ตอนที่ 101
จงใจทำร้าย
ใบหน้าอมชมพูของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลายเป็นสีซีดเผือด เธอหันกลับมามองชายขี้เมาอย่างหวาดระแวง
รู้สึกหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ
และความจริงที่ว่าประตูห้องน้ำล็อคจากทางด้านนอกนั้นเป็นข้อพิสูจน์ได้ว่ามีคนจงใจทำร้ายเธอ!
ทันใดนั้นชายขี้เมาก็ยกกระเป๋าของเธอขึ้นมาคล้องคอ แล้วจึงค่อย ๆ เดินตามเข้ามาหาเธอ “คนสวย ทำไมถึงวิ่งหนีพี่ล่ะ?”
“ไปให้พ้น! คุณทักผิดคนแล้วค่ะ!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตะโกนเสียงดังลั่น เห็นได้ชัดว่าชายคนตรงหน้าเมามากและไม่ฟังที่เธอพูดด้วยซ้ำ
ชายขี้เมาเดินเข้ามาขวางทางเธอ จากนั้นจึงก้มหน้าลงจูบทั่วใบหน้าเธอ
“เพี๊ยะ!”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตบหน้าเขาแล้วหันกลับมาเคาะประตู “ช่วยด้วย! มีคนติดอยู่ข้างใน!”
ทว่ามันกลับไร้ผล ไม่มีใครได้ยินเสียงเธอเลย
ชายขี้เมาที่ถูกตบหน้าจู่ ๆ ก็โมโหพุ่งพรวดขึ้นมา เขาวิ่งเข้ามาคว้าชุดกระโปรงของถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วฉีกสายคล้องแขนที่พาดไปทางด้านซ้ายออก “นังชั่ว! หัดทำตัวให้ว่านอนสอนง่ายหน่อย!”
หัวไหล่นวลขาวถูกเปิดออก
ดวงตาของชายขี้เมาเป็นประกาย เขาเขยิบเข้าไปหาร่างเล็ก ๆ ของเธอจนชิดมุมห้อง จากนั้นจึงใช้มือที่มันเยิ้มลูบไล้ใบหน้าของเธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามดิ้นรนโดยการผลักชายขี้เมาออก ทว่าความแข็งแกร่งระหว่างชายหญิงกลับแตกต่างกันมาก ชายขี้เมาจึงเริ่มทำตัวแข็งกระด้างขึ้น
ด้านนอกห้องน้ำ
ซ่งอวี่ซีคอยฟังเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากข้างใน เธอหัวเราะเยาะและพึมพำว่า “ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ขอให้สนุกกับค่ำคืนนี้ล่ะ แกทำตัวของแกเอง”
หลังจากนั้นเธอก็เก็บกุญแจที่วางทิ้งเอาไว้แล้วเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยง
มู่อวี้เฉิงรอคอยอยู่นานแล้วแต่ก็ยังไม่เห็น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินออกมา
“ทุกท่านรอก่อนนะครับ พอดีผมมีเรื่องต้องจัดการ” เขาพูดบอกกลุ่มผู้บริหารที่นั่งอยู่รายล้อมก่อนจะเดินออกไปยังห้องรับรอง
แต่พอมาถึงกลับไม่พบใครเลย
บริเวณที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งอยู่ก่อนหน้านี้ มีหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่
มู่อวี้เฉิงจึงเดินเข้าไปถาม “สวัสดีครับ พอทราบมั้ยว่าผู้หญิงที่ใส่ชุดเดรสสีฟ้าที่นั่งอยู่ตรงนี้ก่อนหน้านี้หายไปไหนแล้วครับ?”
หญิงวัยกลางคนส่ายหัว “ไม่เห็นเลยค่ะ ป้ามาเดินมาที่นี่ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว”
มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้วแน่นขณะเดินหันหลังกลับและเดินออกมาจากห้องรับรอง แต่จู่ ๆ เขาก็บังเอิญพบเข้ากับลู่ซีจวี๋
อีกฝ่ายมองมาทางเขา แต่เมื่อเห็นเขาอยู่คนเดียวจึงถามขึ้นว่า “เหมี่ยวเหมี่ยวล่ะ?”
มู่อวี้เฉิงไม่พอใจกับการเลือกชื่ออย่างสนิทสนมแบบนี้ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังตอบกลับว่า “ไม่รู้สิ ผมก็หาเธออยู่”
ลู่ซีจวี๋มองดูด้วยสีหน้าสับสน “ผมหาเธอไม่เจอ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจากไปโดยไม่พูดอะไร แสดงว่าเธอจะต้องยังอยู่ในงานเลี้ยง
พนักงานที่กำลังทำความสะอาดอยู่บริเวณทางเดิน ใกล้ ๆ ได้ยินบทสนทนาระหว่างทั้งสองคนจึงเข้ามาถามว่า “คุณผู้ชาย กำลังมองหาผู้หญิงในชุดเดรสสีฟ้าอยู่หรือเปล่าครับ?”
“ใช่”
“เธออยู่ไหน?”
ทั้งสองพูดพร้อมกันแล้วหันกลับมาทำหน้าไม่พอใจใส่กัน
พนักงานบริกรชี้นิ้ว “เห็นเดินผ่านมาทางนี้แต่ยังไม่กลับมาเลยครับ”
“ขอบคุณครับ”
มู่อวี้เฉิงพยักหน้าและเดินนำไปข้างหน้า
ลู่ซีจวี๋รีบเดินตามมาแล้วมองดูบ้านพักบริเวณรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกที่สับสนมากขึ้นเรื่อย ๆ “ส่วนนี้เป็นห้องพักในโรงแรมนิ เหมี่ยวเหมี่ยวจะมาตรงนี้ทำไม?”
มู่อวี้เฉิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คู่ควงของผม ไม่ต้องให้คุณมากังวลหรอก เชิญกลับไปเถอะ”
ลู่ซีจวี๋ไม่สนใจเขาและหัวเราะเยาะใส่ “เหมี่ยวเหมี่ยวสำคัญกับผมมาก แต่สำหรับคุณมู่คงเป็นได้แค่คู่ควง”
“อา” มู่อวี้เฉิงหันไปมองเขาด้วยสายตาทิ่มแทงราวกับดาบน้ำแข็ง “แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นแค่คู่ควงของผม?”
ลู่ซีจวี๋รีบยิ้มแย้มทันที “ขอแค่เธอคิดแบบนั้นก็พอแล้ว”
ทั้งสองคนเถียงกันคำไม่ตกฟาก และเกลียดชังกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
หลังจากเดินตามทางยาวนี้มาแสนนานจนกระทั่งถึงทางแยก พวกเขาก็ยังไม่พบถงเหมี่ยวเหมี่ยว
“แบบนี้ไม่น่าใช่แล้ว” มู่อวี้เฉิงเลิกใช้ความพยายามโดยเปล่าประโยชน์และหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาเธอ
ในห้องน้ำ
ในที่สุดถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ผลักชายขี้เมาออกไปได้ พยายามหลบหลีกแต่ในพื้นที่ห้องน้ำมีขนาดจำกัด เธอจึงไม่สามารถซ่อนตัวได้
ขณะเดียวกันโทรศัพท์มือถือที่ถูกโยนไปมุมห้องก็ดังขึ้น
ความหวังอันริบหรี่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว เธอรีบวิ่งไปคว้าโทรศัพท์ทันที
“คนสวย จะวิ่งไปไหนอีกจ๊ะ?” ชายขี้เมารีบวิ่งเข้ามาหาเธอ เอื้อมมือออกมาแย่งโทรศัพท์และเขวี้ยงมันลงกับพื้น
หน้าจอโทรศัพท์ดับลง
ชายขี้เมาต้อนเธอเข้ากับมุมห้องน้ำซึ่งอยู่บริเวณใกล้เคียงกับถังขยะอีกครั้ง
เขายิ้มดุร้ายและเอื้อมมือออกไปสัมผัสแขนที่เนียนขาวของเธอ “คนเก่ง เดี๋ยวพี่จะทำให้น้องสบายตัวเอง!”
สายพาดไหล่อีกด้านหนึ่งถูกชายขี้เมาฉีกขาดออกจากกัน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกด้วยสีหน้าซีดเผือด ขณะที่ชายขี้เมากำลังวิ่งเข้ามา เธอรีบคว้าไม้กวาดที่อยู่ข้างถังขยะขึ้นมาดีเขาอย่างแรง
“ไปให้พ้น!”
ด้ามไม้กวาดทำมาจากเหล็ก ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องออกแรงมากกว่าปกติ
ชายขี้เมาไม่ได้จริงจังนักในตอนแรก แต่หลังจากด้ามไม้กวาดตกลงมากระแทกกับข้อต่อหลังมือของเขา เขาเจ็บปวดมากจนถอนมือกลับไป
หลังจากนั้นไม้กวาดก็ฟาดใส่ลำตัวของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
“อ๊าก! หยุด ๆ หยุดก่อน!”
ชายขี้เมาถูกทุบตีจนส่งเสียงร้องคร่ำครวญก่อนจะค่อย ๆ ถอยหลังกลับไปทีละก้าว ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่กำลังพลุ่งพล่านในร่างกาย ประกอบพื้นห้องน้ำที่ลื่นปี๊ด ทำให้เขาสะดุดล้มจนศีรษะจมลงไปในอ่างล้างมือ
เสียง ‘ผั๊วะ’ ยังคงดังขึ้นต่อเนื่อง
ชายขี้เมาร้องไห้ระงมและกุมศีรษะเอาไว้
ในเวลาเพียงแค่สองวินาที เลือดสีแดงสดก็กระเซ็นไปทั่วอ่างล้างมือสีขาว จนกระทั่งเลือดสีแดงกระเด็นเข้ามาในดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยว
“อา!”
เธอกรีดร้องและกำไม้กวาดด้วยมือที่สั่นเทา
…
ภายในห้องโถง ซ่งอวี่ซีเล่าแผนการของตนเองให้ถังอวิ้นฟัง
ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความปีติยินดี เธอดื่มไวน์แดงแก้วสุดท้ายแล้วลุกขึ้นยืน
“คำนวณเวลาดูแล้ว ตอนนี้คงใกล้แล้วล่ะ ไปเถอะ พาพวกเพื่อน ๆ มาด้วย เราไปดูการแสดงที่ยอดเยี่ยมนี้กัน!”
หากทุกคนรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังมีอะไรกับผู้ชายในห้องน้ำ ชื่อเสียงของเธอจะต้องพังทลาย!
มู่อวี้เฉิงจะไม่มีวันชอบเธออีกต่อไป!
พอคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ซ่งอวี่ซีก็ตื่นเต้นทันที
ถังอวิ่นยังคิดว่านี่เป็นแผนการที่ดี จึงรีบไปพาพวกพ้องที่อยู่รอบข้างทันที “นี่ ฉันได้ยินว่ามีคนแอบไปมีอะไรในห้องน้ำกัน เห็นว่าเป็นคนดังด้วยนะ ฉันกับอวี่ซีว่าจะไปดูสักหน่อย พวกเธอจะไปด้วยกันมั้ย?”
“คนดังเหรอ? ใครมันทำเรื่องไร้ยางอายแบบนั้น? ไป! ไปดูกันเถอะ”
หลังจากได้ยินเรื่องดังกล่าว หญิงสาวทั้งหลายก็เดินซุบซิบนินทาไปตลอดระหว่างทาง
“พวกเธออย่าลืมนะ! อย่าลืมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปคนไร้ยางอายด้วย!” หลังจากพูดเช่นนั้น ซ่งอวี่ซีก็เดินไปผลักประตูห้องน้ำให้เปิดออก
เมื่อสองนาทีที่แล้ว เธอสั่งให้ใครบางคนแอบมาปลดล็อคประตูห้องน้ำ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครออกมา คิดว่าคงสุกงอมกันเต็มที่แล้วล่ะ
ซ่งอวี่ซียิ้มแต่เมื่อประตูห้องน้ำถูกเปิดออกและมองดูเหตุการณ์ด้านใน ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดทันที
เพื่อนสาวที่เดินมากับเธอกรีดร้องเสียงดังลั่น
“อ๊าก!!!!”
ในห้องน้ำมีชายคนหนึ่งนอนกองอยู่บนพื้น ศีรษะของเขาเต็มไปด้วยเลือด ขณะที่เขามือกุมศีรษะและร้องครวญคราง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบียดเข้ากับมุมห้องด้วยสีหน้าซีดเซียว
