ตอนที่ 104
เก่งมาก
“ฉันหวังว่าแกจะพยายามคิดมันให้ออกนี้!”
“ครับ ๆ ๆ! ได้ครับ!” ชายขี้เมาพยักหน้าระรัว
เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขาดูเหมือนไม่ได้โกหก มู่อวี้เฉิงจึงถอนหายใจ ปล่อยมือที่บีบรัดลำคอออกและเดินจากไป
หลังจากข่มขู่จนได้รับผลลัพธ์มาแล้ว เขาก็ไม่ได้คิดจะพูดอะไรออกไปอีก
ลู่หมิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ บอกเขาว่า “ท่านประธาน ผมตรวจสอบตัวตนของเขาแล้วครับ เขาเป็นลูกชายคนโตของตระกูลเจ้า เป็นคนขี้เหนียวออกหน้า เพราะฉะนั้นผมคิดว่า… เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญครับ!”
แม้แต่เขายังมองออก
มู่อวี้เฉิงตะคอก “เหลวไหลสิ้นดี!”
ใบหน้าของเขายังคงบึ้งตึง “ไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดกับทางโรงแรมที”
เรื่องนี้จะต้องมีคนจงใจใส่ร้ายถงเหมี่ยวเหมี่ยว
หนำซ้ำยังกล้าทำเรื่องพรรค์นี้ต่อหน้าเขา
เขาจะไม่ยอมทนเด็ดขาด!
“ครับ” ลู่หมิงพยักหน้าแล้วจึงเดินกลับออกไป
มู่อวี้เฉิงเดินทำหน้าบึ้งตึงไปตลอดทาง ยากนักที่จะได้เห็นเช่นนี้
เขาไม่ได้กลับออกไปในทันที แต่เดินกลับเข้าไปในห้องที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่
เมื่อผลักประตูเข้าไป เขาพบว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวลุกออกจากเตียงแล้ว และลู่ซีจวี๋กำลังช่วยเธอเก็บข้างของอยู่
ลู่ซีจวี๋จ้องเขม็งเมื่อเห็นเขาเดินกลับเข้ามา
มู่อวี้เฉิงเมินเขา ดวงตาสีนิลจับจ้องไปทาง ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
“เก็บของทำไม?” เขาถามเสียงเข้ม
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแบมือออก “ฉันคิดว่ามันไม่มีเรื่องอะไรแล้ว และฉันก็อยากจะออกจากโรงพยาบาล”
หลังจากพูดจบ เธอมองเขาด้วยความประหลาดใจ “ทำไมคุณยังไม่กลับไปอีกคะ?”
ตอนที่เขาเดินออกจากห้องไป เธอคิดว่าเขากลับไปแล้ว…
มู่อวี้เฉิงเอื้อมมือออกไปดึงเสื้อคลุมบนร่างของเธอขึ้น จากนั้นจึงมองลึกเข้าไปในดวงตา “ผมเป็นคนพาคุณออกมา ผมก็ต้องรับผิดชอบพาคุณครับด้วยสิ เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไงซะผมก็ต้องไปอธิบายให้เสี่ยวเป่าฟัง”
การจากไปอย่างเงียบเชียบไม่ใช่วิถีทางของเขา
ไม่อย่างนั้นเขาควรจะทำอย่างไรหากครั้งต่อไปเสี่ยวเป่าไม่อนุญาตให้พาหม่ามี้ออกไปอีก?
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้ม “ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว คุณไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ”
ดวงตาของมู่อวี้เฉิงมืดมนลง เขาเอื้อมมือออกไปคว้ามือของเธอดื้อ ๆ “ผมไม่สน ผมจะไปส่งคุณเอง”
ลู่ซีจวี๋ที่ยืนถัดออกมาเห็นสถานการณ์ตรงหน้าเต็มตา
จนอดไม่ได้ที่จะฉุนเฉียว “คุณมู่เล่นยืนกรานแบบนี้ ดูไม่เป็นตัวคุณเลยนะครับ?”
หากเขาไม่มาเห็นด้วยตาตัวเอง เขาคงจะไม่เชื่อว่า มู่อวี้เฉิงเข้ามาพัวพันกับเธอแบบนี้
และไม่แปลกใจเลยที่ความรู้สึกของถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะเกี่ยวโยงกับเขาอยู่เสมอ
ดวงตาของมู่อวี้เฉิงแสดงถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ และตอบโต้กลับทันที “ทำไม? เธอเป็นแค่ลูกน้องของคุณนี่ครับคุณลู่ คุณน่ะใจกว้างเกินไปหรือเปล่า? อีกอย่างเมื่อห้าปีที่แล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคู่หมั้นของผม และเรายังไม่ได้ถอนหมั้นกัน”
ลู่ซีจวี๋ประชดประชัน “นึกไม่ถึงว่าคุณมู่จะเป็นคน ไร้ยางอายขนาดนี้ คุณไม่ได้แต่งงานมีภรรยามีลูกไปแล้วเหรอครับ?”
มู่อวี้เฉิงเยาะเย้ยกลับ “ผมไปแต่งงานกับคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ลู่ซีจวี๋หรี่ตาลง
พวกเขาทั้งสองโต้แย้งกันและไม่มีใครยอมใคร
ปรากฏว่าการที่ผู้ชายตัวโตทะเลาะวิวาทกันไม่ได้ดูแตกต่างไปจากผู้หญิงเลย
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงกับกุมขมับ เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมาและพูดกับทั้งสองว่า “พวกคุณไม่ต้องไปส่งฉันหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันนั่งรถตำรวจกลับไปเอง”
เธอตกเป็นเหยื่อและเจ้าหน้าที่ตำรวจน่าจะตอบรับคำขอของเธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดก่อนจะหันหลังเดินจากไป
ภายในห้องผู้ป่วย
ชายสองคนกำลังจ้องเขม็งกันอย่างดุเดือด
ลู่ซีจวี๋แสยะยิ้มอย่างเย็นชา “คุณคิดว่าเธอจะฟังคุณเหรอ?”
มู่อวี้เฉิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “แล้วเธอไม่ได้ปฏิเสธคุณด้วยหรือไง?”
จากมุมมองต่าง ๆ ความสัมพันธ์ของแต่ละคนไม่ได้ลึกซึ้งไปมากกว่ากันนัก และมันควรจะเป็นอย่างนั้น
ใบหน้าของลู่ซีจวี๋ดูบึ้งตึงขึ้นมาทันที
เขามีสิ่งอื่นที่ต้องจัดการและเกียจคร้านเกินกว่าจะมาสนใจเขา มู่อวี้เฉิงหันหลังกลับแล้วเดินออกไป
เจ้าหน้าที่ตำรวจเพิ่งสอบปากคำนายน้อยเจ้าเสร็จ หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็เดินลงมาที่ชั้นล่าง และตอนนี้พวกเขาก็เดินมาถึงประตูทางเข้าโรงพยาบาลแล้ว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองเห็นทุกอย่างจากบานกระจก เธอรีบกดลิฟต์และลงมาที่ชั้นล่างทันที หลังจากหายใจหอบสายตาก็จ้องมองไปทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ “คุณตำรวจคะ ฉันไม่ได้ขับรถมาด้วย ฉันขอรบกวนคุณช่วยไปส่งฉันที่บ้านได้มั้ยคะ?”
“ไม่มีปัญหาครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจพยักหน้า “ขึ้นมาเลย”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มตอบ
หลังจากต้องเผชิญหน้ากับความหวาดกลัวดังกล่าว สภาพของเธอมอมแมมมากจนอยากจะกลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็ว ๆ
รถตำรวจหลายคันจอดอยู่ริมถนน
ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวขึ้นรถ จู่ ๆ มู่อวี้เฉิงก็พุ่งตัวเข้ามาหาถงเหมี่ยวเหมี่ยว โน้มตัวลงและช้อนเธอขึ้นมาอุ้มไว้
“อ๊ะ!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอุทาน
เขาหันหลังกลับและอุ้มเธอเดินไปยังเบนท์ลีย์อันโดดเด่นที่จอดอยู่ริมถนน
เจ้าหน้าที่ตำรวจขมวดคิ้ว ทว่าบอดี้การ์ดที่ติดตาม มู่อวี้เฉิงมากลับขัดขวางพวกเขาเอาไว้
“คุณมู่เป็นคู่หมั้นของคุณถง พวกเขาทะเลาะกันนิดหน่อย คุณตำรวจอย่าไปสนใจเลยครับ”
“มู่อวี้เฉิง! คุณจะทำอะไร! ปล่อยฉัน!”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามดิ้นรนแต่กลับไม่เป็นผล เขายัดร่างเธอเข้าไปในรถยนต์โดยตรง
เธอขมวดคิ้ว พยายามเปิดประตูและลงจากรถ
มู่อวี้เฉิงอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมานั่งบนตัก มือใหญ่จับเอวเธอเอาไว้แน่น และทำสีหน้าบึ้งตึงใส่เธอ
สายตาทั้งสองประสานเข้าหากัน
ก่อนที่เสียงแหบแห้งจะดังขึ้น “อย่าขยับ ถ้าขยับอีกผมก็จะไม่รับประกันว่าจะไม่ทำอะไร”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเริ่มโกรธเคืองเมื่อเห็นรัศมีอันตรายเปล่งประกายออกมาจากร่างกายเขา
มู่อวี้เฉิงโน้มตัวลงมาจนร่างกายทั้งสองแนบชิดกัน ริมฝีปากทั้งสองเกือบจะสัมผัสกัน
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหวาดกลัวมากจนไม่กล้าขยับเขยื้อน “อย่า!”
เธอจำใจนั่งอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างเชื่อฟัง
ในสถานการณ์ก่อนหน้านี้เธอยังสามารถร้องขอความช่วยเหลือได้ แต่ต่อหน้ามู่อวี้เฉิง… เธอจะหนีรอดไปได้อย่างไร
ดวงตาของมู่อวี้เฉิงฉายแววพึงพอใจ จากนั้นเสียงกระซิบจึงดังขึ้น “อืม เก่งมาก”
ระยะห่างอันน้อยนิดทำให้อุณหภูมิบนแก้ม ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเพิ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเริ่มลำบากใจ “คุณ ปล่อยฉันก่อนสิคะ”
มู่อวี้เฉิงอุ้มเธอไปนั่งลงบนเบาะข้างคนขับและรัดเข็มขัดนิรภัย
เบนท์ลีย์คันสีดำพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว
ขณะเดียวกัน ลู่ซีจวี๋ที่กำลังเดินออกมาจากโรงพยาบาล เฝ้าดูทั้งสองคนจากไปด้วยสีหน้ามืดมน
กว่าจะกลับมาถึงบ้านก็มืดมากแล้วจนมองไม่เห็นอะไรเลย
“เดี๋ยวก่อน!”
ขณะที่กำลังจะลงจากรถ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รั้งมู่อวี้เฉิงไว้
เธอมองดูหน้าจอโทรศัพท์และจัดแต่งทรงผมเสื้อผ้าให้ดูยุ่งเหยิงน้อยลง
เธอไม่อยากให้เสี่ยวเป่าต้องมาเป็นห่วงเธอ… นอกจากนี้ การไม่เล่าเรื่องสกปรกพรรค์นี้ให้เสี่ยวเป่าฟังคงจะดีเสียกว่า
สิบนาทีต่อมา ทั้งสองก็เดินขึ้นไปที่ชั้นบน หลังจากเสียงกริ่งประตูดังขึ้น เสี่ยวเป่าก็รีบวิ่งมาเปิดประตูทันที
เมื่อเขาเปิดประตูออกมา เขาพบว่าหม่ามี้เอนกายอยู่ในอ้อมแขนของมู่อวี้เฉิง
ดวงตาของเสี่ยวเป่าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
คุณลุงสุดหล่อกอดหม่ามี้! หม่ามี้กำลังจะให้คุณลุงสุดหล่อมาเป็นปะป๊าของเขาใช่ไหม?
เสี่ยวเป่าตื่นเต้นมากจนเผลอเปิดประตูสุดแรง “คุณลุงสุดหล่อ หม่ามี้เข้ามาเร็ว!”
มู่อวี้เฉิงวางถงเหมี่ยวเหมี่ยวลงบนโซฟา
เสี่ยวเป่ารีบวิ่งเข้าไปหา เงยหน้าถามว่า “หม่ามี้งานเลี้ยงวันนี้สนุกมั้ย?” เขามองดูชุดกระโปรงสีฟ้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยว มองดูดวงดาวที่กำลังส่องระยิบระยับผ่านดวงตาเล็ก ๆ “ว้าว คืนนี้หม่ามี้สวยมากเลย!”
