—มุมมองของทาจิบานะ หัวหน้าชมรม—
จะทำยังไงดี? จะใช้สถานการณ์นี้ให้เกิดประโยชน์ได้ยังไง?
สมองที่เห็นแก่ตัวของฉันกำลังทำงานอย่างหนัก
ใช่แล้ว… ถ้าฉันขอโทษและทำตัวเป็นเหยื่อที่ถูกหลอกด้วยข่าวลือเท็จล่ะ?
เออิจิไม่รู้ว่าฉันเป็นตัวการเบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ และด้วยนิสัยซื่อสัตย์ของเขา ถ้าฉันเล่นบทให้ดี บางทีเขาอาจจะเชื่อฉันก็ได้… ทำไมฉันถึงไม่คิดแบบนี้ตั้งแต่แรกนะ?
แต่ทันใดนั้นเอง ฉันสังเกตเห็นสีหน้าของเขา สายตาที่จ้องมองฉันนั้นเต็มไปด้วยความกังวลปนเปกันไป
…เขาเป็นห่วงฉันอย่างนั้นเหรอ?
ความคิดที่พยายามหาวิธีเอาตัวรอดของฉันกลับถูกแทรกด้วยอีกความรู้สึกหนึ่งที่ผุดขึ้นมา
…นี่มันน่าขายหน้าสิ้นดี
เสียงของผู้ชายที่ช่วยฉันตอนหน้าประตูโรงเรียนคือเสียงของเออิจิ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้เอง ฉันถูกเขาช่วยไว้… แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนตกตะลึงขนาดนี้กัน?
“อะ เอ่อ… ทาจิบานะซัง คุณโอเคไหมครับ? มันผ่านมา 2 ชั่วโมงแล้วนะตั้งแต่ที่คุณล้มไป”
เขาดูโล่งใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าฉันยังคงปลอดภัย
“เธอช่วยฉันไว้เหรอ… ขอบใจนะ”
ฉันพูดขอบคุณทั้งที่ในใจยังสั่นสะเทือนด้วยความรู้สึกอับอาย
“อา ไม่เป็นไรครับ ดีแล้วที่คุณดูโอเค”
เขาตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ ราวกับพยายามปลอบโยนฉัน
…ยังมีโอกาสที่จะใช้เขาให้เป็นประโยชน์ ฉันคิดแบบนั้นขณะกำลังจะเอ่ยปากพูด แต่ก่อนที่ฉันจะได้เริ่มพูดอะไร เขากลับพูดขึ้นมาก่อน
“คือว่า… ทาจิบานะซัง ผมต้องขอโทษครับ แต่จริงๆ แล้วผมได้ยินบางอย่างมา”
คำพูดนั้นทำให้ฉันตัวชา เหมือนเลือดในกายหยุดไหล… หรือว่าเขารู้แล้ว? เหงื่อเริ่มซึมออกมาจนรู้สึกได้
“ได้ยินอะไรเหรอ?”
“วันที่เริ่มภาคเรียน ผมอยู่ในห้องพยาบาลตอนที่คุณหลับอยู่บนเตียง… ผมได้ยินคุณพูดคุยกับใครบางคน ผมเข้าใจแล้วล่ะว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์จริงๆ ถึงอย่างนั้น… ผมก็ต้องขอบคุณนะครับที่คุณเคยช่วยสอนผม ผมซาบซึ้งใจมากครับ”
คำพูดของเขาทำให้ฉันพูดไม่ออก นี่เขาประชดฉันหรือว่าแค่เป็นน้ำใจของคนที่ชนะในทุกอย่างแล้วกันแน่?
“คุณพูดเรื่องอะไร?”
ฉันรู้ดีว่าเออิจิได้รับสิ่งที่ฉันเคยต้องการทั้งหมด ความโด่งดังทางออนไลน์ คำชื่นชมจากบรรณาธิการมืออาชีพ แต่เขากลับทำเหมือนไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นเลย
“ถึงแม้ต้นฉบับที่ผมเคยทำหายไปหรือเรื่องเลวร้ายอื่นๆ มันยังคงเจ็บปวดสำหรับผม แต่ผมก็ยอมรับว่าคุณมีส่วนช่วยผลักดันให้ผมมาไกลได้ถึงขนาดนี้… ขอบคุณมากนะครับ”
คำพูดของเขาแทงใจฉันอย่างแรง มันเหมือนกับการขุดเอาบาดแผลเก่าออกมาและกดมันซ้ำด้วยความสงสารที่ไม่ต้องการ
“พอได้แล้ว… หยุดพูดซะที”
ฉันพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ ความโกรธและความริษยาแทบจะทำให้ฉันระเบิด
“หือ?”
“พอเถอะ! ฉันไม่ต้องการความสงสารจากคนอย่างเธอ! ฉันไม่ดีใจหรอกนะที่คนที่มีพรสวรรค์มากกว่าอย่างเธอพูดจาปลอบใจฉันแบบนี้! ทำไมต้องมาคอยไล่ล่าฉันด้วย… ฉันเกลียดเธอ! ฉันเกลียดพรสวรรค์ของเธอที่ฉันไม่มีทางตามทัน! อย่ามาทำเป็นสงสารฉันเลย!”
ฉันปลดปล่อยความรู้สึกออกมาจนหมดสิ้น
เออิจิเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น
“เข้าใจแล้วครับ น่าเสียดายนะ… แต่ผมคงหยุดเดินหน้าต่อไม่ได้ ขอตัวก่อนนะครับ”
เขาหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งฉันไว้กับความพ่ายแพ้และความขมขื่น
“เออิจิ…!”
ฉันตะโกนเรียกชื่อเขาอย่างสิ้นหวัง แต่เขาไม่มีวันหันกลับมาอีกแล้ว
—————
-มุมมองของทาคายานางิ-
เมื่อเห็นทาจิบานะเริ่มฟื้นตัว ฉันคิดจะถามเธอเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่กลับได้ยินการโต้เถียงระหว่างเธอกับเออิจิเข้าซะก่อน
เสียงของทาจิบานะเต็มไปด้วยอารมณ์ด้านลบที่เด่นชัด ฉันซ่อนตัวอยู่มุมหนึ่งของโถงทางเดินเพื่อไม่ให้ถูกจับได้
หลังจากเออิจิเดินผ่านไป ฉันจึงค่อยๆ ออกจากที่ซ่อน
…ความรู้สึกมืดมนที่เธอแสดงออกมานั้น บางทีมันอาจเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็เป็นได้ ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันจะปล่อยเธอไปไม่ได้เด็ดขาด…
