―ทำเนียบรัฐบาล (มุมมองของนายกรัฐมนตรี)―
ข่าวอื้อฉาวของคนโดะ เรื่องนี้กำลังกลายเป็นประเด็นใหญ่ในวงการสื่อ สัปดาห์แรกที่มีการเปิดเผยข้อมูล สำนักข่าวอื่นๆ ก็เริ่มขุดคุ้ยตามมา แม้ในตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด แต่แนวโน้มชี้ชัดว่าปัญหานี้จะขยายวงกว้างขึ้น
ฉันเรียกประชุมรัฐมนตรีบางส่วนเพื่อวางแผนรับมือทันที เปิดประชุมด้วยการถามคำถามแรกด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“ตอนนี้สื่อกำลังขยับตัวไปถึงไหนแล้ว? พวกมันได้ข้อมูลอะไรบ้างเกี่ยวกับข้อสงสัยนี้?”
เลขานุการส่วนตัวตอบคำถามอย่างรวดเร็ว
“ยังไม่มีหลักฐานที่แน่นอนครับ ตอนนี้เป็นเพียงข่าวลือที่อ้างจาก ‘แหล่งข่าววงใน’ เท่านั้นครับ”
เมื่อได้ฟังคำตอบ เลขาธิการคณะรัฐมนตรีขมวดคิ้วหลังแว่นตาอย่างไม่พอใจ ความกังวลในน้ำเสียงสะท้อนถึงความจริงที่ว่า หากเรื่องนี้ปะทุ เขาจะเป็นคนแรกที่ถูกเพ่งเล็ง
“แต่ถึงอย่างนั้น หากสื่อทุกสำนักพร้อมใจกันรายงานข่าว มันอาจจะกลายเป็น ‘ความจริง’ ต่อสายตาสาธารณะไปโดยปริยาย แม้ไม่มีหลักฐานก็ตาม เห็นได้ชัดว่าแมกกาซีนที่รายงานเรื่องนี้มีแผนจะปล่อยข่าวเป็นลำดับขั้น ถ้าเราปฏิเสธหรือโกหกอย่างชัดเจน อาจนำไปสู่จุดจบทางการเมืองของเราได้ เรื่องนี้สำคัญมาก”
คำพูดของเขามีน้ำหนักอย่างที่สุด
รัฐมนตรีกระทรวงยุติธรรมกล่าวเสริมด้วยท่าทางเคร่งขรึม
“เรื่องนี้ควรจบให้เร็วที่สุด ทางออกที่เหมาะสมคือการกดดันตำรวจและอัยการให้สรุปคดีโดยเร็ว เราอาจกล่าวโทษว่าคอนโดะนำเงินไปใช้ส่วนตัว และปิดประเด็นให้เป็นเพียงการคอร์รัปชันระดับท้องถิ่น เรื่องจะไม่บานปลายเกินไป อย่างไรก็ตาม เราจำเป็นต้องจัดการปัญหาที่เกี่ยวข้องกับลูกชายโง่ๆ ของสมาชิกสภาท้องถิ่น ซึ่งมีข่าวเรื่องการกลั่นแกล้งในโรงเรียน หากข่าวนี้ขยายวงกว้าง ควรกดดันโรงเรียนให้ทำการสอบสวนอย่างผิวเผิน และปิดประเด็นโดยไม่ดำเนินการรุนแรง”
รัฐมนตรีส่วนใหญ่พยักหน้าเห็นด้วย
แต่มีรัฐมนตรีหนุ่มคนหนึ่งแสดงความไม่เห็นด้วย
“แต่วิธีนี้เท่ากับเราเลือกปกป้องผลประโยชน์ทางการเมืองมากกว่าความยุติธรรม การบิดเบือนปัญหาจะทำให้ศีลธรรมและความถูกต้องพังทลาย นี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ!”
ฉันหลุดหัวเราะเบาๆ
“รัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการ นายเพิ่งเข้ามารับตำแหน่งครั้งแรกใช่ไหม? ความเชื่อในอุดมการณ์ของนายไม่ใช่เรื่องผิด แต่นายกำลังเข้าใจผิดอย่างร้ายแรง”
“ผมเข้าใจผิดเหรอครับ?”
“ใช่ นายลืมไปว่า ‘ความยุติธรรม’ ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่มันถูกกำหนดโดยรัฐบาล เราคือผู้สร้างความยุติธรรม และสิ่งที่เราตัดสินใจที่นี่คือสิ่งที่ถูกต้อง”
รัฐมนตรีหนุ่มมีสีหน้าเครียดและหวาดหวั่นเล็กน้อย มือของเขาคงกำหมัดใต้โต๊ะจนสั่นเล็กน้อย
“เข้าใจหรือยัง? ตอนนี้มาคิดกันต่อดีกว่าว่าจะจบปัญหานี้อย่างไร”
การประชุมดำเนินต่อไป
——————————
―มุมมองของอิจิโจ ไอ―
ฉันโกหกเรื่องได้รับโทรศัพท์แล้วเดินออกมานอกคาเฟ่ ฉันรู้ว่าถ้าฉันยังอยู่ ฮายาชิซังคงไม่กล้าพูดอะไร การเปิดโอกาสให้เธอพูดอย่างเต็มที่เพื่อคลี่คลายความรู้สึกจึงสำคัญที่สุด
ที่นั่งของพวกเราคือริมหน้าต่าง ฉันเหลือบมองเข้าไปในคาเฟ่ ฮายาชิซังกำลังร้องไห้
“รอสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน”
การที่เธอกล้าพูดและแสดงออกถึงจุดอ่อนของตัวเองได้ถือเป็นก้าวใหญ่ เธอกำลังเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ฉันยิ้มอย่างโล่งใจ แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อเห็นรุ่นพี่คุยกับผู้หญิงคนอื่นอย่างสนิทสนม
“ฉันนี่บ้าไปแล้ว… จะอิจฉาฮายาชิซังทำไมกันนะ”
รุ่นพี่ใจดีมาก ถ้าฮายาชิซังพูดความในใจออกมา รุ่นพี่ต้องให้ความช่วยเหลืออย่างจริงใจแน่นอน
ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของฉันก็สั่น มีสายเข้าจากคุโรอิ
“คุณหนู เธอเริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับ ดูเหมือนจะพยายามติดต่อกับสมาชิกชมรมวรรณกรรม”
ท่าทางสถานการณ์ในอีกด้านหนึ่งเริ่มขยับตัวแล้ว
“ขอบใจมาก เฝ้าระวังให้เข้มงวดยิ่งขึ้น หากสถานการณ์เลวร้ายที่สุด ให้แทรกแซงทันที”
ฉันวางสายอย่างช้าๆ แน่ใจว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคือจุดเริ่มต้นของจุดจบ
