ตอนที่ 342 :จากบ้านเกิดมาสี่สิบปี
เนื่องจากวันนี้หลินต้ากั๋วจะมา เจียงเสี่ยวไป๋จึงไม่สามารถวาดแบบแปลนบ้านต่อได้
แม่ยายและภรรยาของเขาลากเขาไปตลาดตั้งแต่เช้าตรู่ และยังบอกให้เขาไปที่ร้านกุ้งอบน้ำมันชิงเหอสาขาเจี้ยนหยาง เพื่อเอากุ้งเครย์ฟิชกลับมาสักสองสามกิโลกรัม
“ลุงรองจะมาวันนี้ ไม่ว่าจะยังไงเราก็ต้องทำกุ้งอบน้ำมันให้เขาได้ชิม ! ”
นี่เป็นคำขอของภรรยา ซึ่งเขาเองจะไม่กล้าไม่เห็นด้วยได้อย่างไร
นอกจากนี้ หลินเจียอินยังต้องการให้เจียงเสี่ยวไป๋ทำหัวปลาหม้อไฟ เป็ดย่าง ห่านย่าง ไก่ย่าง และหมูตุ๋นพะโล้ ดูเหมือนว่าเธอต้องการให้เขาทำอาหารจานโปรดทั้งหมดของเธอในคราวเดียว
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขมขื่น “ผมจะทำของมากมายขนาดนี้ในคราวเดียวได้อย่างไร”
หลินเจียอินกล่าวว่า “ลุงรองต้องมาที่นี่หลายวัน ไม่ได้ทานอาหารแค่มื้อเดียวแน่นอน ฉะนั้นคุณต้องเตรียมของพวกนี้ไว้ล่วงหน้า ถ้าหากเขามา เราคงไม่มีเวลาเตรียมส่วนผสมพวกนี้ทันหรอก”
ผู้ชายที่ดีต้องฟังภรรยา ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จึงต้องทำตามที่ภรรยาบอก
ตอนบ่ายสองโมง หลินต้าเหว่ยก็ได้พาหลิวอี้ถิงออกจากบ้านตรงไปยังทางเข้าเมืองเพื่อไปรอรับพี่ชายของเขา เนื่องจากไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา เจี้ยนหยางได้มีการเปลี่ยนแปลงไปมาก เขาจึงกังวลว่าพี่ของเขาจะหลงทางกลับบ้านไม่ถูก
และครั้งนี้หลินต้ากั๋วกลับมาเป็นการส่วนตัว เขาไม่อยากรบกวนท้องถิ่น ดังนั้นเขาจึงไม่แจ้งให้คนขับทราบหรือพาหลี่ซิ่งฮวาไปด้วย
และเนื่องจากเขาขับรถเองไม่ได้ เขาจึงขอให้หลินเจียอินขับรถจี๊ปของเจียงเสี่ยวไป๋ไปส่ง
เจียงเสี่ยวไป๋กำลังเตรียมอาหารในครัวและดูแลเด็กสองคนอย่างเจียงชานและเจียงถิง
สามคนพ่อแม่ลูกได้ไปรอที่สี่แยกทางตอนใต้ของเมืองเกือบเกือบชั่วโมง ก่อนจะเห็นรถสีดำสองคันขับเข้ามาอย่างช้า ๆ ซึ่งป้ายทะเบียนรถตรงกับที่หลินต้ากั๋วบอกหลินต้าเหว่ยไว้ก่อนหน้านี้
“รถของพี่รองมาแล้ว ! ”
หลินต้าเหว่ยกล่าว ก่อนจะก้าวลงจากรถทันที หลิวอี้ถิงและหลินเจียอินก็รีบลงจากรถตามเขาไป
รถที่กำลังสวนมาจอดหน้ารถจี๊ปอย่างช้า ๆ ถังเสี่ยวโจวลงมาจากรถแล้วเปิดประตูเบาะหลัง ชายร่างสูงผมหงอกเล็กน้อยอายุประมาณหกสิบปีก็ได้ลงมาจากรถ
เมื่อเขาเห็นหลินต้าเหว่ย เขาก็ยิ้มอย่างใจดี
“พี่รอง ! ”
หลินต้าเหว่ยก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและกล่าวทักทาย
หลินต้ากั๋วพยักหน้าและพูดว่า “เสี่ยวเหว่ย ฉันกลับมาแล้ว ! ”
หลินต้าเหว่ยน้ำตาคลอเล็กน้อย “ดีใจที่พี่ได้กลับมา พี่เป็นคนแรกของตระกูลที่กลับมาบ้านตระกูลหลินของเรา ! ”
ทันใดนั้น สีหน้าของหลินต้ากั๋วดูเศร้าหมองไปเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองไปในเมืองเจี้ยนหยางและคร่ำครวญ “สี่สิบปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นบ้านเกิดของเราเงียบงัน ตอนนี้บ้านเกิดของฉันได้เปลี่ยนไปมาก ผมบนหัวของฉันก็จางลงเหมือนกัน แต่ในที่สุดฉันก็ได้กลับมาสักที”
หลินต้าเหว่ยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “พ่อ คงจะเห็นพี่แล้ว”
หลินต้ากั๋วพยักหน้า “ถ้านายไม่พูด ฉันคงลืมไปแล้ว ! ”
หลินต้าเหว่ยยิ้มเศร้า “พ่อโทษตัวเองมาตลอด แต่ชาวบ้านไม่เคยตำหนิเขาเลย”
หลินต้ากั๋วกล่าวอย่างลึกซึ้ง “เพราะว่าสิ่งนี้มันยากเกินจะทำใจ ท้ายที่สุดแล้วก็มีชายหนุ่มกว่าห้าร้อยคนที่ติดตามเขาออกไปในตอนนั้น แต่มีเพียงเขาคนเดียวที่รอดกลับมา”
เขาโบกมือ “เอาล่ะ เราไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว”
เมื่อเบนสายตาไปที่หลิวอี้ถิงและหลินเจียอิน รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง
“พี่รอง ! ”
“ลุงรอง ! ”
จากนั้น หลิวอี้ถิงและหลินเจียอินก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อทักทาย เสียงของทั้งสองเต็มไปด้วยเสียงสะอื้น
หลินต้ากั๋วพยักหน้ารับและพูดกับหลิวอี้ถิงว่า “เธอและเสี่ยวเหว่ยต้องใจแข็งขนาดไหนที่จะอยู่ปกป้องบ้านเกิดของเรามานานหลายปี หากไม่มีเธอ ด้วยนิสัยของเสี่ยวเหว่ย เขาก็คงจากที่นี่ไปนานแล้ว”
หลิวอี้ถิงส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า “พี่รอง ต้าเหว่ยอยู่ที่นี่ด้วยความสมัครใจ และฉันเองก็เช่นกัน”
หลินต้ากั๋วโบกมือแล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่าเธอเองก็ต้องทนทุกข์มาหลายปีเหมือนกัน ในเมื่อฉันกลับมาครั้งนี้ ฉันก็จะให้โอกาสเธอได้เลือกว่าจะไปทำงานที่เทียนจิงหรือเจียงเฉิง ไม่ว่าเธอจะเลือกที่ไหน ฉันจะจัดการให้เอง”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ทั้งหลินต้าเหว่ยและหลิวอี้ถิงต่างก็ตกใจ
แต่ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ที่นี่ เขาจะเข้าใจทันทีว่าเหตุผลที่ครอบครัวของหลินต้าเหว่ยย้ายไปอยู่ที่เจียงเฉิงในชาติก่อนก็เพราะ “ผู้เฒ่าหลิน” พูดออกมาแบบนี้นี่เอง
ในเวลาเดียวกัน เขาก็จะรู้ด้วยว่าการที่หลินต้ากั๋วมาที่เจี้ยนหยางในเวลานี้ ไม่ใช่เพราะสนใจในอุตสาหกรรมของเขาตามที่ถังเสี่ยวโจวบอก
แต่ไม่ว่าจะมีเขาอยู่ตรงนี้หรือไม่ก็ตาม แผนการเดินทางมาที่นี่ของหลินต้ากั๋วก็ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว
แต่เพราะบังเอิญมาพบกันในเวลาที่เหมาะสมพอดี หลินต้ากั๋วจึงอยากถือโอกาสนี้มาชมโรงงานของเขาด้วย
แน่นอนว่าเขารู้เรื่องนี้ในภายหลัง
ตอนนั้นเองที่เขาตระหนักได้ว่าการเกิดใหม่ของเขาได้เปลี่ยนแปลงชะตากรรมของบางคนที่อยู่รอบตัวเขาได้จริง ๆ แต่มันส่งผลกระทบเพียงเล็กน้อยเท่านั้นต่อเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์
นี่คือความจริงบางอย่าง
ในเวลานี้ หลังจากที่หลินต้ากั๋วพูดจบ เขาก็พูดกับหลินเจียอินต่อว่า “ตอนที่ฉันเห็นเธอที่เจียงเฉิง เธอยังเป็นนักเรียนมัธยมต้นอยู่เลยนะ ตอนนี้โตขึ้นแล้ว มีครอบครัวและเป็นแม่คนแล้ว ! ”
หลินเจียอินยิ้มและพูดว่า “แต่ลุงรองยังคงเหมือนกับที่หนูเห็นในตอนนั้น ยังคงสง่างามและดูน่าเคารพเหมือนเดิมเลยค่ะ”
หลินต้ากั๋วหัวเราะ “ฮ่าฮ่า ตอนนั้นเธอยังพูดไม่เก่งเท่านี้ เหมือนเสี่ยวลี่ในตอนนี้เลย เธอเถียงฉันทุกครั้งที่พูดอะไรออกมา”
เมื่อหลิวอี้ถิงได้ยินแบบนี้ ใบหน้าของเธอก็ดูไม่สู้ดี เธอพูดว่า “พี่รอง ลี่ลี่ยังเด็กมาก อย่าถือสาเธอเลยนะคะ เดี๋ยวฉันจะสั่งสอนเธอเอง ! ”
หลินต้ากั๋วยิ้มและพูดว่า “เราเป็นครอบครัวเดียวกัน จะถือสาได้อย่างไร ฉันแค่อยากจะบอกว่าลี่ลี่มีนิสัยดื้อรั้นเหมือนฉันเลย และฉันก็ชอบเธอมาก ! ”
หลิวอี้ถิงกำลังจะพูดต่อ แต่หลินเจียอินก็พูดว่า “แม่คะ ตอนนี้แดดจ้ามาก อย่าคุยถ่วงเวลาลุงรองที่นี่เลย มันร้อน ไว้ค่อยคุยกันเมื่อถึงบ้านเถอะค่ะ”
“ใช่แล้ว งั้นไว้เราค่อยคุยกันที่บ้านนะคะ ! ”
หลิวอี้ถิงกล่าวอย่างเร่งรีบ
หลังจากนั้นไม่นาน เหงื่อก็ผุดขึ้นบนหน้าผากของทุกคน
หลินต้ากั๋วยังกล่าวอีกว่า “อินอินเป็นคนรู้เรื่องรู้ราวมากขึ้นทุกทีแล้วนะ ไว้ค่อยคุยกันเมื่อเรากลับไปถึงบ้าน”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หันไปหาถังเสี่ยวโจวแล้วพูดว่า “พาคนอื่นตรงไปที่เกสต์เฮาส์ แล้วหาห้องพักให้พวกเขาด้วยนะ” จากนั้นก็ชี้ไปที่รถจี๊ปของเจียงเสี่ยวไป๋ “ฉันจะขึ้นรถกลับกับพวกเขา”
ถังเสี่ยวโจวตกใจ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปและพูดออกมาด้วยความกังวล “ท่าน แล้วพวกเขาจะปกป้องความปลอดภัยของท่านได้อย่างไรครับ ! ”
ด้วยสถานะของหลินต้ากั๋วในตอนนี้ เขาจะต้องมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคอยดูแลตลอดการเดินทาง
และตอนนี้ก็มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสี่คนอยู่ในรถด้านหลัง
ทว่าในขณะนี้ หลินต้ากั๋วกลับไม่ต้องการให้รักษาความปลอดภัยของเขา ถังเสี่ยวโจวจะไม่กังวลได้อย่างไร ?
หากมีอะไรเกิดขึ้น เขาซึ่งเป็นเลขาก็คงถูกตราหน้าว่าบกพร่องในหน้าที่
หลินต้ากั๋วยิ้ม “เจี้ยนหยางเป็นบ้านเกิดของฉัน มันคงไม่มีอันตรายอะไรหรอก”
เขาชี้ไปที่หลินต้าเหว่ย แล้วพูดต่อ “นอกจากนี้ น้องชายของฉันก็เป็นนายอำเภออยู่ที่นี่ ในเขตของเขา ใครจะกล้ามาทำอะไรเขาได้”
“ในทางกลับกัน คุณควรทำตัวให้แนบเนียน และอย่าให้ที่อยู่ของฉันรั่วไหลออกไป เข้าใจไหม”
เมื่อถังเสี่ยวโจวได้ยินสิ่งที่หลินต้ากั๋วพูด เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังดื้อรั้น “งั้นท่านกลับบ้านไปกับนายอำเภอหลินก่อน ผมจะไปที่เกสต์เฮาส์เพื่อหาห้องพักให้พวกเขา แล้วผมจะตามไปหานะครับ”
หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ฉันกลับบ้าน คุณจะตามมาอีกทำไม ? ฉันให้วันหยุดแล้วกัน เอาไปพักผ่อนให้เต็มที่”
ถังเสี่ยวโจวยังคงดื้อรั้น “ถ้าอย่างนั้น ผมจะพักในรถตอนจอดอยู่ใกล้ ๆ กับบ้านของนายอำเภอหลิน ผมไม่อยากอยู่ไกลจากท่านเกินไป มันไม่ปลอดภัยนะครับ ! ”
“เอาล่ะ ไปหาที่พักให้พวกเขาเถอะ ไม่ต้องพูดว่าจะอยู่ในรถหรอก บ้านเก่าของฉันจะรองรับนายอีกสักคนไม่ได้หรือไง ? ” หลินต้ากั๋วดูจะโกรธเล็กน้อย แต่รู้ว่ามันเป็นความรับผิดชอบของถังเสี่ยวโจว เขาจึงไม่ได้ตำหนิอะไรออกมา
“ครับ ตกลงครับ ! ”
ถังเสี่ยวโจวถอนหายใจด้วยความโล่งอก และตอบตกลงทันที
