ตอนที่ 108
ไม่เจอหน้าหนึ่งวันเหมือนผ่านไปสามฤดูใบไม้ร่วง
ลู่หมิงพูดขึ้นอย่างตรงไปตรงมา “ท่านประธาน เหมือนว่าจะเป็นคุณถงกับคุณลู่จากสตีเฟนกรุ๊ปนะครับ”
มู่อวี้เฉิงส่งสายตาเย็นชาให้ลู่หมิง
ลู่หมิงรับรู้ได้ถึงความกดดันจากร่างกายของมู่อวี้เฉิงในทันที เขารีบสงบปากสงบคำและเดินออกไป
มู่อวี้เฉิงรู้สึกขัดหูขัดตาเมื่อมองเห็นพวกเขาเดินเคียงข้างกัน ความรู้สึกภายในใจเริ่มหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ถูก
อารมณ์เสียชะมัด!
เขาลุกขึ้นยืนและเดินตรงเข้าไปหาทั้งสามคนอย่างไม่คิดอะไร
“คุณลู่กับคุณถงเนี่ยอารมณ์ดีจริง ๆ เลยนะครับ!”
ดวงตาสีดำนิลของมู่อวี้เฉิงจ้องมองไปทาง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยอารมณ์บางอย่างที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในดวงตา
“คุณลุงสุดหล่อ!” เสี่ยวเป่าตื่นเต้นมากเมื่อเห็นมู่อวี้เฉิง ยิ้มแย้มมีความสุขเต็มประดา
มู่อวี้เฉิงยื่นมือออกมาอุ้มเขาขึ้น
เสี่ยวเป่ากอดคอของมู่อวี้เฉิง “คุณลุงสุดหล่อ เสี่ยวเป่าคิดถึงจัง!”
มู่อวี้เฉิงได้กลิ่นหอมนมแบบเด็ก ๆ ลอยออกมาจากร่างของคนตัวเล็ก จึงเม้มปากเบา ๆ “โอ้? แต่เราเพิ่งเจอกันไม่กี่วันก่อนไม่ใช่หรือไง? คิดถึงลุงเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
ดวงตากลมโตแวววาวสดใสของเสี่ยวเป่าจ้องมองไปทางเขา “มีคำบอกไว้ว่า ‘ไม่เจอหน้าหนึ่งวันเหมือนผ่านไปสามฤดูใบไม้ร่วง’ ใช่มั้ย? หนึ่ง สอง สาม สี่…”
เสี่ยวเป่าพูดและยกนิ้วขึ้นมานับ
“ผ่านมาตั้งหลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ก็ต้องคิดถึงคุณลุงสิ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของมู่อวี้เฉิงกว้างขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดแบบเด็ก ๆ
ในทางกลับกัน ลู่ซีจวี๋ที่ยืนอยู่ด้านข้างกำลังยิ้มแย้ม ทว่ารอยยิ้มกลับไม่ได้กว้างนัก
ทัศนคติของเสี่ยวเป่าที่มีต่อมู่อวี้เฉิงน่ารักเหลือเกิน หรือว่านี่จะเป็นธรรมชาติของพ่อลูก?
มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างอธิบายไม่ถูก!
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกสับสนมากเมื่อเห็นเสี่ยวเป่ากับ มู่อวี้เฉิงแสดงความสนิทสนมกัน
“คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?” น้ำเสียงของเธอฟังดูห่างเหิน หากแต่ตั้งใจฟังจะรู้สึกได้ว่ากำลังหวาดระแวงอยู่
“ผมนัดคนมาคุยที่สนามกอล์ฟน่ะ”
หลังจากพูดจบ มู่อวี้เฉิงก็หันไปมองลู่ซีจวี๋ “คุณลู่ นานครั้งจะได้เจอกันสักที ทำไมไม่ไปตีแข่งกันสักรอบล่ะครับ?”
น้ำเสียงทุ้มที่น่าดึงดูดฟังดูค่อนข้างเร้าใจ
“ก็ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะลองตีกับคุณมู่สักตา!”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูภาพตรงหน้าแล้วไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแปลก ๆ
ถึงแม้ว่าพวกเขาทั้งสองจะดูเป็นมิตรต่อกัน แต่บรรยากาศระหว่างพวกเขากลับรู้สึกได้ถึงความกดดัน
ภายในสนามกอล์ฟเขียวขจีทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา
ลูกกอล์ฟสองลูกวางกระจายกันอยู่บนสนามหญ้าสีเขียว
ทั้งสองเลือกไม้กอล์ฟและเริ่มแข่งขันกัน
มองดูพื้นที่วงกลมด้วยความกระตือรือร้นอยากจะลอง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวงุนงง และไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องถึงกลายมาเป็นแบบนี้
พวกเขาเพียงแค่พาเสี่ยวเป่าออกมาเดินเล่น แต่ทำไมสองคนนี้ถึงบังเอิญมาเจอกันได้?
ท่าทางยกแขนขึ้นมาตวัดทำให้ลูกกอล์ฟสีขาวทะยานขึ้นไปสูงและตกลงมาหลังจากนั้น
“หม่ามี้ มันลอยสูงมาก” เสี่ยวเป่ามองดูและอุทานครั้งแล้วครั้งเล่า
“ชู่ว เสี่ยวเป่า เงียบ ๆ หน่อยลูก” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดขณะลูบผมนุ่มของเขา
เสี่ยวเป่าพยักหน้ายกมืออ้วนท้วมขึ้นมาปิดปาก
ท่าทางตีกอล์ฟของทั้งสองตรงตามมาตรฐานและแข่งขันกันอย่างต่อเนื่อง
เวลาผ่านไปนาทีต่อนาที ยังไม่สามารถบอกได้ว่าใครชนะ
ผู้จัดการธนาคารที่เข้ามาพบมู่อวี้เฉิงนั่งอยู่ข้าง ถงเหมี่ยวเหมี่ยว เขาถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังเป็นเวลานาน
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแอบชำเลืองมองเขา และเห็นว่าสีหน้าของเขาเรียบนิ่งมาก ดูไม่วิตกกังวลหรือโกรธเคืองทั้งที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง เขามองดูเกมระหว่างทั้งสองด้วยความสนใจอย่างมากและดูเหมือนว่ากำลังสนุกกับมัน
“หม่ามี้ พ่อทูนหัวกับคุณลุงสุดหล่อกำลังออกศึกชิงรักกันแน่ ๆ!”
เสี่ยวเป่าเหลือบมองสองคนบนสนาม ยิ้มและแอบกระซิบกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว
“อย่าพูดซี้ซั้ว พ่อทูนหัวกับคุณลุงสุดหล่อก็แค่เล่นกอล์ฟกัน”
พวกเขาจะมาออกศึกชิงรักกันเพราะเธอได้อย่างไร?
โดยเฉพาะมู่อวี้เฉิง ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!
“จริงเหรอ?” เสี่ยวเป่ากะพริบตากลมโตและมองดู ถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความงุนงง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง “จริงสิ!”
เสี่ยวเป่ามองดูสองคนบนสนามหญ้าแล้วคิดกับตัวเองว่าจริงเหรอ? แต่เขารู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ มันดูไม่ได้เรียบง่ายแบบนั้น
หลังจากนั้นไม่นานก็ถึงเวลาพัก
ลู่ซีจวี๋ยื่นไม้กอล์ฟกับพนักงานบริการที่อยู่ด้านข้าง และเดินตรงเข้ามาหาถงเหมี่ยวเหมี่ยว
“มาเล่นด้วยกันมั้ย?”
หลังจากเล่นกอล์ฟเสร็จ ใบหน้าของลู่ซีจวี๋ก็เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ จนทำให้ดูเหมือนว่าดวงตาสีฟ้าเข้มของเขามีดวงดาวส่องแวววาวอยู่
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโบกมือ “ไม่เอาหรอกค่ะ พวกพี่เล่นไปเถอะ ฉันเล่นกอล์ฟไม่เป็น เดี๋ยวฉันกับเสี่ยวเป่าจะนั่งดูพวกพี่เล่นกัน”
“เล่นไม่เป็นก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันสอนเธอได้ ไป ไปเลือกไม้กอล์ฟมาเร็ว”
หลังจากพูดจบ ลู่ซีจวี๋ก็จับข้อมือของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเตรียมจะพาเธอไปเลือกไม้กอล์ฟ
ทั้งสองกำลังจะเดินไปด้วยกัน แต่จู่ ๆ แขนของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถูกมือใหญ่คว้าเอาไว้
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันหลังกลับไปและพบว่าเป็นมู่อวี้เฉิง!
ลู่ซีจวี๋หันไปมองมู่อวี้เฉิง “คุณมู่ มีอะไรครับ?”
มู่อวี้เฉิงไม่พูดอะไร ยิ้มเบา ๆ และดึงมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกจากมือของลู่ซีจวี๋
มือแกร่งย่อมมีแรงเหนือกว่า เขาออกแรงดึงจน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเขยิบมายืนอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาสีนิลของมู่อวี้เฉิงจ้องมองลู่ซีจวี๋ด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ขณะที่รอยยิ้มบนใบหน้าดูกว้างขึ้น “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ผมไม่ต้องรบกวนคุณลู่หรอกครับ ผมสอนคู่หมั้นเองได้”
หลังจากนั้นเขาก็ดึงถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกไป
ลู่ซีจวี๋หรี่ตาลงมองดูแผ่นหลังของทั้งสองคน สายตาของเขาดูอันตรายกว่าเดิม
มู่อวี้เฉิงก้าวขายาวเดินตรงไปอย่างกระฉับกระเฉง จน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่เดินตามหลังมาเซเล็กน้อย
เธอสะบัดมือของมู่อวี้เฉิงทิ้งและถูข้อมือตัวเอง รู้สึกได้ว่าข้อมือของเธอนั้นกำลังแสบร้อนจากการโดนบีบรัด
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นว่ามู่อวี้เฉิงกำลังยืนมองอยู่ในระยะประชิด
“ฉันเล่นกอล์ฟไม่เป็นจริง ๆ ค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดว่าเขาไม่เชื่อเธอ
“ไม่เป็นไร ลองไปเลือกไม้กอล์ฟดูก่อน”
มู่อวี้เฉิงพูดและพาเธอไปยังจุดวางไม้กอล์ฟ จากนั้นจึงช่วยเธอเลือกอย่างพิถีพิถัน
หลังจากเลือกไม้กอล์ฟแล้ว ทั้งสองก็เดินกลับเข้ามาในสนามกอล์ฟ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามเหวี่ยงไม้กอล์ฟให้โดนลูกบอลสีขาวครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ยังไม่โดนลูกบอลสักที
จนเธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกอับอาย ใบหน้าที่แดงก่ำมีสาเหตุมาจากแสงแดดครึ่งหนึ่ง และความอับอายอีกครึ่งหนึ่ง
เธอพูดกับมู่อวี้เฉิงที่อยู่ด้านหลังอย่างไม่พอใจ “ดูสิคะ ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงจริง ๆ”
“ง่ายนิดเดียว เดี๋ยวผมสอนคุณเอง”
มู่อวี้เฉิงเดินเข้ามาขนาบลำตัวเธอ เขยิบเข้าใกล้เธอมากขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นจึงจับแขนเธอแกว่งไปแกว่งมา
ลมหายใจเย็นของเขาลอยเข้ามากระทบกับใบหน้าของเธอ ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกอึดอัด
เธอรู้สึกถึงมือของเขาที่กำลังกุมมือเธออยู่ ขณะที่แผ่นหลังของเธอกำลังออกร้อนราวกับโดนไฟไหม้
มู่อวี้เฉิงแนะนำการแกว่งไม้กอล์ฟให้เธอสองสามครั้ง จากนั้นจึงปล่อยมือออก “เอาล่ะ จำท่านี้เอาไว้แล้วลองอีกครั้ง”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโล่งอกเมื่อเห็นว่าระยะห่างระหว่างพวกเขากว้างขึ้น เธอจึงพยักหน้า
เธอเหวี่ยงไม้กอล์ฟตามท่าทางที่มู่อวี้เฉิงสอน
เสียง ‘ป๊อก’ ดังขึ้นเบา ๆ เธอตีโดนลูกกอล์ฟสำเร็จ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีความสุขมากหันไปยิ้มให้มู่อวี้เฉิง รอยยิ้มของเธออ่อนโยนราวกับแสงแดดท่ามกลางฤดูหนาว
“ตีโดนจริงด้วย!”
มู่อวี้เฉิงมองดูรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอด้วยความตกตะลึง จากนั้นจึงตั้งสติและจ้องมองเธออีกครั้ง
ลู่ซีจวี๋ไม่พอใจมากที่เห็นว่าทั้งสองคนในสนามหญ้าทำตัวสนิทสนมกัน
ใบหน้าที่อ่อนโยนเริ่มมืดมนขึ้นเล็กน้อย
