ผู้กล้าเหนือกาลเวลา - บทที่ 258 ทะเลวิญญาณช่องเวทสยบพู่กันปีศาจ

บทที่ 258 ทะเลวิญญาณช่องเวทสยบพู่กันปีศาจ

นี่เป็นพู่กันที่แปลกประหลาดด้ามหนึ่ง!

สวี่ชิงมองเพียงแวบเดียวรูม่านตาก็หดเล็ก

พู่กันด้ามนี้สูงเท่าความยาวครึ่งหนึ่งของคน มีกระดูกสันหลังมนุษย์เป็นด้าม ศีรษะเป็นโคน มีผมเป็นขนพู่กัน!

บนกระดูกสันหลังนั่นยังมีเลือดเนื้อ ศีรษะนั่นแม้จะสมบูรณ์แต่ผิวหนังเขียวช้ำประดุจผีร้าย โดยเฉพาะคำพูดน่าขนลุกที่พูดออกมาหลังจากปรากฏตัวขึ้น ทำให้สวี่ชิงขมวดคิ้ว

ส่วนเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน พลันสะบัดมือควบคุมพู่กันแปลกประหลาดด้ามนี้วาดวงกลมวงหนึ่งกลางอากาศ

วงกลมวงนี้ในเสี้ยวพริบตาที่มันวาด ก็กลายเป็นวัตถุจริงจากกลางอากาศ สีแดงฉาน แผ่ไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งโจมตี ประดุจลมบ้าคลั่งพัดปะทะหน้า สวี่ชิงต้องถอยหลังไป

ส่วนสิ่งประหลาดรอบๆ ตอนนี้สะท้านเฮือก ประดุจโดนสะกด ร่างวัวนั่นตัวสั่นถอยหลังไปแล้วระเบิดทันที หลังจากกลายเป็นสี่ส่วนอีกรอบก็ระเบิดอีกครั้ง ภายใต้เสียงดังสนั่นหวั่นไหวก็หายไปโดยสมบูรณ์

จากนั้นเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องก็หันหน้ามามองสวี่ชิงด้วยดวงตาแดงก่ำ โคนพู่กันในมือของเขาดวงตาทั้งสองข้างแผ่ประกายแสงเย็นเยียบมองมาทางสวี่ชิงเช่นกัน ยิ่งกว่านั้นมันยังแลบลิ้นยาวออกมา เลียริมฝีปาก ส่งเสียงมา

“ท่านพี่ ท่านจะฆ่าเขาหรือ เขาหน้าตางดงามเหลือเกิน พวกเราหลังจากจับเขาแล้ว ท่านใช้วิธีที่ทำกับข้าในตอนนั้นจับเขาหลอมยาเป็นอย่างไร หลอมเขาไว้ในกาย ช่วงชิงพรสวรรค์ของเขา เปลี่ยนให้เป็นพู่กันด้ามที่สอง”

เซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องแค่นเสียงขึ้นจมูก สิ่งนี้ดูจากสายเลือดแล้วคือน้องชายของเขา แต่เมื่อหลายปีก่อนถูกเขาสะกดหลอมกลายเป็นของวิเศษของเขา เรื่องนี้บรรพจารย์รู้ ในสำนักหลายๆ คนก็รู้ทั้งนั้น

แต่ไม่เป็นไร บรรพจารย์ยอมรับโดยปริยายแล้วว่าพวกเขาสองคนมีชีวิตได้แค่คนเดียวเท่านั้น เช่นนั้น คนอื่นๆ ก็ไม่อาจพูดอะไรได้

เพราะเขาเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องคนนี้เกิดมาก็แปลกประหลาดอัศจรรย์นัก ในเสี้ยวขณะที่กำเนิดออกมาก็มีร่างเชื่อมร่วมกับน้องชายที่เอว

สถานการณ์เช่นนี้ในแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ในห้วงเวลาเนิ่นนานมานี้ใช่ว่าไม่เคยมีปรากฏมาก่อน ความจริงแล้วมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นมากมาย เพราะการหลอมรวมกับสิ่งประหลาด เพราะชีวิตถูกการมาเยือนของเทพเจ้าเปลี่ยนแปลง

ดังนั้นต่อให้ร่างจะดูเหมือนปกติ ดูเหมือนไม่มีสิ่งประหลาดอยู่ แต่ความจริงแล้ว…ผลกระทบได้แสดงออกมาให้เห็นจากต้นกำเนิดสายเลือดของพวกเขาแล้ว

แค่ไม่รู้ว่าจะปรากฏออกมาให้เห็นในยุคไหนก็เท่านั้นเอง

แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่สำหรับเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องแล้วนี่เป็นเรื่องที่ไม่อาจยอมรับได้ ดังนั้น นับจากที่เขาเริ่มมีความคิดเป็นของตัวเอง ก็คิดอยากฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย และน้องชายคนนั้นของเขาก็มีความคิดนี้เช่นกัน

“ได้ ฆ่ามันให้ตาย ข้าอนุญาตเจ้าเรื่องนี้!” ได้ยินคำพูดของน้องชายในตอนนี้ เซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องก็เอ่ยขึ้นราบเรียบ

น้องชายของเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องดวงตาวาววาบ ทั่วทั้งร่างแผ่ไอพลังประหลาดน่าครั่นคร้ามออกมาทันที ในขณะเดียวกับที่เข้มข้นเป็นอย่างมาก ดวงตาทั้งสองของเขาก็ฉายประกายแสงดำสนิทออกมา ในยามที่มองสวี่ชิงด้วยสีหน้าละโมบ เซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องก็สะบัดมือ ตวัดพู่กันแปลกประหลาดด้ามนี้ไปหาสวี่ชิงทางนั้น ซ้ายครั้ง ขวาครั้ง วาดเป็นกากบาท!

ทันใดนั้นกากบาทก็ส่องประกายแสงสีแดงเข้ม ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า จากภาพมายาแปรเปลี่ยนเป็นความจริง สุดท้ายก็ก่อขึ้นโดยสมบูรณ์ น้ำหมึกประดุจเลือด ทั้งยังเหมือนเนื้อชุ่มเลือดที่ไม่มีผิวหนัง บนนั้นเต็มไปด้วยเส้นเลือด เส้นเอ็น ดูแล้วน่าสยดสยองขนลุกขนพองนัก

หลังจากที่ก่อตัวขึ้น กากบาทเนื้อชุ่มเลือดนี้ก็พุ่งไปหาสวี่ชิงอย่างรวดเร็ว

ทุกที่ที่พาดผ่าน กลิ่นอายพลังประหลาดเพิ่มขึ้นมหาศาล ทำให้เมฆลมเปลี่ยนสี

สวี่ชิงสีหน้าเคร่งเครียด ในมือถือแผ่นหยกที่เซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องยากจะมองรายละเอียดได้ชัด คิดอยากจะบีบมันให้แตก แต่สุดท้ายก็ล้มเลิก

เสียงระเบิดดังขึ้น กากบาทเนื้อชุ่มเลือดนั่นก็ยิงพุ่งมาชนสวี่ชิง

สวี่ชิงกระอักเลือด ร่างถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว กากบาทเนื้อชุ่มเลือดนี้ส่งเสียงหัวเราะแปลกประหลาดออกมา กำลังจะไล่โจมตี แต่ความเร็วของสวี่ชิงรวดเร็วมาก ในขณะที่พุ่งไปอย่างว่องไวคิ้วก็ขมวด จ้องกากบาทเนื้อชุ่มเลือดที่ไล่ตามมาเขม็ง

ศึกการต่อสู้ดำเนินมาจนถึงตอนนี้ เขากับเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องล้วนได้รับบาดเจ็บสาหัส ทว่าจุดอ่อนของตัวเองก็ต่างปรากฏออกมาให้เห็นเช่นกัน สวี่ชิงรู้ดีว่าตัวเองเมื่อเปรียบเทียบกับอีกฝ่ายแล้วก็ขาดซึ่งเคล็ดวิชา พลังวิเศษไปบ้างจริงๆ

ความจริงหากคู่ต่อสู้ไม่ใช่เซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่อง เคล็ดวิชาของสวี่ชิงก็พอใช้ได้ แต่เซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องเป็นอัจฉริยะฟ้าประทานที่สำนักกระบี่เมฆาจรดฟ้าทุ่มสุดกำลังในการฝึกฝนสั่งสอน หวังจะให้เดินบนเส้นทางเจ้าเหนือหัวจักรพรรดิโบราณ เขาย่อมต้องมีเคล็ดวิชาต่างๆ และอาวุธเวทมากมายอยู่แล้ว

“ข้าขาดเคล็ดวิชาและพลังวิเศษ อาวุธเวทก็แปลกประหลาดสู้เขาไม่ได้ แต่…ต่อหน้าพละกำลังมหาศาล ร้อยเล่ห์กลก็ไร้ความหมาย!” ประกายวาววาบฉายในดวงตาสวี่ชิง ความแข็งแกร่งของผลึกวารีสีม่วงในร่างของเขา จากการที่สู้มาจนถึงตอนนี้ก็ค่อยๆ ฉายออกมาให้เห็น บาดแผลของเขากำลังสมานอย่างรวดเร็ว

ขณะเดียวกันข้อได้เปรียบของทะเลวิญญาณห้าร้อยจั้งในช่องเวทของเขาก็ฉายออกมาเช่นกัน ทำให้เขาเปิดสภาวะแสงนภานานขนาดนี้ก็ยังคงยิ่งใหญ่มหาศาล สิ่งที่สวี่ชิงต้องทำในตอนนี้คืออาศัยทะเลวิญญาณที่ยิ่งใหญ่กว่าคนอื่นทำการสยบ

คิดถึงตรงนี้ ในเสี้ยวพริบตาที่กากบาทเนื้อชุ่มเลือดนั่นประชิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างของสวี่ชิงก็พลันลอยขึ้นฟ้า ในขณะที่ดวงตาฉายประกายแสงแปลกประหลาด มือขวาของเขาก็ยกขึ้นแล้วกดไปบนฟ้า

เสี้ยวขณะต่อมา ช่องเวทเก้าสิบสองช่องในกายของเขาก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง พลังร้อนระอุในนั้นถาโถมขึ้น จากนั้นตราประทับมือยักษ์ขนาดห้าร้อยจั้งข้างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือสวี่ชิง!

ตราประทับมือห้าร้อยจั้งเกิดขึ้นจากทะเลวิญญาณในช่องเวทช่องหนึ่งของเขา ตอนนี้ ในเสี้ยวพริบตาที่ปรากฏขึ้น จากแสงกะพริบวูบวาบของช่องเวทในร่างสวี่ชิง ตราประทับมือขนาดห้าร้อยจั้งข้างที่สองก็ปรากฏขึ้น

ซ้อนทับกับตราประทับมือตราแรก เกิดเป็นพลังสองชั้น

ยังไม่จบแค่นั้น ขณะที่ช่องเวทในร่างสวี่ชิงปะทุไม่หยุด ชั้นที่สาม ชั้นที่สิบ ชั้นที่สามสิบ…ตราประทับชั้นแล้วชั้นเล่าซ้อนทับกันทันทีด้วยความเร็วที่รวดเร็วยิ่งนัก ทำให้ตราประทับมือมีพลังเปี่ยมล้นจนถึงระดับที่ไม่อาจบรรยายได้

เพียงพริบตาลมพายุคลั่งพัดกวาดออกไปทั่วทิศ พลังสะกดแปลกประหลาดพุ่งลงมาจากฟ้า

ภาพนี้ทำให้เซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องดวงตาเบิกโพลง ในใจเกิดคลื่นยักษ์ซัดโหม ทะเลวิญญาณในช่องเวทของสวี่ชิงช่างน่าครั่นคร้ามนัก ชั่วชีวิตของเขาเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องคนนี้ไม่เคยเห็นทะเลวิญญาณของใครน่ากลัวจนถึงระดับนี้มาก่อน

ต่อให้เป็นเขาก็แค่สองร้อยกว่าจั้งเท่านั้น!

“เจ้า…” เซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก เขารู้ดีว่าทะเลวิญญาณในช่องเวทหมายถึงความมหาศาลของพลังเวท แม้ในตอนแรกความได้เปรียบนี้จะไม่ได้มากนัก แต่จากการความแข็งแกร่งและล้ำลึกของพลังบำเพ็ญที่เพิ่มขึ้น จากการเพิ่มขึ้นของช่องเวท ข้อได้เปรียบนี้ก็จะเปลี่ยนมาน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง

ตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้น

เพียงพริบตาตราประทับมือที่เหนือศีรษะของสวี่ชิงก็ซ้อนทับถึงเก้าสิบสองชั้น!

มองไกลๆ ในเสี้ยวพริบตาที่ตราประทับมือเก้าสิบสองชั้นที่หลอมรวมขึ้นจากทะเลวิญญาณก่อตัวขึ้น ลมเมฆเปลี่ยนสี ฟ้าดินส่งเสียงสะเทือนเลื่อนลั่น ยิ่งเพราะพลังกดดันหนักหน่วง ขอบของตราประทับมือนี้มีสายฟ้าเป็นทางๆ ปรากฏขึ้น ประดุจอสรพิษดุจมังกรแหวกว่ายไปในท้องฟ้าไม่หยุด พุ่งกระจายมา ขอบเขตยิ่งกว้างใหญ่ขึ้น

รัศมีอำนาจท่วมท้น คล้ายว่าจะกลืนผืนฟ้าบดขยี้ผืนดิน

แม้แต่กากบาทเนื้อชุ่มเลือดที่ไล่ตามมาก็ยังต้องหยุดชะงักกลางท้องฟ้า ฉายความหวาดกลัวรุนแรงออกมา

สวี่ชิงไม่มีพลังวิเศษสามกระบี่อย่างเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องที่ทุกกระบี่ล้วนเยี่ยมยุทธ์ไร้เทียมทาน และไม่มีวัตถุสิ่งประหลาดที่สามารถเรียกประตูทมิฬได้ ยิ่งไม่มีของวิเศษติดตัวที่สามารถสร้างพู่กันเนื้อชุ่มเลือดได้

แต่เขามีทะเลวิญญาณห้าร้อยจั้งเก้าสิบสองชั้น!

เจ้ามีสิ่งประหลาดแล้วจะทำไม เจ้ามีเคล็ดวิชาแล้วจะอย่างไร เจ้ามีวัตถุอะไรแล้วจะทำไม ข้าล้วนใช้พลังทั้งหมดสยบ!

เสี้ยวพริบตาต่อมา หน้าผากสวี่ชิงก็มีเส้นเลือดปูดโปน คล้ายว่าตราประทับมือห้าร้อยจั้งเก้าสิบสองชั้นมีความหนักอย่างยากจะบรรยาย ร่างของเขามีเสียงกร๊อบๆ แขนยิ่งมีเส้นเอ็นหนานูนโป่งขึ้นมา กดไปทางกากบาทเนื้อชุ่มเลือดและเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องทันที!

ตราประทับมือเก้าสิบสองชั้น พลานุภาพสามารถสยบมหาสมุทรและขุนเขา ตอนนี้ทันทีที่ปรากฏขึ้น ก็ปะทะเข้ากับกากบาทเนื้อชุ่มเลือดที่ตลบอวลไปด้วยไอพลังประหลาด เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวดังสะท้อนไปทั่วชั้นฟ้าในเสี้ยวขณะนี้ กากบาทเนื้อชุ่มเลือดนั่นยืนหยัดอยู่ฟ้าอึดใจก็ทนไม่ไหว สลายไปอย่างเห็นได้ด้วยตาเปล่า แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

ท่ามกลางเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทุกที่ที่ตราประทับเก้าสิบสองชั้นพาดผ่านล้วนพังทลายราบคาบภายใต้พลังแข็งแกร่งจนถึงขีดสุดของเขา และหลังจากประทับมือก็เป็นเงาร่างของสวี่ชิงผลักดันพลังทะเลวิญญาณทั้งหมดของตัวเองสุดกำลัง สยบต่อเนื่อง

แผ่นดินสั่นสะเทือน ต้นไม้นับไม่ถ้วนกลายเป็นเถ้าธุลี การปะทุของพลังน่าครั่นคร้ามประชิดข้างหน้าเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องที่ใบหน้าขาวซีด ดวงตาฉายความหวาดกลัวออกมาทันที

ช่วงเวลาวิกฤต ความเด็ดเดี่ยวฉายขึ้นในดวงตาเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่อง คำรามเสียงต่ำแล้วควบคุมพู่กันแปลกประหลาดในมือให้มันกลายเป็นกระบี่ ก่อนจะแทงตราประทับมือที่พุ่งเข้ามาอย่างเต็มแรง

ช่องเวทในร่างของเขาปะทุขึ้นเช่นกัน โหมทะลักไปในพู่กันประหลาด ทำให้โคนพู่กันที่เป็นใบหน้าของน้องชายตัวเองยิ่งดูเหี้ยมเกรียมมากยิ่งขึ้น แม้ในดวงตาจะมีความหวาดกลัว แต่สิ่งที่มีมากกว่าคือความบ้าคลั่งราวว่าอยากตาย พุ่งชนเต็มแรง!

เสียงสนั่นหวั่นไหวระลอกแล้วระลอกเล่าดุจอัสนีสวรรค์ ระเบิดครืนครันในแดนต้องห้ามแห่งนี้

สวี่ชิงและเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องต่างกระอักเลือดออกมา สีหน้าต่างฉายความเหี้ยมเกรียม ดวงตาต่างฉายประกายเหี้ยมโหด ลงมือสุดกำลัง

เสียงสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้อง พู่กันแปลกประหลาดของเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องฉายประกายเจิดจ้า สั่นสะท้านรุนแรง ส่วนตราประทับมือเก้าสิบสองชั้นของสวี่ชิงก็สลายไปทันทีสามสิบสามชั้น

แต่เมื่อถึงเวลานี้ ประกายแสงของพู่กันแปลกประหลาดก็หมองหม่น ในนั้นมีเสียงน่าสังเวชดังออกมา นั่นคือความบ้าคลั่งของน้องชายเขา แต่ต่อให้บ้าคลั่งอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ หลังจากที่มือยักษ์ของสวี่ชิงสลายไปสี่สิบสามชั้น ขนพู่กันก็สลายกลายเป็นเถ้าธุลีทีละชุ่น

ในดวงตาของน้องชายเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่อง ความบ้าคลั่งไร้ขีดสุด คล้ายว่ามีแววหลุดพ้น สุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นหัวเราะเหี้ยมเกรียม พุ่งชนสุดกำลังที่มี ภายใต้การพุ่งชนนี้ทำให้ตราประทับมือสวี่ชิงสลายไปอีกสิบสามชั้น

และค่าตอบแทนคือศีรษะของน้องชายเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องแตกแหลก ระเบิดทันที ก่อนที่จะดับสลาย เสียงสุดท้ายของเขาดังขึ้นอย่างแหลมเล็ก พร้อมด้วยความอาฆาต ดังก้องไปทั่ว

“ฉู่เซิ่งอวิ๋น ยังจำคำสาปแช่งที่ในตอนที่เจ้าหลอมข้าในตอนนั้นได้หรือไม่ ข้าสาปแช่งให้ในอนาคตเจ้าก็เหมือนกับข้า ถูกหลอมทั้งเป็น ถูกคนแย่งชิงทุกสิ่ง ตอนนั้นแม้เจ้าจะลบพลังคำสาปของข้าด้วยการใช้ประตูเจตจำนงแห่งนิรันดร์ที่แปลงมาจากเศษชิ้นส่วนต้องห้าม แต่คำสาปของข้าท่าทางจะยังคงมีผล!”

เสียงแหลมเล็กดังขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะลากยาว ในเสี้ยวพริบตาที่สลายไปในฟ้าดิน มือยักษ์ของสวี่ชิงก็ซัดลงมาที่ด้ามพู่กัน บดขยี้อย่างทรงพลัง ในตอนที่เหลือยี่สิบเอ็ดชั้นสุดท้ายก็ซัดไปที่ร่างของเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่อง

ทั่วทั้งร่างเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องสั่นสะท้านบ้าคลั่ง เลือดกระอักออกมา ผมหลุดกระเซิง สะบักสะบอมไปทั่วทั้งร่าง ไฟชีวิตในร่างไหววูบวาบ คล้ายจะมอดดับ

ร่างยิ่งตีลังกากระเด็นออกไป แต่ในดวงตาของเขาจนถึงตอนนี้จิตสังหารก็ไม่ลดลงแม้แต่น้อย กระทั่งว่ามีประกายเย็นเยือกฉายขึ้นด้วยซ้ำ

“คำสาปแช่งส่งๆ เจ้าตายได้มีคุณค่าแล้ว” เซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องร่างตีลังกาม้วน ในเสี้ยวพริบตาที่ยกมือทั้งสองแตะพื้น สีหน้าของเขาก็ฉายความบ้าคลั่ง ตบลงบนพื้นอย่างแรง คำรามออกมาเสียงดัง

“มังสาสาป หมื่นโลหิตหลอม!”

เสียงของเขาดังขึ้น สวี่ชิงสีหน้าเคร่งเครียด

เพียงพริบตาบริเวณที่พู่กันแปลกประหลาดระเบิดเป็นเถ้าธุลีเมื่อก่อนหน้านี้ ตอนนี้ดินบนพื้นพลันระเบิดขึ้นมา แขนเนื้อชุ่มเลือดมากมายพุ่งออกมาจากในนั้นอย่างรวดเร็ว จำนวนของมันไม่น้อยกว่าพัน แต่ละข้างยืดมาอย่างบ้าคลั่ง พุ่งมาพันรัดสวี่ชิงจากทั่วทุกสารทิศ

ขณะเดียวกัน ดวงตาทั้งสองของเซิ่งอวิ๋นผู้ปราดเปรื่องแดงก่ำ ยืนอยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้น สีหน้าแฝงด้วยความชั่วช้าแปลกประหลาด เสียงก็เปลี่ยนมาน่าขนลุก

“อัญเชิญเงาของวิเศษเวทต้องห้ามแห่งสำนักกระบี่เมฆาจรดฟ้ามาเยือน!”

โหมดอ่านต่อเนื่อง

เมื่อเข้าสู่หน้านิยายที่ถูกล็อกด้วยเหรียญระบบจะใช้เหรียญปลดล็อกตอนต่อไปโดยอัตโนมัติ

• เมื่อเหรียญทองหมด สามารถเติมเงินแล้วอ่านต่อได้เลย ไม่สะดุด

• โหมดอ่านต่อเนื่องจะเป็นการตั้งค่ารายเรื่อง และปิดโหมด อัตโนมัติเมื่อออกจากหน้าการอ่านนิยายเรื่องนั้น

อ่านน้อยลง

ความคิดเห็น (1)

ZEROOOOOOO

1 ชั่วโมงที่แล้ว

สมกับนิยายเออเกินสู้กับพวกตัวโหดจะยาวเป็นพิเศษ

ตอบกลับ

คุณคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้

เขียนรีวิว

อ่านถึงตอนล่าสุดแล้ว อ่านเรื่องนี้ระหว่างรอ!

Fey Evolution Merchant พ่อค้าอัปเกรดสัตว์วิเศษ

หู่พั่วหนิ่วโค่ว (琥珀纽扣) · แปลไปมึนหัวไป · Ink Stone_Fantasy

แฟนตาซี

อัปเกรดสัตว์วิเศษ สร้างกลุ่มการค้า ออกผจญภัยสำรวจโลกช่วยเหลือผู้คน และปิดท้ายด้วยการครองโลกเพื่อความสงบสุข!

206.0K

1.4K

บทที่ 1121 ฟ้าบุพกาลสิ้นหวัง เจ้าแดนต้องห้ามไร้พ่าย

Ink Stone_Fantasy

เมื่อเผชิญกับคำถามของหานเจวี๋ย เจ้านวฟ้าบุพกาลเงียบไป เป็นเช่นนี้จริงๆ ข้อกำหนดพื้นฐานขั้นต้นในการละเว้นผู้สร้างมรรคารายอื่นของเขาคือต้องเป็นตัวตนที่ไม่สามารถคุกคามตนได้

เขาทราบชัดเจนดีว่าทั้งหมดนี้ไม่มีการแบ่งแยกถูกผิด สุดท้ายก็เป็นเขาที่ช้าไปก้าวหนึ่ง ก้ามข้ามผู้สร้างมรรคาไปไม่ได้

เจ้านวฟ้าบุพกาลเอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อเช่นนี้ ข้าก็จะไม่อ้อนวอนอันใดอีก อยากจะปลิดชีพข้าก็เอาเลย อย่างไรก็ตาม การต่อสู้ระหว่างเจ้ากับข้าเพิ่งจะเริ่มเท่านั้น เจ้าแดนต้องห้ามอันธการ ข้าเคยไร้พ่ายมาก่อน เคยมีตัวตนไร้พ่ายก่อนหน้าข้าเช่นกัน ตอนนี้ตำแหน่งไร้พ่ายตกเป็นของเจ้าแล้ว แต่เจ้าจะครอบครองไปได้นานเพียงใดเล่า”

พอสิ้นเสียง เจ้านวฟ้าบุพกาลเริ่มควบรวมกฎเกณฑ์สูงสุดในทันใด พลังอันน่าหวาดหวั่นรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว

หานเจวี๋ยก็ไม่ขัดขวางเช่นกัน

ตูม!

เจ้านวฟ้าบุพกาลระเบิดกฎเกณฑ์เหนือธรรมชาติด้วยตัวเอง แรงระเบิดรุนแรงสั่นสะเทือนอาณาเขตมืดมิดแห่งนี้ สี่ผู้สร้างมรรคาที่ถูกพันธนาการไว้ร่างแหลกสลายไป

รอจนทุกอย่างกลับเป็นสีขาวโพลนแล้ว หานเจวี๋ยปรากฏกายขึ้น การระเบิดตัวเองของเจ้านวฟ้าบุพกาลไม่กระทบต่อเขาเลย

เขากำมือขวาเข้าหากัน คล้ายจะมีบางสิ่งพุ่งเข้าสู่ฝ่ามือ

เขามองผู้สร้างมรรคาทั้งหมดที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง

ดินแดนเวิ้งว้างกลับสู่ความเงียบสงัด

สี่ผู้สร้างมรรคาเงียบงัน ในใจเปี่ยมความสิ้นหวังไร้สิ้นสุด

แม้แต่เจ้านวฟ้าบุพกาลก็ดับสูญไปอย่างนั้นหรือ

แล้วพวกเขาจะต่อกรกับเจ้าแดนต้องห้ามอันธการได้อย่างไร

ทันใดนั้น…

หานเจวี๋ยพลันยกมือขึ้น พลังกฎเกณฑ์พื้นฐานของดินแดนเวิ้งว้างลากตัวสี่ผู้สร้างที่ถูกพันธนาการไว้เข้ามาอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดถูกหานเจวี๋ยดูดเข้าสู่ฝ่ามือ

หานเจวี๋ยกำมือเล็กน้อยจากนั้นก็คลายออก จี้หยกสี่ชิ้นปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ ลายสลักในจี้หยกก็คือผู้สร้างมรรคาทั้งสี่

ยามนี้ การร่วมมือต่อสู้ของห้าผู้สร้างมรรคาสิ้นสุดลงแล้ว เจ้านวฟ้าบุพกาลระเบิดตัวเอง สี่ผู้สร้างที่เหลือถูกผนึก

จี้หยกสี่ชิ้นห้อยอยู่ตรงอกของหานเจวี๋ย แผ่ประกายแสงที่แตกต่างกันไป

หานเจวี๋ยหันหลัง มุ่งหน้าไปยังฟ้าบุพกาล

….

ณ ฟ้าบุพกาล ศึกใหญ่ดำเนินมายาวนาน อาณาเขตกว่าครึ่งพังทลายไม่เหลือซาก สรรพสิ่งสิ้นชีพไปนับไม่ถ้วน แรงกรรมปกคลุมตามห้วงอวกาศต่างๆ กลิ่นอายความตายเข้มข้น

ในส่วนลึกของฟ้าบุพกาล ศึกใหญ่ยังคงดำเนินต่อไป

สวินเซิ่งจุนลอยสูงอยู่ด้านบน ยังคงสะกดอนธการสิ้นแสงไว้ได้ แต่สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดแล้ว

เหล่าผู้ทรงพลังที่เดิมทีตื่นเต้นดีใจกระวนกระวายขึ้นมาอีกครั้ง

สวินเซิ่งจุนแข็งแกร่งมากจริงๆ สะกดข่มอนธการสิ้นแสงมาตลอด แต่ก็ทำได้เพียงสะกดข่มเท่านั้น อนธการสิ้นแสงยังคงทรงพลังถึกทนนัก ไอพิฆาตลอยคลุ้งไม่สลายไป ระหว่างที่ต่อสู้อยู่ อนธการสิ้นแสงแลบลิ้นออกมาเป็นครั้งคราว ตวัดกลืนกินฟ้าดินและอริยะมหามรรคที่ชมการต่อสู้อยู่เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตน

สามเทพมารอนธการและเก้ามหาฟ้าบุพกาลเริ่มหารือแผนรับมือ

ในเวลานี้เอง จู่ๆ ร่างแยกของเจ้านวฟ้าบุพกาลก็สลายไป ทำให้ทุกคนตกตะลึง

จากนั้น เจ้าฟ้าบุพกาลคนอื่นๆ ก็พากันสลายไป ในไม่ช้าก็เหลืออยู่เพียงจ้าวซวงเฉวียน และอวี้ยวน

หวงจุนเทียนขมวดคิ้วเอ่ยถาม “เกิดอะไรขึ้น”

สีหน้าจ้าวซวงเฉวียนย่ำแย่ ไม่เอ่ยตอบ เขาเป็นเพียงเจ้าอัษฎาฟ้าบุพกาลกลับชาติมาเกิด เจตจำนงหลักไม่ได้ผูกติดกับเจ้านวฟ้าบุพกาล จึงไม่ทราบสถานการณ์ฝั่งเจ้านวฟ้าบุพกาลอย่างชัดเจน อวี้ยวนเองก็ไม่ต่างกัน ทั้งสองล้วนรับรู้ได้ว่าพลังในกายกำลังถูกดึงดูดออกไป ความรู้สึกนี้ทำให้พวกเขาตื่นตระหนก

ไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้น ห้วงมิติฟ้าบุพกาลเริ่มพังทลายลง มิติบิดเบี้ยว ราวกับถูกพายุซัดโถม ทั้งหมดจมดิ่งลง เป็นสถานการณ์ที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง

มหามรรคสามพันวิถีเสียการควบคุม สะบัดไหวอยู่เหนือฟ้าบุพกาลราวกับฝูงมังกรสามพันตัว เจ็ดกฎเกณฑ์สูงสุดก็หม่นแสงลง ไม่ส่องสกาวศักดิ์สิทธิ์อีกต่อไป

การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดล้วนอยู่ในสายตาของเหล่าผู้ทรงพลัง อย่าว่าแต่พวกเขาเลย แม้แต่สรรพสิ่งก็ตื่นตระหนกแล้ว การพังทลายของฟ้าบุพกาลนำมาซึ่งวันสิ้นโลกของจักรวาลนับไม่ถ้วน

“เกิดอะไรขึ้น”

“หรือเป็นเพราะพลังของสวินเซิ่งจุนกับอนธการสิ้นแสงแกร่งกล้าเกินไป”

“ไม่ถูกสิ พวกเจ้าลืมที่เจ้าแดนต้องห้ามอันธการกล่าวไว้ก่อนหน้านี้หรือ ฟ้าบุพกาลก็ถือกำเนิดจากผู้สร้างมรรคาเช่นกัน หรือว่าผู้สร้างมรรคารายนั้น…”

“เป็นไปไม่ได้…แม้กระทั่งตัวตนที่สร้างฟ้าบุพกาลก็สิ้นชีพเพราะเจ้าแดนต้องห้ามอันธการอย่างนั้นหรือ”

“อย่าคิดเหลวไหลไป บางทียุคสมัยไร้สิ้นสุดอาจจะกำลังมาเยือนแล้ว!”

เหล่าผู้ทรงพลังพากันวิพากษ์วิจารณ์ ความรู้สึกสับสนและกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเปี่ยมล้นอยู่ในใจพวกเขา

สวินเซิ่งจุนก็สังเกตปรากฏการณ์นี้เช่นกัน เขาขมวดคิ้วแน่น เอ่ยพึมพำ “เกิดอะไรขึ้น ประวัติศาสตร์เปลี่ยนแปลงไปอย่างนั้นหรือ แต่เหตุใดข้าจึงสัมผัสถึงไม่ได้เลยเล่า…

“หรือเป็นเพราะการเข้าร่วมของข้าก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้น”

ยิ่งคิดสวินเซิ่งจุนก็ยิ่งไม่สบายใจ แม้แต่อนธการสิ้นแสงก็ยังจัดการไม่ได้ แล้วเขาจะช่วยกอบกู้ฟ้าบุพกาลได้อย่างไร

ไม่ได้การแล้ว!

ต้องเร่งจบศึกโดยเร็ว!

ต้องกำจัดอนธการสิ้นแสง สัตว์ร้ายสุดแข็งแกร่งในตำนานให้ได้ก่อน!

สวินเซิ่งจุนกางสองแขนออก ทหารเทพรอบข้างล้วนมุดแทรกเข้าสู่ชุดเกราะของเขา ตัวเขากลายเป็นกระบี่เทพส่องแสงเจิดจรัสเล่มหนึ่ง โจมตีเข้าใส่อนธการสิ้นแสง

แรงกดดันน่าหวาดหวั่นครอบคลุมไปทั่วฟ้าบุพกาล ทำให้เหล่าผู้ทรงพลังทั้งหมดที่ชมการต่อสู้อยู่ไกลๆ ล้วนหายใจไม่ออก ความหวังอันไร้สิ้นสุดแผ่ซ่านอยู่ในใจของพวกเขา

การโจมตีนี้ต้องสังหารอนธการสิ้นแสงได้แน่!

หากว่าล้มเหลว เช่นนั้นพวกเขาก็จบเห่จริงๆ แล้ว!

ครืน…

สวินเซิ่งจุนโจมตีเข้าใส่อนธการสิ้นแสง แสงเจิดจ้าบาดตาทำให้ทั่วฟ้าบุพกาลสูญสิ้นสีสันไป เหล่าอริยะมหามรรคถูกดีดกระเด็นออกไป

อนธการสิ้นแสงยังคงคำรามอยู่

ทันใดนั้นแสงเจิดจ้าพลันหดตัวลง หานฮวงเพ่งมองออกไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ขึ้นมาทันที

เห็นเพียงว่ามีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอนธการสิ้นแสง มีไอดำปกคลุมร่างกาย มีเพลิงแดงฉานโอบล้อม หากมิใช่เจ้าแดนต้องห้ามอันธการแล้วจะเป็นผู้ใดไปได้

เวลานี้เอง มือข้างหนึ่งของเจ้าแดนต้องห้ามอันธการกุมอยู่ที่ลำคอของสวินเซิ่งจุน ยกเขาชูขึ้นสูง

ร่างกายของสวินเซิ่งจุนปรับขนาดลงมาจนเท่ากับเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ กำลังดิ้นรนอย่างสุดกำลัง

ซูฉีและโจวซ่งต้าเต้าเทียนที่อยู่บนหัวของอนธการสิ้นแสงมองแผ่นหลังของหานเจวี๋ย สีหน้าชีดเซียวลงทันที

หวนนึกถึงวาจาของเจ้าแดนต้องห้ามอันธการก่อนหน้านี้ หรือว่า…

มีอริยะมหามรรคสังเกตเห็นหานเจวี๋ยเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาล้วนตกอยู่ในความสิ้นหวัง

เจ้าแดนต้องห้ามอันธการกลับมาแล้ว!

นี่แปลว่าฟ้าบุพกาลจะถูกทำลายล้าง!

สวินเซิ่งจุนไม่สามารถหนีรอดจากมือของหานเจวี๋ยได้ มือข้างนี้ผสานพลังผนึกอันแกร่งกล้าอย่างยิ่งไว้

เป็นไปได้อย่างไร!

สวินเซิ่งจุนเบิกตากว้าง มองหานเจวี๋ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“เจ้า…คือผู้ใด”

สวินเซิ่งจุนถามเสียงสั่น เขาคือผู้สร้างมรรคา นับแต่พิสูจน์ผู้สร้างมาก็ยังไม่เคยตกเป็นรอง

แต่เหตุใดพอเขาอยู่ต่อหน้าคนผู้นี้แล้วกลับไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน…

“ถูกต้อง เสียใจด้วยที่ต้องบอกกับพวกเจ้าว่า เจ้านวฟ้าบุพกาล เจ้าอวิชชาฟ้าบุพกาล มหาเทวาพ้นนิวรณ์ มหาเทวาผลาญนภาไร้สิ้นสูญ จอมเทวาวินาศลับเลือนพิสุทธิ์ห้าผู้สร้างมรรคานี้ตายด้วยน้ำมือข้าแล้ว ไม่มีตัวตนที่แข็งแกร่งกว่ามาช่วยพวกเจ้าได้อีกแล้ว

“พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องดิ้นรนอีก รอรับจุดจบเถอะ”

เสียงของหานเจวี๋ยก้องไปทั่วฟ้าบุพกาล แม้แต่สิ่งมีชีวิตสามัญก็ได้ยินกันถ้วนหน้า

เขากำมือขวาเต็มแรง บดขยี้สวินเซิ่งจุนจนแหลกต่อหน้าต่อตาเหล่าอริยะมหามรรค

มองเผินๆ ดูเหมือนสวินเซิ่งจุนจะร่างแยกวิญญาณสลายไปแล้ว!

แต่หานเจวี๋ยไม่ได้สังหารสวินเซิ่งจุนอย่างสมบูรณ์ เพียงขับไล่วิญญาณของเขากลับไป ออกจากช่วงเวลาปัจจุบันนี้

เขาทราบถึงประวัติฐานะของสวินเซิ่งจุนดี มีความเกี่ยวข้องกับเขาอยู่ ดังนั้นถึงลงมืออย่างมีเมตตา

เมื่อจัดการสวินเซิ่งจุนเสร็จ หานเจวี๋ยหันหลัง มองไปที่อนธการสิ้นแสง

อนธการสิ้นแสงกำลังเลียบาดแผลของตัวเองอยู่ ดูเหมือนลูกสุนัขที่ถูกรังแก

หานเจวี๋ยเพ่งสายตาเล็กน้อย อาการบาดเจ็บทั้งหมดของอนธการสิ้นแสงหายเป็นปลิดทิ้ง

เขามองเหล่าผู้ทรงพลังที่อยู่ด้านหลังอนธการสิ้นแสง เอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน “พวกเจ้าทำร้ายสัตว์เลี้ยงของข้า เช่นนั้นก็กลายเป็นอาหารของมันให้หมดเถอะ!”

ครั้งนี้ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปอีก

ผู้ทรงพลังทั้งหมดสิ้นหวังแล้ว

ฟ้าบุพกาลจะเป็นเช่นเดียวกับอนธการ สลายหายไปอย่างสิ้นเชิง ส่วนพวกเขาก็หนีไม่พ้นจุดจบที่ต้องดับสูญไป!