―มุมมองของเอ็นโดะ―
“【ข่าวร้าย】ผู้ปกครองจอมบงการโพสต์ตำหนิคนที่ถูกกลั่นแกล้งจนโดนถล่มหนัก”
“คนถูกกลั่นแกล้งมีปัญหา? ต้องปกป้องอนาคตของผู้กระทำ? นี่แหละคนที่ชอบพูดไม่คิด!”
“【มีหลักฐาน】ผู้ปกครองของเด็กที่เป็นหัวโจกกลั่นแกล้ง โพสต์ทฤษฎีไร้สาระจนโดนโจมตีแล้วลบโพสต์หนี”
หลังเลิกเรียน ฉันค้นหาข่าวเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องของทีมฟุตบอลในอินเทอร์เน็ต หวังว่าจะเจอข้อมูลใหม่ และได้รู้ว่าแม่ของไอดะ ซึ่งเป็นหนึ่งในเด็กที่เป็นหัวโจกของการกลั่นแกล้ง ไปข่มขู่โรงเรียน แถมยังโพสต์เสียงสนทนานั้นลงโซเชียลมีเดียด้วย
ผลคือโพสต์นั้นกลายเป็นกระแสดราม่าหนัก แม่ของไอดะรีบลบโพสต์ แต่ก็ไม่ทันเพราะทุกอย่างถูกบันทึกไว้หมดแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เธอใช้บัญชีที่เปิดเผยข้อมูลส่วนตัว จนตอนนี้สถานการณ์ย่ำแย่มาก
“นี่เขาคิดอะไรอยู่เนี่ย…”
แม้จะเป็นฝ่ายตรงข้าม แต่การกระทำของเธอก็ทำให้ฉันปวดหัวแทน
จากเหตุการณ์ที่ครอบครัวคอนโดะก่อเรื่องใหญ่ ความคิดเห็นของคนทั่วไปที่เริ่มเห็นใจอาโอโนะคุงก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และจากเรื่องนี้ ก็น่าจะทำให้ทุกอย่างชัดเจนมากขึ้น
ดูเหมือนว่าเวลาที่อาโอโนะคุงจะได้รับการกู้คืนชื่อเสียงใกล้เข้ามาแล้ว
“ช่างเถอะ ปล่อยให้พวกเขาตกต่ำกันเองดีกว่า ตอนนี้ฉันต้องเตรียมการทดลองดีกว่า”
วันนี้ฉันจะตั้งใจสอนเสริมให้อาโอโนะคุง ฉันได้ปรึกษากับครูที่ปรึกษา และตัดสินใจทำการทดลองการระเหิดของไอโอดีน ซึ่งเป็นการทดลองที่ดูสวยงามและน่าสนใจ
เมื่อคืนฉันทบทวนการทดลองนี้ด้วยการดูวิดีโอในอินเทอร์เน็ต และครูที่ปรึกษาก็จะมาช่วยด้วย สมาชิกชมรมวิทยาศาสตร์เองก็ไม่มีอคติกับอาโอโนะคุง และเมื่อได้ฟังเรื่องจริง ทุกคนก็ยินดีช่วยโดยไม่ลังเล
นอกจากนี้ อิจิโจซังก็จะมาร่วมด้วย ทำให้สมาชิกชายในชมรมตื่นเต้นกันใหญ่ แม้จะรู้ว่าเธอกับอาโอโนะคุงน่าจะมีใจให้กัน แต่การได้ทำงานร่วมกับสาวสวยที่สุดในโรงเรียนก็เป็นสิ่งที่พวกเขารู้สึกยินดีอยู่ดี
ฉันเองก็รู้สึกดีที่ได้ช่วยอาโอโนะคุงต่อหน้าแบบนี้
เมื่อก่อน ฉันเคยกลัวการเข้าสังคมจนไม่กล้าร่วมชมรม แต่ทั้งอาโอโนะคุงและอิมาอิคุงช่วยผลักดันจนฉันมาที่ชมรมวิทยาศาสตร์แห่งนี้ได้ ตอนนี้ชมรมที่เล็กๆ แห่งนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่สำคัญมากสำหรับฉัน
“ขอโทษครับครู ผมมาช่วยเตรียมการสอนเสริมครับ”
ในห้องเตรียมการทดลอง อาจารย์กำลังดูรายการวาไรตี้ข่าวในทีวี
“อ้อ ขอบใจนะ อาโอโนะคุงกับคนอื่นคงจะมาเร็วๆ นี้ เรามาเตรียมงานกันก่อนดีกว่า”
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ดูเหมือนคุณครูจะสนใจรายการในทีวีมาก
“ปัญหาการกลั่นแกล้งในครั้งนี้จะเป็นกรณีตัวอย่างสำคัญ การกลั่นแกล้งไม่ใช่แค่เรื่องภายในโรงเรียนอีกต่อไป หากมีการใช้ความรุนแรง มันก็คือการทำร้ายร่างกาย หากมีการขโมยของ ก็เป็นการลักทรัพย์ หรือหากมีการด่าทอผ่านโซเชียล ก็อาจเข้าข่ายหมิ่นประมาทหรือทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง”
“แต่คนรุ่นเราอาจจะรู้สึกว่ามันแปลกๆ…”
“ก็อาจเป็นไปได้ แต่เด็กจำนวนมากต้องทนทุกข์และถึงขั้นฆ่าตัวตายเพราะการกลั่นแกล้ง เราต้องเปลี่ยนแปลงทัศนคติของสังคมให้ได้”
แม้แต่รายการที่มักเน้นข่าวบันเทิงก็จัดเวลาให้ประเด็นนี้อย่างจริงจัง ดูเหมือนจะเป็นเรื่องสำคัญสำหรับผู้ชมที่มีลูกหลาน
“ถ้ามีครูหรือเพื่อนที่กล้าออกมาพูดว่าการกลั่นแกล้งเป็นอาชญากรรม ลูกของฉันอาจไม่ต้องตาย…”
คำพูดของพ่อแม่คนนั้นสะเทือนใจฉันมาก
หากอาโอโนะคุงเลือกเส้นทางที่เลวร้ายที่สุด ฉันเองก็คงไม่สามารถกลับมาเป็นปกติได้
“เอ็นโดะคุง นายทำได้ดีแล้วนะ”
คุณครูปิดทีวีและพูดขึ้นอย่างอ่อนโยนโดยไม่หันมามอง
“เอ๊ะ…”
“ฉันจะไม่พูดว่าหมายถึงอะไร เพราะถ้าพูดไป อาจกลายเป็นปัญหา แต่การที่มีใครสักคนอยู่เคียงข้างในช่วงเวลาที่ยากลำบาก มันเป็นสิ่งที่มีค่ามาก รักษาความสัมพันธ์นั้นไว้ให้ดี”
คำพูดนั้นทำให้ฉันแทบร้องไห้ ฉันตอบกลับด้วยเสียงสั่นว่า “ครับ” แล้วคุณครูก็หันมายิ้มอย่างอบอุ่น
