―มุมมองของแม่ของไอดะ―
ฉันเดินออกจากโรงเรียนด้วยความคับแค้นใจ ไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกหยามเกียรติขนาดนี้
ทำไมฉันต้องมาทนรับความอัปยศเช่นนี้ด้วย? ฉันเป็นผู้ปกครองของนักเรียนนะ! การที่พวกเขาพูดจาดูถูกผู้ปกครองเช่นฉันเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้
โรงเรียนควรจะเห็นฉันเป็น “ลูกค้า” แต่พวกเขากลับปฏิบัติกับฉันราวกับฉันเป็นอาชญากร…
—————
“หยุดพล่ามซะที ยายแก่!”
—————
คำพูดของลูกชายยังติดอยู่ในหัวฉันมาตลอด เขาเคยเป็นความภาคภูมิใจของฉันมาโดยตลอด ตั้งแต่มัธยมต้นเขามีผลการเรียนเป็นอันดับต้นๆ กีฬาอย่างฟุตบอลที่เขาเริ่มเล่นตั้งแต่เด็กก็ก้าวหน้าเรื่อยมา ปีนี้เขาเพิ่งได้ลงม้านั่งสำรองในทีม ซึ่งเขามักพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “ปีนี้เราอาจได้ไปแข่งระดับประเทศก็ได้ เพราะรุ่นพี่คนนี้เก่งมาก!”
แต่เขาไม่รู้เลยว่ารุ่นพี่ที่เขาชื่นชมเป็นคนเลว…
ทั้งหมดเป็นความผิดของรุ่นพี่คนนั้น และครอบครัวของเขาด้วย รุ่นพี่คนนั้นคือบุตรชายของสมาชิกสภาเมืองชื่อ “คุณคอนโดะ” ซึ่งตอนนี้ก็ถูกวิจารณ์ในโลกออนไลน์เหมือนกัน เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะการเลี้ยงดูที่แย่ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็นความผิดของพวกเขา!
แต่ถึงอย่างนั้น…
ลูกชายของฉันกลับถูกหลอกให้มีส่วนร่วมในเหตุการณ์กลั่นแกล้ง ฉันมั่นใจว่าเขาเป็น “เหยื่อ” แต่พวกเขากลับปฏิบัติกับเขาราวกับเขาเป็น “ผู้กระทำผิด” โรงเรียนจะลงโทษเขาอย่างนั้นเหรอ? ไม่มีทางที่ฉันจะยอมรับได้!
โรงเรียนกำลังใช้อำนาจในทางที่ผิด ช่วงที่เขาอยู่ประถมและมัธยมต้น โรงเรียนยังรับฟังปัญหาของฉัน แต่คราวนี้ไม่สนใจแม้กระทั่งข้อร้องเรียนของฉัน
นี่มันไม่ถูกต้องอย่างแน่นอน!
“ใช่แล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันจะเปิดโปงความอยุติธรรมของโรงเรียนในโลกออนไลน์!” ฉันพึมพำกับตัวเอง
โชคดีที่ก่อนออกมา ฉันแอบบันทึกเสียงบทสนทนาไว้หมดแล้ว
“ใช่เลย! ถ้าฉันโพสต์เรื่องนี้ลงโซเชียล คนต้องเห็นใจและเข้าข้างฉันแน่!”
ฉันเปิดแอปพลิเคชัน *มินสตาแกรม* และเริ่มโพสต์ทันที
—————
โพสต์ในมินสตาแกรม:
“ในประเด็นเรื่องการกลั่นแกล้งในโรงเรียนที่กำลังเป็นที่สนใจ ลูกชายของฉันก็ถูกดึงเข้าไปพัวพัน ทั้งที่เขาแค่ถูกหลอกร่วมมือโดยรุ่นพี่ที่ไม่ดี! ลูกชายของฉันคือเหยื่อ แต่โรงเรียนกลับปฏิบัติต่อเขาอย่างเลวร้ายที่สุด! นี่คือหลักฐานเสียงบทสนทนา
โปรดช่วยเหลือฉันด้วย!”
—————
เมื่อฉันกลับถึงบ้าน ฉันเปิดแอปพลิเคชันเพื่อตรวจสอบโพสต์ของตัวเอง ปรากฏว่ามีปฏิกิริยากลับมามากกว่าที่ฉันคาดไว้
ฉันมั่นใจว่าตัวเองไม่ผิด ฉันยิ้มด้วยความหวังแล้วเปิดดูความคิดเห็น
“อะไรเนี่ย…”
แต่ปฏิกิริยาที่ได้รับกลับสวนทางกับสิ่งที่ฉันคาดหวังไว้โดยสิ้นเชิง
—————
ความคิดเห็นบางส่วน:
“รองครูใหญ่กับคุณครูทาคายานางิเท่มาก ชี้ประเด็นได้ตรงสุดๆ”
“คุณแม่ PTA โดนตอกกลับซะอยู่หมัด ฮ่าๆ”
“คนแบบนี้เองที่เลี้ยงลูกให้กลายเป็นผู้กระทำผิด”
“โรงเรียนพูดแรงไปบ้าง แต่ความจริงมันก็ชัดเจนว่าการกลั่นแกล้งครั้งนี้เหยื่อไม่ผิดเลย”
“เธอมีความกล้าหน้าด้านแบบนี้ก็เข้าใจละว่าลูกชายเธอถึงได้ทำเรื่องแบบนั้น”
—————
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ส่วนใหญ่เป็นไปในทางลบ ฉันตกใจและรีบลบโพสต์ทันที
“ลบแล้วก็คงไม่มีอะไรแล้วล่ะ…ยังไงฉันก็ไม่ใช่คนดัง ไม่มีใครสนใจมากขนาดนั้นหรอก” ฉันพูดปลอบใจตัวเองและเริ่มเตรียมอาหารเย็น
—————
แต่ฉันไม่รู้เลยว่าผู้ใช้บางคนได้บันทึกทั้งภาพและเสียงของโพสต์ไว้แล้ว
“เฮ้! เธอลบโพสต์หนีไปแล้วเหรอ?”
“แน่นอนว่าฉันเซฟภาพกับเสียงไว้อยู่แล้ว”
“นี่มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ”
—————
ฉันไม่รู้เลยว่าครั้งนี้ตัวเองจะต้องกลายเป็นเป้าหมายของกระแสความเกลียดชังในโลกออนไลน์…
TLN: ลูกฉันเป็นคนดี????????
