ตอนที่ 363 :หมู่บ้านบนภูเขาอันห่างไกล
ที่ถู่เฉิง
ที่นี่เป็นอำเภอยากจนทางตะวันตกสุดของมณฑลจีนตอนกลาง อำเภอเล็ก ๆ แห่งนี้มีประชากรเพียงเจ็ดถึงแปดพันคน สองข้างทางของถนนเป็นบังกะโลอิฐเตี้ย ๆ ซึ่งถือได้ว่ารองรับส่วนหน้าของอำเภอหันหน้าไปทางถนน ด้านหลังถนนเป็นบ้านเก่าทรุดโทรม บ้านทั้งหมดสร้างด้วยไม้
แม้แต่ถนนสายหลักในเมืองก็ยังเป็นถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อ ดินแดง และเศษซากกิ่งไม้ แทบไม่มีคนเดินถนนเลย บนถนนแลดูไม่มีชีวิตชีวาเท่าในอำเภอชิงซาน
หยางเจี๋ยกำลังนั่งอยู่บนรถสองแถวจากในตัวถู่เฉิงไปยังหมู่บ้านเสวี่ยลั่ว เมื่อเธอเห็นฉากนี้จากหน้าต่างรถ เธอก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวรู้สึกว่าการเป็นเพื่อนที่ดีไม่คุ้มค่าเลย เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงกล้ามาที่แบบนี้ได้
หลังจากเห็นฉากที่วุ่นวายนานกว่าสามชั่วโมง รถสองแถวก็มาถึงหมู่บ้านเสวี่ยลั่ว
หยางเจี๋ยลงจากรถพร้อมกระเป๋าใบใหญ่บนหลัง เมื่อมองไปตรงด้านหน้าของเธอ บ้านไม้หลายสิบหลังที่กระจัดกระจายดูทรุดโทรม ถนนที่ปูด้วยหินบลูสโตนระหว่างบ้านทั้งสองฝั่งกว้างเพียง 5 ฟุตเท่านั้น
ที่นี่ดูไม่เหมือนเมืองทั่วไป แต่เกือบจะเหมือนกับหมู่บ้านร้างมากกว่า
ถ้าหยางเจี๋ยไม่เห็นป้ายไม้ที่มีคำว่า “หมู่บ้านเสวี่ยลั่ว” เขียนไว้ หยางเจี๋ยคงคิดว่าคนขับรถสองแถวมาส่งเธอผิดที่แน่นอน
เมื่อเดินไปที่บ้านไม้หลังแรก เธอเห็นป้ายสหกรณ์จำหน่ายเครื่องบริโภคอุปโภคแขวนอยู่ที่ประตู มันถูกเขียนด้วยแปรง ตัวอักษรดูจางมากจนแทบมองไม่เห็นข้อความแล้ว
เป็นเวลาบ่ายโมงแล้วและมีแสงสลัว ๆ ในร้าน หยางเจี๋ยเดินเข้ามาดูอย่างรวดเร็ว ร้านเล็ก ๆ ไม่เหมือนกับสหกรณ์จำหน่ายเครื่องบริโภคอุปโภคเลย มันน่าจะเป็นร้านขายของชำมากกว่า
“สาวน้อย ต้องการซื้ออะไร ? ”
ผู้พูดเป็นชายชราอายุเกือบ 60 ปี เสียงของเขาค่อนข้างแหบแห้งดูไร้เรี่ยวแรง
“สวัสดีผู้เฒ่า ฉันไม่ได้จะซื้ออะไร ฉันขอถามทางไปที่หมู่บ้านซานฮวาได้ไหม ? ” หยางเจี๋ยกล่าว
“โอ้ หมู่บ้านซานฮวา นั่นไม่ใกล้เลย ! ” ชายชราเดินอาด ๆ ออกจากเคาน์เตอร์ เขาเดินนำหยางเจี๋ยออกไปและชี้ไปที่ถนนที่ปูด้วยอิฐ “ข้ามถนนนี้ไป และเมื่อคุณไปถึงอีกด้านแล้ว ให้เดินต่อไปทางทิศใต้ แล้วเลี้ยวไปตามถนนอิฐอีกประมาณ 3 ลี้ก็จะถึงอ่างเก็บน้ำ ตรงนั้นมีทางแยก เดินไปทางตะวันตก อย่าเดินไปทางตะวันออกนะ ถนนไปทางทิศตะวันตกจะเป็นทางขึ้นเนิน ข้ามเนินสองลูกแล้วจะเห็นต้นตั๊กแตนใหญ่ ตรงนั้นจะมีทางแยก ให้ไปทางทิศตะวันตก อย่าใช้เส้นทางผิด ให้เลี้ยวโค้งใหญ่ตรงปากหุบเขา มีแม่น้ำอยู่ด้านนั้น เดินข้ามสะพานไม้ไป เนินเขาตรงหน้าคุณคือหมู่บ้านซานฮวาซึ่งเต็มไปด้วยดอกไม้ป่าบนภูเขาในฤดูกาลนี้ จำง่ายมาก ! ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางเจี๋ยรู้สึกปวดหัวมาก เธอกลัวจะจำมันไม่ได้ จึงขอยืมปากกาและกระดาษจากชายชรา และจดทุกสิ่งที่ชายชราพูดแล้ว เธอถึงได้รู้สึกโล่งใจ
เมื่อเห็นเธอเช่นนี้ ชายชราก็พูดว่า “สาวน้อย คุณมาทำอะไรที่หมู่บ้านซานฮวา ? ”
หยางเจี๋ยพูดว่า “ฉันจะไปเยี่ยมเพื่อนร่วมชั้น เธอเป็นครูอยู่ที่นั่น”
ดวงตาที่ขุ่นมัวของชายชราเป็นประกาย เขาพูดว่า “สาวน้อย คุณเป็นเพื่อนร่วมชั้นของครูหลี่สินะ เป็นแขกที่พบได้ยากมาก นั่งลงสักพักแล้วฉันจะเอาน้ำให้คุณดื่มหนึ่งแก้ว”
ทันใดนั้น ชายชราก็เริ่มกระตือรือร้น และหยางเจี๋ยก็ตกตะลึงเล็กน้อย “ผู้เฒ่า คุณรู้จักเพื่อนร่วมชั้นของฉันหรือคะ ? ”
ชายชราพูดด้วยรอยยิ้ม “ครูหลี่เธอเป็นคนดีมาก เธอมักจะมาที่นี่ทุกเดือนเป็นเวลา 5-6 ปีแล้ว เพื่อซื้อของกลับไปที่โรงเรียน ! ”
“เฮ้อ……หมู่บ้านซานฮวาอยู่ห่างไกลและยากจนเกินไป ครูหนุ่มสามคนที่มาที่นี่ในอดีตไม่สามารถทนอยู่ได้สักคน ครูที่อยู่นานที่สุดทำงานเพียง 3 เดือนและลาออกไปก่อนปิดภาคเรียน ครูหลี่คือคนเดียวที่มาสอน และอยู่ที่นั่น 5-6 ปีแล้ว ! ”
หยางเจี๋ยยิ้มอย่างขมขื่นหลังจากได้ยินสิ่งนี้ “ขอบคุณผู้เฒ่าที่ช่วยบอกทางให้ฉัน ฉันจะไปหาเธอก่อน ! ”
“สาวน้อย เดินช้า ๆ เมื่อเจอชาวบ้านบนท้องถนน แค่เอ่ยถึงครูหลี่ พวกเขาก็จะบอกเส้นทางทันที ! ”
ชายชราส่งหยางเจี๋ยออกไป เขามองส่งเธอด้วยรอยยิ้ม จนกระทั่งแผ่นหลังของหยางเจี๋ยหายไป ชายชราจึงเดินเข้าร้าน
หลายปีที่ผ่านมา ในที่สุดเพื่อนของครูหลี่ก็มาเยี่ยมเยียนเธอ และเธอก็คงมีความสุขมาก
หยางเจี๋ยเดินตามเส้นทางที่ชายชราบอกและรีบเดินแข่งกับแสงตะวันที่กำลังตกดิน พื้นที่ขนาดใหญ่ถูกปกคลุมไปด้วยภูเขาที่แห้งแล้ง และในบางครั้งเธอก็เดินผ่านบ้านร้างบ้างประปราย
ในป่าอันเงียบสงบ แมลงและนกหลายชนิดส่งเสียงร้องเซ็งแซ่ และเธอยังเห็นกระต่ายตัวหนึ่งกระโดดผ่านตรงหน้าเธอไปด้วย
การที่เด็กสาวคนหนึ่งเดินทางในสถานที่แบบนี้ หยางเจี๋ยมักจะรู้สึกหวาดกลัวในใจจนไม่อาจบรรยายได้
“เฮ้อ… …ถ้าฉันรู้ว่าฉันกำลังจะเดินไปตามเส้นทางนี้ ฉันคงจะพาเพื่อนร่วมชั้นผู้ชายสักสองสามคนมาด้วยแล้ว”
“เมื่อก่อนที่ฉันเรียนอยู่ เจียงเสี่ยวไป๋และหลี่่ม่านม่านมีความสัมพันธ์ที่ดีกับฉัน ดังนั้นฉันน่าจะชวนเขามาด้วยกัน”
“แต่เจียงเสี่ยวไป๋แต่งงานกับหลินเจียอินแล้ว และตอนนี้เขาก็กำลังมีชีวิตที่ดี ก็ไม่รู้ว่าถ้าฉันชวนเขามาด้วย เขาจะยอมมาหรือเปล่า ! ”
“……”
ขณะที่หยางเจี๋ยรีบเดินต่อไป เธอก็พึมพำในใจเพื่อปลุกความกล้าให้ตัวเอง
……
ทางด้านเจียงเสี่ยวไป๋ เขาที่กำลังลวกเนื้อแกะในหม้อไฟให้หลินเจียอินก็จาม “ฮัดเช้ย ! ฮัดเช้ย ! ฮัดเช้ย ! ” ถึงสามครั้งอย่างอธิบายไม่ถูก
เจียงชานกำลังกินหม้อไฟอย่างมีความสุข และเธอก็หัวเราะคิกคักพลางพูดว่า “ป่าป๊า แย่แล้ว มีคนคิดถึงป่าป๊าอยู่แน่เลย ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ดึงกระดาษทิชชู่ออกมาแล้วเช็ดปากของเขาแล้วพูดว่า “ลูกกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร ? ใครจะคิดถึงป่าป๊าได้ ! ”
เจียงชานกล่าวว่า “คุณย่าบอกว่า ถ้าเราจามแสดงว่ามีคนคิดถึงเราอยู่ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม แต่ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเด็กน้อยมากนัก
หวังซิ่วจวี๋พูดว่า “เสี่ยวชิงคิดถึงลูกอยู่หรือเปล่า ? พรุ่งนี้เป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์ และเธอก็คงจะคิดถึงบ้านเหมือนกัน ! ”
เป็นเรื่องเศร้าอยู่เหมือนกัน เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ลูกสาวของเธอไปเรียนไกลขนาดนี้ เธออดคิดไม่ได้ว่าลูกสาวจะมีขนมไหว้พระจันทร์กินช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์หรือเปล่า ? จะมีใครอยู่เป็นเพื่อนเธอบ้างไหม ?
หลินเจียอินจึงกล่าวว่า “จริงสิ คุณบอกว่าคุณให้เสี่ยวชิงเขียนจดหมายกลับมาทุกสัปดาห์ ตั้งแต่โรงเรียนเปิดเทอมก็ผ่านมาสิบหรือยี่สิบวันแล้ว และฉันยังไม่เคยเห็นเธอเขียนจดหมายมาเลย ทำไมพรุ่งนี้ไม่ไปไปรษณีย์ประจำเมืองแล้วลองถามดูล่ะ ? ”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย นอกจากนี้เขายังขอให้เสี่ยวชิงเขียนจดหมายและส่งรูปถ่ายกลับมาทุกสัปดาห์ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงซื้อกล้องให้เธอ แต่หลังจากนั้นไม่นาน อย่าว่าแต่รูปถ่ายเลย แม้แต่จดหมายสักฉบับก็ไม่มีเขียนกลับมา
“ไม่เป็นห่วงเธอ เธออาจจะยุ่งเพราะเพิ่งเริ่มเรียน บางทีจดหมายอาจจะมาถึงในอีกไม่กี่วัน ! ”
เพื่อไม่ให้พ่อแม่ของเขาต้องกังวล เจียงเสี่ยวไป๋จึงพูดปลอบไปแบบนั้น
“ถ้าไม่ใช่น้าเสี่ยวชิงคิดถึงป่าป๊า แล้วใครคิดถึงล่ะ ? ”
เจ้าตัวเล็กยังคงคิดถึงสิ่งนี้และพึมพำกับตัวเอง
เจียงเสี่ยวไป๋ลวกเนื้อให้เธออย่างรวดเร็วและพูดว่า “กินของหนูเร็ว ๆ หนูอยากได้ฟองเต้าหู้แผ่นบ้างไหม ? ”
“ใช่แล้ว ฟองเต้าหู้แผ่นอร่อยมาก ! ” เจ้าตัวเล็กพยักหน้าแล้วกล่าว
“คุณลุง หนูก็อยากกินฟองเต้าหู้แผ่นด้วย ! ” เจียงถิงกล่าว
“เอาล่ะ ผมลวกฟองเต้าหู้แผ่นชิ้นหนึ่งให้เจียงถิงก่อน แล้วจะต้มผ้าขี้ริ้วชิ้นหนึ่งให้คุณ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดกับหลินเจียอินด้วยรอยยิ้ม
“ขอบคุณค่ะคุณลุง ! ” เจียงถิงกล่าวอย่างมีความสุข
……
หยางเจี๋ยหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาดูเป็นครั้งคราว เกรงว่าเธอจะหลงทาง แต่โชคดีที่เธอเห็นอ่างเก็บน้ำและต้นฉัตรจีนที่ชายชราพูดถึง
มองเห็นแม่น้ำสายใหญ่อยู่เบื้องหน้า สะพานไม้แขวนโซ่ที่อยู่ด้านบนดูมองเห็นได้เลือนลาง
หยางเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและเร่งฝีเท้าของเธอให้เร็วขึ้น
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดเธอก็ก้าวขึ้นไปบนสะพานและมองเห็นเนินเขาที่อยู่ข้างหน้า
ที่นั่นมีดอกไม้ป่าบนภูเขาบานสะพรั่งดั่งที่ผู้เฒ่ากล่าวมา
