―มุมมองของหัวหน้าชมรมวรรณกรรม―
ในที่สุดวันนี้ฉันก็ไปโรงเรียนไม่ได้เลย ข้อความที่ส่งมาจากสมาชิกชมรมเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เกือบทุกคนถูกเรียกตัวไปสอบสวน ส่วนฉันที่ไม่ได้ไปโรงเรียน อาจจะเป็นเพราะถูกเลื่อนการสอบสวนออกไป หรือบางที พวกเขาอาจจะตั้งใจใช้การหายตัวไปของฉันเพื่อกดดันสมาชิกชมรมก็ได้
ถ้าสมาชิกชมรมเกิดความหวาดกลัวจนสั่นคลอน ความเป็นหนึ่งเดียวกันอาจแตกสลายเหมือนที่เกิดขึ้นกับชมรมฟุตบอล เมื่อความระแวงแทรกเข้ามา ทุกคนจะเริ่มมองกันและกันเป็นศัตรู
บางทีอาจมีใครบางคนทรยศไปแล้วก็ได้ แต่ฉันเตรียมแผนรับมือไว้ล่วงหน้า ในกรณีนี้ ฉันได้สร้างความรู้สึกผิดไว้ในใจของสมาชิกทุกคน เพราะชมรมฟุตบอลมีคนเยอะ จึงมีหลายคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับการกลั่นแกล้ง แต่สำหรับชมรมของเรา ฉันได้บอกทุกคนไว้แล้วว่า แม้แต่การเพิกเฉยก็ถือว่ามีความผิด
“พวกเราไม่เหมือนชมรมฟุตบอล คนที่แค่ยืนดูเฉยๆ ก็ต้องรับผิดชอบเหมือนกัน ทุกคนรู้ว่าถ้าฝ่าฝืน พวกเขาจะไม่มีทางอยู่รอดได้”
ด้วยความกลัว ฉันสามารถควบคุมพวกเขาได้
“นอกจากนี้ ฉันก็ทำลายหลักฐานทั้งหมดไปแล้ว ส่วนคอนโดะคุง เขาโง่เกินกว่าจะรู้ตัวว่าถูกฉันชักจูง”
ในโซเชียลมีเดียที่ฉันใช้ติดตามข่าว มีความเคลื่อนไหวใหม่ๆ เกิดขึ้น ดูเหมือนพ่อแม่ของสมาชิกชมรมฟุตบอลจะโต้เถียงกับโรงเรียน และโพสต์เสียงสนทนานั้นลงโซเชียล ผลลัพธ์ก็คือเกิดกระแสดราม่า
“โง่จริงๆ แต่ก็ถือเป็นโอกาสที่ดีที่สุดของฉัน”
ข่าวนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ และจะทำให้โรงเรียนต้องทุ่มเทเวลาไปจัดการเรื่องของชมรมฟุตบอล ดังนั้นการสืบสวนเรื่องชมรมวรรณกรรมอาจล่าช้าออกไปอีก ซึ่งจะทำให้ฉันมีเวลารับมือ
“ไม่มีปัญหา ฉันยังมีเวลา พรุ่งนี้ไปโรงเรียนแล้วจัดการให้เรียบร้อยก็พอ”
ฉันปลอบใจตัวเองเพื่อบังคับให้สงบลง แล้วหันไปมองแอปพลิเคชันสำหรับโพสต์นิยายในโทรศัพท์ เรื่องราวที่ฉันเขียนไว้นอนนิ่งอยู่บนหน้าจอโดยไม่มีใครอ่าน
―มุมมองของอิเคโนบุ เอริ―
ระหว่างที่ฉันเดินกลับบ้านอย่างหมดแรง ชายคนหนึ่งในชุดสูทก็เรียกฉันไว้
“คุณอิเคโนบุ เอริ ใช่ไหมครับ ขอรบกวนเวลาคุยด้วยสักหน่อย”
ถึงแม้เขาจะดูสุภาพ แต่ก็มีบางอย่างในท่าทางที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ ฉันคิดว่าเขาอาจเป็นตำรวจ แต่เขาไม่ได้มีออร่าแบบนั้น
“ถ้าคุณยังรุกเข้ามา ฉันจะเรียกคนช่วยแล้วนะคะ”
“ขอโทษด้วยครับ ผมชื่ออาโอยามะ เป็นนักสืบเอกชน จริงๆ แล้วผมต้องการสอบถามเกี่ยวกับคอนโดะคุง”
เมื่อได้ยินชื่อนั้น ร่างกายของฉันก็รู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาทันที ฉันคิดจะวิ่งหนี แต่คำพูดต่อมาของเขากลับดึงดูดใจจนทำให้ฉันหยุดเดิน
“ผมมีคอนเน็กชันกับตำรวจ ถ้าคุณตอบคำถามของผมเพียงข้อเดียว ผมสามารถช่วยจัดการให้คุณได้พบกับคอนโดะคุง”
มันฟังดูน่าสงสัยเกินไป ถ้าทำได้จริง ทำไมเขาถึงไม่ไปถามเอง? แต่ในขณะเดียวกัน โอกาสที่จะได้พบกับคอนโดะคุงนั้น เป็นความหวังสุดท้ายของฉัน
“สัญญาได้ไหมคะ?”
“แน่นอนครับ”
ถึงจะดูน่าสงสัย แต่แค่ตอบคำถามก็คงไม่มีความเสี่ยงมาก
“เข้าใจแล้วค่ะ”
ฉันตอบรับด้วยความสิ้นหวัง
“คำถามมีเพียงข้อเดียว คุณกับคอนโดะคุงสนิทกันได้อย่างไร?”
“แค่…แค่นั้นเองเหรอ? แค่คำถามนี้ก็พอแล้วใช่ไหมคะ?”
“ใช่ครับ ถ้าคุณบอก ผมสามารถจัดการให้คุณพบกับเขาได้ในวันพรุ่งนี้เลย”
ฉันไม่ทันได้คิด คำตอบก็หลุดออกจากปาก
“พวกเราเจอกันครั้งแรกในกลุ่มติวที่เพื่อนจัดขึ้น…”
เมื่อได้ยินคำตอบนั้น เขากระตุกตัวเล็กน้อย
“งั้นช่วยบอกชื่อเพื่อนคนนั้นได้ไหมครับ?”
“เอ่อ…เธอชื่อทาจิบานะ อยู่ชมรมวรรณกรรม…”
ชายในชุดดำยิ้มอย่างพึงพอใจ พร้อมกับยื่นนามบัตรให้ ที่ด้านหลังเขียนข้อความไว้ว่า ให้ฉันไปพบที่หน้าโรงพักในเวลา 16:30 น. ของวันพรุ่งนี้
“แล้วพบกันพรุ่งนี้ครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
ก่อนจะจากไป เขาหันกลับมาและพูดอีกครั้ง
“ขอพูดอะไรอีกอย่าง คุณอาจไม่รู้ แต่การที่คุณกับคอนโดะคุงได้เจอกัน อาจเป็นเรื่องที่ถูกจัดฉากไว้แล้วก็ได้”
ตอนแรกฉันไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร แต่เมื่อคำพูดนั้นซึมเข้าสู่จิตใจ ร่างกายของฉันก็เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ และเมื่อหันกลับไป เขาก็หายตัวไปแล้ว
―มุมมองของคุโรอิ―
ฉันรายงานการพบปะกับเป้าหมายให้ “คุณหนู” ฟัง ชื่อ “อาโอยามะ” เป็นชื่อปลอมที่ฉันมักใช้
คุณหนูช่างเป็นคนที่น่ากลัวจริงๆ ความเฉียบแหลมของเธอน่าทึ่งเกินไป
ดูเหมือนว่าทาจิบานะจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับทุกเรื่องอย่างแปลกประหลาด แม้ยังไม่มีหลักฐานชัดเจน แต่ข้อสรุปเดียวที่เป็นไปได้คือ
เธออาจเป็นผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด
และคุณหนู…
“เธอตั้งใจใช้แม้แต่อิเคโนบุ เอริ เพื่อเข้าใกล้ตัวการสำคัญ”
