ผู้เล่นที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนล่มสลาย - ตอนที่ 50

ทหารม้าอูหวนหลบลูกศรที่พุ่งลงมาจากต้นได้ด้วยความตื่นตระหนก

อย่างไรก็ตามลูกศรที่พุ่งมายังพวกมันนั้นมีมากเกินไป

คนที่ยังถูกยิงแตยังไม่เสียชีวิตพวกมันทั้งหมดล้มกลิ้งลงไปกับพื้นและดิ้นรนร้องครวญครางอย่างน่าอนาถ

พวกมันไม่เคยคิดมาก่อนว่า จะถูกซุ่มโจมตีที่นี่

อีกทั้งคนที่ซุ่มอยู่ยังมีจำนวนมากอีกด้วย

“หยุด! หยุด!” เสียงตะโกนดังขึ้น

แม่ทัพอูหวนที่สวมชุดเกราะตะโกนเสียงดังลั่นขณะที่ป้องกันลูกศรที่พุ่งเข้าหาเขา

อย่างไรก็ตามฝนลูกศรไม่หยุดลง ยังคงถูกยิงออกมาจากบนต้นไม้

“พวกเจ้าเป็นใคร ข้าเป็นลูกน้องของท่านชิวลีจวี ไม่ใช่คนของเผ่าเซียนเป่ย!” เสียงตะโกนที่ร้อนรนดังออกมาจากปากของแม่ทัพอูหวนอีกครั้ง

อูหวนถูกยึดครองโดยจักรวรรดิฮั่น แต่พวกมันมักจะลอบปล้นสะดมชาวฮั่นอยู่เสมอ

เย่เฉินย่อมรู้เรื่องนี้ดี แต่เย่เฉินไม่ได้ให้ความสนใจนับประสาอะไรกับเรื่องนี้

“เจ้าไม่กลัวหรือว่าท่านชิวลีจะรายงานว่าเจ้าฆ่าชาวฮั่นต่อสมเด็จพระจักรพรรดิฮั่นหรืออย่างไร!”

แม่ทัพอูหวนอดไม่ได้ที่จะตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว เมื่อเห็นการโจมตียังไม่หยุด

หัวหน้าเผ่า?

เย่เฉินโค้งงอริมฝีปากของเขาด้วยความรังเกียจ

ปีนี้เป็นปีสุดท้ายของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก พวกคนเถื่อนนอกด่านมักโจมตีและปล้นสะดมชาวฮั่น

เย่เฉินดูถูกเหยียดหยามคนพวกนี้เป็นอย่างมาก

คำพูดเหล่านี้อาจเป็นไปได้ที่จะหลอกลวงพวกขุนนางที่ทุจริตในยุคสมัยนี้ได้ แต่สำหรับเย่เฉินนี่เป็นเรื่องตลก

คนต่างเผ่าพันธุ์มักจะต้องมีความคิดและหัวใจที่แตกต่างกัน ในเวลานี้ก็พวกมันแค่แสดงละคร

ชนเผ่าเร่ร่อนพวกนี้ไม่เคยหยุดโจมตีจักรวรรดิฮั่น

แม้ว่าพวกมันจะพ่ายแพ้และยอมจำนน หลังจากนั้นพวกมันก็สะสมความแข็งแกร่งเพื่อเข้าโจมตีอีกครั้ง

มันไม่มีประโยชน์ที่จะพูดคุยกับบุคคลเช่นนี้ ต้องใช้กำปั้น อาวุธ และเลือดเท่านั้น

พวกมันร้องโอดครวญขอความเมตตาเมื่อโดนทุบตี แต่หากปล่อยพวกมันจะย้อนกลับมาโจมตีอย่างแน่นอน

ปล่อยให้เลือดของพวกมันย้อมทุ่งหญ้ากลายเป็นสีแดง นี้ถึงจะเป็นความยุติธรรมอย่างแท้จริง

แม่ทัพอูหวนเห็นว่าการโจมตียังไม่หยุดและเขาแทบจะกระอักเลือด

ทหารม้าอูหวนที่เขานำมาด้วยมีจำนวน 15,000 คน ในเวลาอันสั้นพวกมันถูกสังหารไปเจ็ดหรือแปดร้อยคนแล้ว

“ ยอมแล้ว! ข้ายอมแล้ว!” ทหารม้าอูหวนที่เห็นพักพวกเสียชีวิตคุกเข่าและร้องขอความเมตตา

“ หวดหวด”

ลูกศรมากกว่าหนึ่งโหลยิงไปที่ทหารม้าอูหวน

“ พวกข้ายอมแพ้แล้ว พวกเจ้าไม่มีศีลธรรมกันบ้างหรือไง!”

ทหารม้าอูหวนคำรามด้วยความเศร้าโศกและโกรธแค้นในเวลานี้

ขอความเมตตาร้องขอชีวิต แล้วรอโอกาสกลับมาล้างแค้น นี่คือวีธีของพวกคนเถื่อน เมื่อพวกมันพ่ายแพ้ วิธีนี้ทำให้พวกมันอยู่รอดมาโดยตลอด แต่ในตอนนี้พวกเขารู้สึกตกใจและหวาดกลัวเมื่อพบว่าวิธีที่พวกมันเคยใช้นั้นครั้งนี้หกลับไร้ประโยชน์!

ทหารม้าอูหวนที่วางแผนจะยอมจำนนนั้นต่างรู้สึกสิ้นหวังทีละคน

หรือนี้จะเป็นจุดจบของพวกเขา

“ไอ้พวกเฮงซวย! เก่งจริงก็สู้มาตัวต่อตัวกับข้า! ไอ้พวกฮันน่ารังเกียจ!” เสียงโห่ร้องดังขึ้นในทันที

แม่ทัพอูหวนมองไปที่เย่เฉินด้วยดวงตาแดงกล่ำ

เมื่อเย่เฉินได้ยินเช่นนี้เขาก็หรี่ตายกมือขวาและการโจมตีก็หยุดลง

“แต่พวกเจ้าก็ต้องถูกฆ่าเช่นเดิม!” เสียงเย็นชาดังออกมาจากปากของเย่เฉินทันที

ทันทีที่คำพูดของเย่เฉินจบลง ทันใดนั้นเสียงของการดึงสายธนูก็ดังขึ้น

ทหารม้ารู้สึกหวาดกลัวที่จะถูกสังหารจนไม่กล้าไม่กล้าขยับ

แต่เดิมพวกเขายังคงต้องการหาโอกาสที่จะหลบหนี และไม่ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายแค่ไหน

พวกเขาก็ต้องหาสถานที่เพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตี

แต่ตอนนี้พวกเขาไม่กล้าขยับเลยแม้แต่น้อย

สายตาของพวกเขามองไปที่แม่ทัพอูหวนด้วยความคาดหวัง

พวกเขาหวังว่าแม่ทัพของพวกเขาจะเอาชนะเย่เฉินและสามารถจับตัวเย่เฉินเพื่อที่พวกเขาจะสามารถรอดไปจากที่นี้ได้

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาเชื่อว่าแม่ทัพของพวกเขาทำได้!

เพราะแม่ทัพของพวกเขาคือชนเผ่านักรบอูหวน!

เห็นได้ชัดว่าเย่เฉินมีข้อได้เปรียบอยู่ในมือแต่เขาต้องตกลงที่จะดวลกับอีกฝ่าย เขาโง่หรือไม่?

ไม่!

ในช่วงเวลานี้ การต่อสู้จะเป็นกระแสหลัก และบรรดาแม่ทัพที่ไม่กล้าออกมาต่อสู้ก็จะสูญเสียอำนาจและความน่าเกรงขามในใจของทหารไปอย่างแน่นอน

เย่เฉินเป็นลอร์ด และเย่เฉินยังเป็นแม่ทัพที่นำทัพออกมาต่อสู้อีกด้วย!

ที่สำคัญกว่านั้นผลมาจากทักษะเก้าโคจรศักสิทธิ์ ทำให้เย่เฉินไม่สามารถปฏิเสธการต่อสู้ได้!

เก้าโคจรศักสิทธิ์(โกลาหล) เดิมเป็นเทคนิคการต่อสู้ หากคุณขี้ขลาดตาขาวและหลีกเลี่ยงการต่อสู้ มันจะส่งผลต่อจิตใจของเย่เฉินอย่างมาก!

เย่เฉินจะไม่ปล่อยให้มีปมในของเขาแม้แต่น้อย!

มิฉะนั้นเมื่อเย่เฉินเข้าสู้ดินแดนรกร้างที่แท้จริงในอนาคตและเมื่อการฝึกฝนของเขาไปถึงระดับหนึ่งเขาจะไม่สามารถพัตนาการบ่มเพาะของเขาได้อีก

นี่คือสิ่งที่เย่เฉินไม่อยากให้มันเกิดขึน

ยิ่งไปกว่านั้นเย่เฉินเองก็เป็นแม่ทัพระดับราชาในขอบเขตต้นกำเนิดและแม่ทัพอูหวนก็เช่นเดียวกัน

เย่เฉินจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธ

“แกเป็นใคร! ทำไมถึงมาโจมตีพวกข้า!” แม่ทัพอูหวนตะโกนออกมาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

เย่เฉินมองไปที่แม่ทัพอูหวนอย่างเย็นชา และสะบัดมือหอกสังหารก็ปรากฏขึ้นในมือขวาของเขา จากนั้นยกหอกขึ้นพาดบนบ่าแล้วตะโกนออกไป

“ข้าคือลอร์ดแห่งหมู่บ้านหลุนฮุย นายอำเภอชั้นสามของอาณาจักรฮั่น เย่เฉิน!”

“ลอร์ดแห่งหมู่บ้านหลุนฮุย?บ้าอะไรวะ! ทำไมแกถึงโจมตีพวกข้า! พวกข้าไม่ได้จะมาโจมตีหมู่บ้านของแก!” หลังจากได้ยินคำพูดของเย่เฉินแม่ทัพอูหวนก็ตกตะลึงและคำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว

ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกตกตะลึงอยู่ในใจเช่นกัน

ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจักรวรรดิฮั่นนั้นแข็งแกร่งหรือไม่ แต่เขารู้ดีว่า ในอาณาจักรฮั่นไม่มีหัวหน้าหมู่บ้านที่มีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้!