―มุมมองของคอนโดะ―
“เอริ เธอพูดอะไรน่ะ? ถึงจะล้อเล่นก็อย่าพูดแบบนั้น…”
สายตาของเธอไม่ยิ้มเลย ดวงตาที่เคยมีประกายไฟกลับเย็นชาราวกับแสงสว่างได้หายไป เธอดูสิ้นหวังกับทุกสิ่งทุกอย่าง
“ล้อเล่น? เรื่องแบบนี้ฉันไม่มีทางพูดล้อเล่นหรอก ฉันยอมทิ้งทั้งครอบครัว เพื่อน และอนาคตทั้งหมดเพื่อเธอ ส่วนเธอเองก็เสียทั้งครอบครัว ความสามารถ และโรงเรียนไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? เราทั้งคู่เหมาะสมกันที่สุด เพราะเราไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว”
“ไม่ใช่…ฉันไม่ได้เสียทุกอย่างไปหมด เพราะฉันยังมีความสามารถในฟุตบอลอยู่ แม้ทนายความจะบอกว่ามันจบแล้ว แต่ฉันยังมีสิ่งที่พอจะยึดเกาะได้ ฉันจะไม่ยอมจบชีวิตตัวเองตรงนี้ ฉันจะไม่ยอมรับว่าเรื่องทุกอย่างมันจบ!”
เอริส่ายหัวเหมือนตุ๊กตาที่พัง ร่างกายของเธอสั่นไหวไปมา
“งั้นเหรอ? แต่คอนโดะคุง เธอคิดว่าหลังจากเรื่องใหญ่โตแบบนี้ จะยังมีใครอยากเล่นฟุตบอลกับเธออีกเหรอ? ฟุตบอลมันเล่นคนเดียวไม่ได้ เธอไม่เข้าใจความโหดร้ายของโลกความจริงเลยใช่ไหม? จากนี้ไป เธอจะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิต เหมือนกับฉัน เธอถูกลากเข้าสู่โลกที่มืดมนและว่างเปล่า รอคอยเพียงความตาย คอนโดะคุงที่เคยมีชีวิตสดใส จะอยู่ในโลกแบบนี้ไม่ได้หรอก เพราะฉะนั้น ถ้าออกจากที่นี่ได้ มาตายด้วยกันเถอะ มาจบทุกอย่างตรงนี้ซะดีกว่า”(TLN:น่ากลัวชิบหาย????)
เสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และไร้อารมณ์ แม้จะมีผนังกระจกกั้นไว้ แต่ความกลัวก็ทำให้ร่างกายฉันเริ่มสั่น
“อย่ามาตัดสินฉันแบบนั้น ฉันยังมีสิ่งสำคัญอีกหลายอย่าง! ฉันไม่เหมือนเธอ!”
ฉันรวบรวมความกล้าตอบออกไป แม้เสียงจะสั่น แต่เอริกลับยิ้มเย็นใส่ฉัน
“อย่างนั้นเหรอ? อะไรล่ะ?”
เอริกลายเป็นเหมือนตัวแทนของความกังวลและความกลัวในใจฉัน ฉันต้องปฏิเสธเธอให้ชัดเจนกว่านี้…
“ยังมีผู้หญิงอีกหลายคนที่ชอบฉัน เธอไม่ใช่คนเดียว อย่ามาเหมารวมฉันกับคนที่ไม่มีอะไรเหลืออย่างเธอ ฉันไม่มีวันยอมตายเด็ดขาด!”
ฉันเผลอตะโกนเสียงดังจนก้องในห้อง ถ้าเป็นผู้หญิงปกติคงตกใจไปแล้ว แต่เอริกลับหัวเราะเยาะราวกับชนะ
“จริงด้วยนี่นา ทาจิบานะซัง หรืออามาดะซัง เธอสนิทกับพวกเขานี่”
ทำไมชื่อสองคนนี้ถึงหลุดออกมาจากปากของเอริได้? ปกติแล้วเอริจะไม่พูดถึงผู้หญิงคนอื่นเลย เพราะต้องการรักษาตำแหน่ง “ผู้หญิงที่เหมาะสม” ไว้ แล้วทำไม…
“เธอรู้ชื่อพวกเขาได้ยังไง…”
หลังจากได้ยินคำถามของฉัน เอริก็ยิ้มด้วยใบหน้าขาวซีด เธอพึมพำเบาๆ “ทุกอย่างเชื่อมโยงกันแล้ว”
“ฉันรู้ทุกอย่าง ตั้งแต่ตอนที่คบกันเธอก็แอบคบกับทาจิบานะ และในใจเธอก็มีอามาดะ มิยูกิเป็นตัวจริงมาตลอดใช่ไหม?”
“เอริ! เธอรู้เรื่องของทาจิบานะได้ยังไง ใครบอกเธอ?”
เรื่องของมิยูกิอาจจะรู้ได้ง่าย เพราะเป็นที่พูดถึงในโรงเรียน แต่เรื่องของทาจิบานะ…
“เธอไม่ปฏิเสธสินะ”
เอริยิ้มเยาะด้วยความโกรธและลุกขึ้นยืนเดินไปทางประตู
ฉันรู้ว่าตัวเองเผลอพูดจนนำเรื่องแย่ๆ มาใส่ตัว เลยรีบพูดแก้
“มันไม่ใช่แบบนั้น ใครสักคนต้องปั่นหัวเธอ ทาจิบานะไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย! เชื่อฉันเถอะ!”
“พอเถอะ คอนโดะคุง ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว”
เธอหันหลังกลับมาด้วยท่าทีที่เหมือนหุ่นยนต์ ไร้ซึ่งอารมณ์
“ฉันไม่มีวันยกโทษให้เธอ”
ด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก เธอก็เดินจากไป
―มุมมองของคุโรอิ―
ความจริงแล้ว ฉันซ่อนเครื่องดักฟังไว้ในเสื้อของอิเคโนบุ เอริ ฉันรู้ว่าเธอจะไม่ยอมพูดความจริงต่อหน้าฉัน จึงแกล้งลุกออกไป แต่ไม่คิดว่าจะได้ยินถึงเรื่องชวนฆ่าตัวตายแบบนี้ แผนของคุณหนูคือการใช้เอริเป็นสื่อกลางเพื่อปั่นหัวคอนโดะและสืบหาความสัมพันธ์ แต่นี่ผลลัพธ์เกินคาดมาก
ฉันสั่งลูกน้องที่รออยู่ด้านนอกให้จับตาดูเอริให้มากขึ้น ป้องกันไม่ให้เธอฆ่าตัวตาย
“แค่นี้ก็รู้แล้วว่าคุณหนูคิดถูก คอนโดะกับทาจิบานะเกี่ยวข้องกันจริงๆ”
