้องมองเธออย่างถ่อมตนอีกครั้ง
เธอมั่นใจแล้วว่าเธอจำผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้จริง ๆ
“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”
ซ่งอวี่ซีพูดขณะกวาดสายตามองรอบ ๆ “เราไปคุยกันที่อื่นเถอะ”
รถยนต์ของเธอสะดุดตามาก หลังจากที่เธอลงจากรถยนต์ ฝูงชนก็แห่กันเข้ามามุง
หวังชิวจวี๋พยักหน้าและเดินเข้าไปในรถยนต์ของซ่งอวี่ซี
หลังจากนั้นรถยนต์คันดังกล่าวก็แล่นออกไป
ห้องโถงบนพื้นที่สนามหญ้าสีเขียวตั้งอยู่ในเขตชานเมืองเป็นสถานที่ที่เงียบสงบและชวนผ่อนคลาย
หลังจากที่ทั้งสองคนนั่งลงแล้ว ซ่งอวี่ซีก็สั่งขนมเค้กกับกาแฟให้ตนเองและอีกฝ่าย
“หวังชิวจวี๋เป็นพนักงานทำความสะอาดของมู่กรุ๊ป ครอบครัวมีลูกสาวคนหนึ่งที่อยู่มอหก”
หวังชิวจวี๋ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินซ่งอวี่ซีร่ายพรรณนาประวัติครอบครัวของตนเอง “คุณเป็นใคร? ทำไมถึงรู้เรื่องนี้?”
ซ่งอวี่ซียิ้มเบา ๆ “เธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร รู้แค่ว่าฉันมาที่นี่เพื่อช่วยเธอก็พอ”
“ช่วยฉัน?” หวังชิวจวี๋ยังคงสับสน
ซ่งอวี่ซีจิบกาแฟแล้วค่อย ๆ พูดต่อ “ตราบใดที่เธอทำเรื่องบางอย่างให้ฉัน ฉันก็จะมอบเงินก้อนโตให้เธอ เงินก้อนนี้เพียงพอที่จะครอบคลุมค่าใช้จ่ายทั้งหมดในรั้วมหาลัยของลูกสาวเธอ และยังจะทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ในปัจจุบันของเธอสบายยิ่งขึ้น”
ดวงตาของหวังชิวจวี๋เป็นประกาย หัวใจของเธอกำลังเต้นแรง “ทำอะไรบ้างคะ?”
“ง่ายนิดเดียว ก็แค่หาเส้นผมของมู่อวี้เฉิงตอนที่เธอเข้าไปทำความสะอาดห้องทำงานของเขา”
“ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” หวังชิวจวี๋รู้สึกเหลือเชื่อ
ซ่งอวี่ซีพยักหน้า “ง่ายขนาดนี้แหละ หลังทำงานจบแล้ว ฉันจะเอาเงินให้เธอห้าแสนหยวน แต่ว่าเธอจะต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ!”
ห้าแสนหยวน!
ผมเส้นเดียวในมูลค่าห้าแสนหยวน!
หวังชิวจวี๋ถึงกับตกตะลึง!
“คุณผู้หญิงแน่ใจแล้วเหรอคะ? แค่ผมเส้นเดียวเหรอคะ?” หวังชิวจวี๋มองดูด้วยสายตาเหลือเชื่อ
ในโลกนี้ยังมีสิ่งดีงามอีกมากมาย!
ซ่งอวี่ซีจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตารังเกียจ
แค่ห้าแสนหยวนก็ทำให้หล่อนเป็นแบบนี้ได้แล้ว เป็นคนที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างเลยจริง ๆ สินะ!
“ใช่ แค่ผมเส้นเดียวเท่านั้น! แต่เธอจะต้องรักษาคำพูดว่าห้ามปริปากบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นเธอจะไม่ได้ทั้งเงินทอง และลูกสาวก็อาจจะไม่ได้เรียนต่อชั้นมหาลัยด้วย นี่คือคำตอบทั้งหมด!”
คำพูดที่ทรงพลังของซ่งอวี่ซีทำให้หวังชิวจวี๋ตกตะลึงไปชั่วขณะ
เธอรีบพยักหน้าระรัว “ค่ะ ๆ คุณผู้หญิง ฉันจะปิดปากเงียบ ไม่เปิดเผยข้อมูลอะไรค่ะ!”
ซ่งอวี่ซียกยิ้มอย่างพึงพอใจ “ดีมาก พรุ่งนี้ตอนเที่ยงฉันจะไปรอเธอที่ซอยถัดจากมู่กรุ๊ป เอาเส้นผมที่เก็บได้มาด้วยล่ะ”
“ค่ะ” หวังชิวจวี๋ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
วันรุ่งขึ้น หวังชิวจวี๋เข้ามาทำความสะอาดที่ห้องทำงานของมู่อวี้เฉิงและให้ความสนใจกับเส้นผมของเขาเป็นพิเศษ
หลังจากนั้นเธอก็พบเข้ากับเส้นผมในห้องนั่งเล่นประจำห้องทำงานของมู่อวี้เฉิง
เธอหยิบเส้นผมขึ้นมาและใส่มันลงไปในถุงปิดผนึกใสอย่างระมัดระวัง
จากนั้นจึงเก็บของทุกอย่างแล้วเดินออกไป
ในตอนเที่ยง หวังชิวจวี๋นำเส้นผมมาที่ห้องโถง
และพบว่าซ่งอวี่ซีรออยู่ที่นั่นแล้ว
“คุณผู้หญิง นี่คะเส้นผมที่คุณต้องการ”
หวังชิวจวี๋หยิบเส้นผมออกจากกระเป๋าและวางมันลงต่อหน้าซ่งอวี่ซี
ซ่งอวี่ซีหยิบมันขึ้นมาดู “ดีมาก”
เธอเก็บเส้นผมใส่กระเป๋า หยิบเช็คขึ้นมาและผลักมันไปตรงหน้าหวังชิวจวี๋
“ห้าแสนหยวนที่ฉันสัญญาเอาไว้”
“ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณ!”
หวังชิวจวี๋กล่าวขอบคุณ แทบรอไม่ไหวที่จะเอื้อมมือไปคว้ามัน
ซ่งอวี่ซีกดกระดาษเช็คแน่นแล้วพูดเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จำเอาไว้ว่าต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ!”
“เข้าใจแล้วค่ะ! ฉันจะไม่บอกใคร!” หวังชิวจวี๋พูดสาบานตน
ซ่งอวี่ซีปล่อยมือ จากนั้นหวังชิวจวี๋จึงหยิบเช็คตรงหน้าขึ้นมามองดูด้วยสายตาระยิบระยับ
หลังจากออกมาจากห้องโถง ซ่งอวี่ซีมุ่งหน้าตรงไปยังโรงพยาบาลทันที
ผลการทดสอบต้องใช้ระยะเวลาถึงสามวัน
ซ่งอวี่ซีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรอคอย…
มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังประเมินผลงานการออกแบบอยู่ในมู่กรุ๊ป
ผลงานการออกแบบจากทั้งสองบริษัทถูกวางเทียบอยู่บนจอแสดงผลในห้องประชุม
หลังจากประเมินผลงานของแต่ละคน ในที่สุดมู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เลือกผลงานจากนักออกแบบสามคน
หนึ่งในนั้นมาจากฝั่งสตีเฟนกรุ๊ป ส่วนอีกสองคนมาจาก มู่กรุ๊ป พวกเขาทั้งหมดเป็นผู้เชี่ยวชาญการออกแบบของทางบริษัท รวมเป็นถึงหัวหน้าทีมออกแบบด้วย
เขาเร่งงานให้เสร็จทันเวลา และในไม่ช้าผลงานการออกแบบที่มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดค้นเอาไว้ก็เสร็จสมบูรณ์
เมื่อตัวงานถูกนำออกมาแสดง มู่อวี้เฉิงกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงกับประหลาดใจ
ความคิดที่พวกเขาสองคนคิดค้นขึ้นมาถูกนำมาเสนอได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ประกอบกับความจริงที่ว่าเขาเป็นมืออาชีพจึงทำให้งานชิ้นนี้สมบูรณ์และอาจจะบดขยี้คู่แข่งรายอื่น ๆ จนหมดสิ้น
“ดีมาก! ชิ้นงานสมบูรณ์แบบมาก!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดด้วยความประหลาดใจ
มู่อวี้เฉิงเห็นด้วยเช่นกัน
งานชิ้นนี้สมบูรณ์แบบทั้งในแง่แก่นสารของการออกแบบและความหมายของตัวชิ้นงานที่แสดงออกมาอย่างไร้ที่ติ
“ถ้าอย่างนั้นส่งงานนี้เข้าการประมูลดีมั้ยคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถาม
มู่อวี้เฉิงพยักหน้า “อืม แล้วค่อยเก็บของคนอื่นไว้ใช้ทีหลัง”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้โต้แย้งอะไร
หลังจากช่วงเช้าที่วุ่นวายผ่านพ้นไป มู่อวี้เฉิงก็เหลือบมองถงเหมี่ยวเหมี่ยว “สถานที่จัดประมูลของเคเอ็นกรุ๊ปอยู่ในต่างประเทศ เราต้องออกเดินทางไปต่างประเทศพรุ่งนี้เลย จะได้มีเวลาสำหรับการเตรียมตัว”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าและไม่ได้คิดว่ามีอะไรผิดปกติ
อันเนื่องมาจากเป็นความร่วมมือของทั้งสองบริษัท เธอจึงต้องการส่งตัวแทนไปที่นั่น
หากมู่อวี้เฉิงตัดสินใจไปที่นั่น เธอก็จะไม่ไปเข้าร่วมด้วย
แต่ดูเหมือนว่ามู่อวี้เฉิงจะมองเห็นความคิดของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “ถึงตอนนั้นผมอยากให้คุณมาด้วย”
