ตอนที่ 364 :ได้พบกันแล้ว
พอเห็นที่หมายแล้ว น้ำตาของเธอแทบไหลพรากออกมา !
เนินเขาดูเหมือนจะอยู่ตรงหน้าเธอ แต่ก็ยังต้องใช้เวลามากกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงตีนเขา
ในเวลานี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว และบ้านเก่า ๆ ที่ทรุดโทรมหลายหลังตั้งตระหง่านอยู่บนไหล่เขา โดยมีควันลอยขึ้นมาจากหลังคา แต่ละบ้านถูกล้อมรอบไปด้วยต้นไม้สูงหลายต้น ระหว่างทางได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเด็ก ๆ และเสียงสุนัขเห่าเป็นครั้งคราว
หยางเจี๋ยหายใจเข้าลึก ๆ แล้วฮึดเดินขึ้นไปบนเนินเขา
บนเนินเขามีอาคารหลังใหญ่ที่สุดเป็นรูปตัว “ยู” ซึ่งตามชนบทมักเรียกอาคารแบบนี้ว่า ‘เรือนสี่ประสาน’ ตัวอาคารมีห้องล้อม 3 ด้านและมีสวนอยู่ตรงกลาง ด้านหน้าสวนมีท่อนไม้สูงอยู่ท่อนหนึ่ง มีเชือกยาวห้อยอยู่
นี่คือโรงเรียนประถมซานฮวา
เดิมทีอาคารหลังนี้เคยเป็นของ “ครอบครัวใหญ่” ในหมู่บ้าน แต่เจ้าของบ้านหายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน และมีการก่อตั้งโรงเรียนประถมขึ้นที่นี่ในช่วงต้นปี 1950
ห้องด้านหน้าสามห้องมีขนาดค่อนข้างกว้างขวางและกลายเป็นห้องเรียน สองห้องทางซ้ายเป็นห้องทำงานของครู สองห้องทางขวาเป็นห้องนอนของอาจารย์ใหญ่คนเก่าและครูหลี่ หนึ่งห้องในนั้นมีไฟสลัว ๆ อยู่
ท่อนไม้สูงในสวนคือเสาธงของโรงเรียน
เวลาบ่ายโมง ธงได้ถูกลดระดับลงแล้ว และตอนนี้เหลือเพียงเสาธงเปล่าเท่านั้น
ในห้องนอนของหลี่่ม่านม่าน มีเตียงไม้เรียบง่ายคลุมด้วยมุ้งสีขาว ข้างเตียงมีตู้เสื้อผ้า มีลิ้นชักข้างหน้าต่างเป็นโต๊ะ มีหนังสือและการบ้านกองอยู่ชิดผนังเกือบครึ่งของโต๊ะ
ถัดจากตะเกียงน้ำมันก๊าด ใบหน้าของหลี่่ม่านม่านดูซีดเซียวไปเล็กน้อย มือซ้ายของเธอกุมหน้าท้องของเธอเอาไว้ และมือขวาของเธอกำลังเขียนบางสิ่งอย่างรวดเร็วลงในสมุดแบบฝึกหัด เมื่อเธอเขียนเสร็จ เธอก็วางปากกาลงแล้วหายใจออกเบา ๆ แล้วค่อย ๆ วางมือบนหนังสือการบ้านที่มีรอยย่น เธอดูจริงจังและทำงานอย่างละเอียดมาก
ทันใดนั้น ก็มีการเคลื่อนไหวเกิดขึ้นนอกหน้าต่าง
“แม่หนู มองหาครูหลี่อยู่หรือ เธออยู่ในห้องนี้”
หลี่่ม่านม่านจำเสียงของป้าเก๋อได้ แต่สงสัยว่าทำไมมีคนมาหาเธอ ?
“ป้าเก๋อมาได้อย่างไร ? ”
หลี่่ม่านม่านลุกขึ้นยืนขณะตะโกนถาม อาจเป็นเพราะเธอนั่งนานเกินไป หรือบางทีเธออาจไม่สบายอยู่ พอลุกขึ้นยืน เธอก็รู้สึกเวียนหัวจนต้องกำหนดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ เดินไปเปิดประตู
“หยาง……เจี๋ย ! ”
ทันทีที่เธอเปิดประตู หลี่่ม่านม่านก็อุทานออกมาเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยดูเหนื่อยล้า
“ม่านม่าน ดีใจมากที่ได้พบเธอในที่สุด ! ”
หยางเจี๋ยก้าวไปข้างหน้าและกอดหลี่่ม่านม่าน
หลี่่ม่านม่านก็กอดหยางเจี๋ยไว้แน่นเช่นกัน เธอไม่เคยคาดหวังว่าหยางเจี๋ยจะดั้นด้นมาถึงที่นี่ได้
หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็ผละตัวออกจากกัน
“คุณป้า ขอบคุณที่นำทางมานะคะ เมื่อครู่ฉันขอโทษ ฉันตื่นเต้นมากที่ได้พบเพื่อนร่วมชั้น” หยางเจี๋ยกล่าวขอโทษป้าเก๋อ
“ป้าเก๋อ ขอบคุณนะคะ ! ” หลี่่ม่านม่านกล่าวขอบคุณด้วย
ป้าเก๋อโบกมือ “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร งั้นป้ากลับบ้านก่อนนะ”
“คุณป้าเดินระวัง ๆ นะคะ ! ”
หลังจากส่งป้าเก๋อออกไปแล้ว หลี่่ม่านม่านก็ยิ้มและมองไปที่หยางเจี๋ย “ทำไมเธอมาโดยไม่บอกล่วงหน้าล่ะ”
“ฉันคิดถึงเธอ ฉันเลยมา ! ” หยางเจี๋ยพูดด้วยความดีใจ “เข้าบ้านเร็ว ๆ ฉันเดินมาสิบกว่าลี้ ขาอ่อนแรงไปหมดแล้ว ให้ฉันเข้าไปเร็ว ๆ เถอะ ฉันอยากจะนั่งพักแย่แล้ว ฉันเหนื่อย ! ”
“อ้อ ๆ ”
หลี่่ม่านม่านรีบหลีกทางแล้วปล่อยให้หยางเจี๋ยเข้าไปในห้อง
ตอนที่เธอเดินเข้าไปในประตู หยางเจี๋ยรู้สึกเศร้าใจอยู่ครู่หนึ่งขณะที่เธอมองไปในห้องที่อยู่อย่างเรียบง่าย เธอฝืนยิ้มและพูดว่า “มันสะอาดมาก ไม่เลวเลย ! ”
ขณะที่พูด เธอก็ถอดกระเป๋าเป้สะพายหลังออกแล้ววางลงบนโต๊ะ จากนั้นนั่งลงบนเก้าอี้ เธอหายใจเข้าออกอย่างรวดเร็วด้วยความเหนื่อยหอบ
เธอเหนื่อยล้ามาก รู้สึกเหมือนหมดเรี่ยวแรงไปหมดแล้ว
“เธอก็นั่งลงด้วยสิ ! ”
หลังจากสงบลงได้สักพักแล้ว หยางเจี๋ยก็พูด
หลี่่ม่านม่านยิ้มอย่างเชื่องช้า “ในห้องมีเก้าอี้แค่ตัวเดียว ฉันจะไปเอาเก้าอี้ที่ห้องเรียนก่อน”
ขณะที่เธอพูดอย่างนั้น เธอก็กำลังจะเดินออกไป
ทันใดนั้นเอง เธอก็จำอะไรบางอย่างได้ จึงหยุดฝีเท้าและพูดว่า “หยางเจี๋ย เธอยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม ? ”
หยางเจี๋ยกล่าวว่า “ฉันขึ้นรถสองแถวจากชิงโจวในตอนเช้า เมื่อมาถึงถู่เฉิง ฉันก็ขึ้นรถสองแถวต่อมายังหมู่บ้านเสวี่ยลั่ว ฉันกินซาลาเปาสองลูกไปบนรถสองแถวแล้วล่ะ”
หลี่่ม่านม่านพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็นั่งพักสักพัก แล้วฉันจะเอาบะหมี่มาทำอาหารให้เธอ”
หยางเจี๋ยพูดว่า “ฉันยังมีซาลาเปาอยู่ในกระเป๋า เธอทำบะหมี่ให้ฉันและอุ่นซาลาเปาสองลูกสำหรับเธอ ซาลาเปาไส้เนื้อเป็นของโปรดของเธอ ฉันขอให้แม่ทำให้เลยนะ”
“อื้ม” หลี่่ม่านม่านพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม
“ครูหลี่ ! ครูหลี่ ! ” ทันใดนั้น เสียงของป้าเก๋อก็ดังขึ้นนอกบ้านอีกครั้ง
หลี่่ม่านม่านเปิดประตูและเห็นป้าเก๋อเดินมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับตะกร้าไม้ไผ่ และพูดขณะเดินว่า “ครูหลี่ เพื่อนของครูคงยังไม่ได้กินข้าว ฉันเอาไข่มาสองสามฟอง เต้าหู้แผ่นหนึ่งและผักสดติดมาด้วย ครูทำอาหารให้เพื่อนของครูกินแล้วกัน แม่หนูเดินทางมาไกล คงจะหิวมาก”
หยางเจี๋ยฟังอยู่ในห้องรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไป
ภายนอก หลี่่ม่านม่านพูดกับป้าเก๋อว่า “ไม่เป็นไรค่ะป้าเก๋อ ฉันจะต้มบะหมี่ให้เพื่อนกิน”
เธอรู้ว่าไข่ไก่มีค่ามากในสถานที่แห่งนี้
ป้าเก๋อแสร้งทำเป็นโกรธแล้วพูดว่า “ทำไมไม่รับไว้ล่ะ แขกของครูหลี่ก็คือแขกผู้มีเกียรติในหมู่บ้านของเรา พรุ่งนี้ฉันจะขอให้พ่อของจู้จื่อขึ้นไปบนภูเขาเพื่อล่ากระต่าย เนื้อนั้นหายากบนภูเขาแห่งนี้ ดังนั้นเราจึงทำได้เพียงให้แม่หนูได้ลองลิ้มรสชาติของกระต่ายป่าแล้วล่ะ”
หยางเจี๋ยมองไปที่ตะกร้าไม้ไผ่ในมือของป้าเก๋อ และรู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก
เธอคิดอยู่ในใจว่าไม่น่าแปลกใจเลยที่หลี่ม่านม่านชอบที่นี่ ชาวบ้านที่นี่เรียบง่ายและใจดีมาก แม้ว่าไข่สองสามฟอง เต้าหู้แผ่นชิ้นหนึ่ง และผักสดจะไม่มีค่ามากนักในชิงโจว แต่ก็เป็นการบ่งบอกถึงมิตรภาพที่ลึกซึ้ง
เธอรีบพูดว่า “คุณป้า ไม่เป็นไร ฉันเอาเบคอนมาให้ม่านม่านด้วย เรามีของกินแล้วค่ะ ! ”
“สิ่งที่คุณนำมาคือสิ่งที่คุณนำมา และสิ่งที่ฉันให้ก็คือสิ่งที่ฉันให้ ครูหลี่ รับไปเถอะ ! ” ป้าเก๋อพูดแล้ววางตะกร้าไม้ไผ่ในมือของเธอลง แล้วหันหลังเดินจากไป
“แค่ก ๆ ๆ …”
มีเสียงไออย่างรุนแรงดังขึ้นมา ห้องที่อยู่ติดกันมีแสงไฟสลัวขึ้นมา ประตูห้องนั้นเปิดออกอย่างช้า ๆ มีชายชราอายุประมาณ 60 ปีมีผมหงอกขาวกระจัดกระจาย แก้มตอบ โหนกแก้มสูง สวมชุดกี่เพ้าสีน้ำเงินจาง ๆ เดินออกมาอย่างอ่อนแรง
“ครูหลี่ มีแขกหรือ ! ”
หลี่่ม่านม่านเห็นดังนั้นจึงรีบพูด “อาจารย์ใหญ่จาง คุณยังป่วยอยู่ ทำไมถึงตื่นขึ้นมาล่ะ ? ”
จางเหวินเซี๋ยงโบกมือ “ฉันสบายดี ฉันได้ยินเสียงคนพูดคุยเลยตื่นขึ้นมาดู ถ้าคุณมีแขกก็บอกฉันด้วย ฉันจะได้ออกมาทักทาย”
เขามองไปที่หยางเจี๋ยแล้วพูดว่า “สวัสดี ฉันชื่อจางเหวินเซี๋ยง ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนประถมหมู่บ้านซานฮวา…แค่ก แค่ก แค่ก…”
หลังจากที่เขาไอเสร็จแล้ว เขาก็กล่าวขอโทษ “ฉันเป็นหวัดเมื่อสองสามวันก่อน ขออภัยด้วย ! ”
หยางเจี๋ยรีบพูดว่า “สวัสดีค่ะอาจารย์ใหญ่จาง คุณไม่สบายและเพิ่งพักผ่อน ฉันชื่อหยางเจี๋ย และฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นของม่านม่าน ขออภัยด้วยที่ฉันมาที่นี่และรบกวนการพักผ่อนของคุณ ! ”
“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเรียกคุณว่าเสี่ยวหยางแล้วกัน ไม่รบกวนเลย ฉันดีใจมากที่คุณมาเยี่ยมครูหลี่ ! ”
จางเหวินเซี๋ยงโบกมือ “ครูหลี่ ไปทำอาหารให้เสี่ยวหยางสิ ! รับผักกับไข่ที่ป้าเก๋อนำมาให้ เมื่อฉันได้รับเงินปลายเดือน ฉันจะซื้อข้าวคืนเธอสัก 3 ชั่ง”
หลี่่ม่านม่านพูดอย่างเร่งรีบ “ฉันจะใช้เงินของอาจารย์ใหญ่ได้อย่างไร ฉันจะซื้อคืนเองหลังจากได้รับเงินเดือนค่ะ ! ”
จางเหวินเซี๋ยงหัวเราะเบา ๆ “เงินเดือนของคุณมีไว้ซื้อสมุดแบบฝึกหัดให้เด็ก ๆ หรือไม่ก็ซื้อหนังสือนอกหลักสูตรต่างหากล่ะ……”
