—มุมมองของอิจิโจ ไอ—
“เฮ้อ…”
เมื่อการสนทนาจบลง ฉันอดถอนหายใจออกมาไม่ได้
แต่จากการพูดคุยครั้งนี้ ฉันเข้าใจตัวตนของทาจิบานะ หัวหน้าชมรมวรรณกรรมได้เป็นอย่างดี
เธอเคยเป็นคนที่เชื่อมั่นในพรสวรรค์ของตัวเอง แต่ตอนนี้เธอสูญเสียมันไปแล้ว ฉันจึงเข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้แสดงท่าทีที่ก้าวร้าวออกมา
ฉันคิดว่าเธออิจฉาพรสวรรค์ของรุ่นพี่เออิจิ นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมคำพูดของฉันจึงได้ผล
“เธอไม่มีวันเทียบอาโอโนะ เออิจิได้”
คำพูดนั้นคือความจริงจากใจฉัน ฉันได้ขอวารสารของชมรมวรรณกรรมมาอ่านผลงานของเธอ
แม้จะเป็นนิยายที่น่าสนใจ แต่ก็ยังไม่อาจเทียบได้กับผลงานของรุ่นพี่เออิจิได้ ฉันจงใจพูดความจริงที่เธอรู้ดีอยู่แล้วใส่หน้าเธอ และเธอก็แสดงความหวั่นไหวออกมาอย่างชัดเจน
“ต่อจากนี้ฝั่งนั้นคงต้องเริ่มขยับตัวแล้วสินะ เสริมกำลังจับตาดูให้แน่นหนาขึ้น”
คุโรอิพยักหน้า ฝ่ายนั้นน่าจะรู้ตัวดีว่าชมรมวรรณกรรมกำลังตกเป็นเป้าสืบสวน เมื่อถูกบีบด้วยความจริงที่ใกล้เคียงเช่นนี้ เธอคงต้องหาทางตอบโต้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
พูดง่าย ๆ คือ เธอถูกบีบให้ดิ้นรน ตำแหน่งของเราตอนนี้ถือว่าได้เปรียบอย่างมาก จากคนที่เคยแอบบงการอยู่เบื้องหลังและจับตาดูจากที่สูง ทาจิบานะกลายเป็นฝ่ายที่สูญเสียอำนาจการควบคุม
——————————
-มุมมองของทาจิบานะ หัวหน้าชมรมวรรณกรรม-
ฉันนอนไม่หลับ
ทำไมกัน? ทำไมถึงถูกจับได้? แถมยังเป็นผู้หญิงที่ฉันไม่รู้จักอีก คนคนนั้นเป็นใครกัน?
จะทำยังไงต่อไปดี ถ้าเรื่องพวกนี้ถูกเปิดเผย ตัวฉันก็คงจบสิ้น
“คนที่น่าสงสัยที่สุดก็คือ คนทรยศในชมรมวรรณกรรมสินะ… หรือไม่ก็อิเคโนบุ เอริ? อามาดะ มิยูกิ? หรือเด็กผู้หญิงที่กำลังจะถูกลงโทษในกรณีนี้? ฉันไม่รู้ ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว”
แต่ทุกอย่างต้องปลอดภัย หลักฐานที่ชัดเจนมีแค่ข้อความที่ฉันเคยแลกเปลี่ยนกับคอนโดะ ซึ่งฉันได้ลบไปหมดแล้ว และมันไม่สามารถกู้คืนได้ เพราะฉะนั้นฉันจะไม่มีวันถูกจับได้
ทั้งที่มั่นใจเช่นนั้น แต่ทำไมถึงยังกลัวขนาดนี้?
“ไม่เป็นไร ฉันทิ้งคอนโดะไปแล้ว ความผิดทั้งหมดสามารถโยนไปที่เขาได้ ต่อให้ชมรมวรรณกรรมถูกสืบสวน ฉันก็จะใช้ใครบางคนเป็นเครื่องสังเวยและหลบหนี ฉันไม่ได้ลงมือทำเองโดยตรง ทุกอย่างสามารถจัดการให้รอดได้แน่ ถ้าเป็นเธอที่ใกล้ชิดกับคอนโดะที่สุด ฉันก็แค่ใช้เธอเป็นทางผ่านในการโยนความผิดให้คอนโดะผ่านอามาดะ มิยูกิ หลักฐานก็ไม่มี ทุกอย่างย่อมรอด”
ฉันพึมพำราวกับปลอบใจตัวเอง แต่เสียงกลับสั่น
ค่ำคืนที่ไม่อาจหลับใหลยังคงดำเนินต่อไป
——————————
-มุมมองของอิเคโนบุ เอริ-
ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว แม้ไม่มีหลักฐาน แต่ฉันไม่ต้องการหลักฐานอะไรอีก
เพราะฉันได้สูญเสียทุกอย่างไปแล้ว ไม่มีอะไรให้กลัวอีกต่อไป
ถ้าคอนโดะและทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเขาต้องสูญเสียทุกอย่าง เช่นนั้นฉันก็ต้องปลดปล่อยเขาให้เป็นอิสระ เพราะเขาคงไม่อาจทนกับนรกที่รออยู่หลังจากนี้ได้
ฉันจะเป็นคนจบเรื่องทั้งหมดด้วยตัวเอง นี่คือ “ความรัก” ของฉัน
และผู้หญิงคนนั้นที่มีเจตนาร้ายชัดเจนจนทำลายความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับคาซึกิก็เช่นกัน
ในเมื่อเธอทำลายอนาคตที่สดใสของเขา เธอก็สมควรได้รับการชดใช้ที่เหมาะสม
ฉันต้องเตรียมตัว… เตรียมตัวให้พร้อมเพื่อจบทุกอย่าง…
