―มุมมองของมิตสึดะ―
ทาจิบานะเรียกตัวฉันไปพบ แม้ว่าเราจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นตั้งแต่ม.ต้น แต่แทบจะไม่เคยคุยกันเลย
มันกลายเป็นเรื่องใหญ่สำหรับฉันแล้ว
ฉันโดนลงโทษพักการเรียนเพราะคำยั่วยุของคนอย่างคอนโดะ แม้ว่าฉันจะไม่ได้เป็นผู้ก่อเหตุโดยตรง แต่การกระจายข่าวลือในเชิงลบก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันตกที่นั่งลำบาก
ให้ตายเถอะ ถ้าอิเคโนบุไปแจ้งครูเรื่องที่ไม่มีจริงอีก ฉันคงไม่รอดแค่พักการเรียนแน่
ยัยนั่น… ฉันรู้ว่าเธอเคยถูกบังคับให้เลิกกับเอ็นโดะ เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็ก แล้วก็ถูกทิ้งอย่างไม่ไยดี ถูกมองว่าเป็นผู้หญิงที่ใช้แล้วทิ้ง ด้วยเหตุนี้เอง เธอถึงได้คิดล้างแค้นและพยายามลากทุกคนให้จมไปกับเธอ
ถ้าฉันไม่รู้ความจริงทั้งหมด คงไม่เข้าใจความคิดนี้แน่
“ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันจะจบเห่หรือเปล่า?”
หากเป็นไปตามที่คิด ฉันคงถูกพักการเรียนก่อนจะโดนไล่ออกในที่สุด ส่วนคนอย่างคอนโดะหรือไอดะที่เป็นตัวการหลัก คงไม่พ้นการถูกไล่ออกเช่นกัน
ไอดะถึงขั้นให้พ่อแม่ช่วยโพสต์ในโซเชียลว่าเป็นฝ่ายถูกกระทำ แต่กลับถูกกระแสโจมตีจนลุกลามไปถึงครอบครัว ทั้งหมดกลายเป็นคนที่สังคมรังเกียจ
เพราะแบบนี้ ทาจิบานะถึงได้ติดต่อมาหาฉัน เธอคงมองว่าฉันยังพอมีโอกาสรอดอยู่
ยัยนั่นเป็นพวกที่คิดอะไรได้อย่างปีศาจ ให้ตายสิ ฉันจะโดนเธอบงการเหมือนคอนโดะหรือเปล่า…
ขณะที่ฉันกำลังรอที่สวนสาธารณะตามที่กำหนดไว้ ผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
——————
―มุมมองของสมาชิกชมรม A―
ฉันมาถึงสถานที่ที่หัวหน้าชมรมกำหนดไว้ ตามคำสั่งที่แอบใส่ไว้ในล็อกเกอร์ของสถานีรถไฟ แผนการของเราจะสำเร็จหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะจัดการกับรุ่นพี่ปีสามคนนี้ได้หรือเปล่า
มิตสึดะ รุ่นพี่คนนี้ ฉันเคยได้ยินคอนโดะพูดว่าเขาสนิทกัน แต่จากสิ่งที่ได้ยิน ดูเหมือนจะเป็นแค่ลูกน้องเสียมากกว่า
“ฉันมาที่นี่ตามคำสั่งของหัวหน้าชมรมทาจิบานะ”
เขาตอบกลับด้วยท่าทีร้อนรนว่า “เข้าใจแล้ว แล้วต้องทำยังไง?” ดูเหมือนเขาจะอยู่ในช่วงพักการเรียน และไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
แผนของเราคือโยนความผิดทั้งหมดให้เขา
อันดับแรก เราจะทำให้เขากลายเป็นตัวการหลักในการขโมยต้นฉบับและของใช้ส่วนตัวของอาโอโนะ เออิจิจากห้องชมรมวรรณกรรม
เราจะแอบใส่กุญแจสำรองของห้องชมรม ต้นฉบับที่ถูกฉีกทำลาย และหลักฐานอื่นๆ ไว้ในล็อกเกอร์หรือกระเป๋าของเขา
หลักฐานเชิงสถานการณ์เหล่านี้จะช่วยล้างข้อสงสัยจากชมรมวรรณกรรมได้
อีกปัญหาคือการจัดการกับอิเคโนบุ เอริ เธอมีเจตนาร้ายกับเรา เราต้องกำจัดเธอหรือโน้มน้าวเธอให้ได้
หน้าที่สกปรกเหล่านี้จะเป็นของมิตสึดะและสมาชิกชมรมฟุตบอล ส่วนพวกเราจะคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง
——————————
―มุมมองของทาจิบานะ―
ฉันซ่อนตัวอยู่ในเงาไม้ในสวนสาธารณะ เฝ้าดูการพบกันของสองคนนั้น
ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ฉันใช้แอปที่ถ่ายภาพโดยไม่มีเสียงชัตเตอร์ เพื่อบันทึกทุกอย่างไว้
ฉันเตรียมแผนทุกอย่างไว้เพื่อโยนความผิดทั้งหมดให้สองคนนั้น และทำให้ตัวเองเป็นคนเดียวที่รอดพ้น
ฉันส่งข้อความหาพวกเขาอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เหลือหลักฐานใดๆ
แม้ว่าจะรู้สึกผิด แต่ฉันก็ต้องแอบจัดการบางอย่างในล็อกเกอร์ของเธอ
“ความรักและความแค้นระหว่างอิเคโนบุกับมิตสึดะ ทั้งคู่ที่เคยเป็นคู่รัก กลับกลายเป็นการใส่ร้ายและข่มขู่กัน และสุดท้าย…”
นี่คือบทที่ฉันเขียนขึ้น ฉันจะเป็นเพียงเหยื่อผู้โชคร้ายที่ถูกลากเข้ามาในวังวนของความรัก ความแค้น และความเห็นแก่ตัวของสมาชิกชมรมฟุตบอล หากพวกเขาพยายามจะพูดอะไรเกี่ยวกับฉัน มันก็จะเป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อ
“นี่คือผลงานชิ้นเอกในชีวิตฉัน”
ฉันทุ่มเททุกอย่างเพื่อแผนนี้ และในช่วงเวลานี้ ฉันลืมแม้กระทั่งความรู้สึกด้อยค่าที่มีต่อเออิจิคุง ความตื่นเต้นนี้ทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิตอีกครั้ง
