— มุมมองของมิยูกิ —
ฉันนั่งตัวสั่นอยู่ในห้องของตัวเอง น้ำตาไหลไม่หยุด
ไม่มีแสงไฟ ไม่มีเสียง ไม่มีอาหาร ฉันได้แต่เก็บตัวอยู่ในความมืด
ในหัวของฉันเต็มไปด้วยความทรงจำจากเหตุการณ์เมื่อคืน
—————
ฉันถูกครูมิซึอิพาไปที่โรงพยาบาล ซึ่งแม่ของฉันกำลังรักษาตัวอยู่
ทำไมฉันถึงต้องไปที่นั่น ทั้งที่ฉันยังอยู่ในช่วงพักการเรียน?
แม่ของฉันดูหวาดระแวงตั้งแต่แรก และระหว่างที่เดินทางไปโรงพยาบาล ทุกวินาทีรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกพาไปยังลานประหาร
เมื่อถึงที่นั่น ครูเริ่มอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างสงบเรียบ
คำอธิบายของครูแทงใจแม่อย่างชัดเจน ทุกครั้งที่คำพูดถูกร้อยเรียง แม่ถอนหายใจยาว และตัวของเธอสั่นสะท้าน
ฉันคิดว่า… ทำไมสิ่งที่ฉันทำถึงทำให้แม่ต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้?
แต่ไม่ใช่แค่แม่… ฉันยังทำร้ายแม่ของเออิจิ คนที่เคยดูแลฉันอย่างอ่อนโยนและหวังดี
—————
“ใช่ เธออาจจะมีคำอธิบายของตัวเอง แต่ฉันไม่มีหน้าที่หรือความจำเป็นที่จะต้องฟังมัน ฉันไม่อยากเกลียดเธอไปมากกว่านี้ ได้โปรด หยุดอ้างเหตุผลไร้สาระเถอะ”
—————
คำพูดจากแม่ของเออิจิยังคงดังก้องอยู่ในหัวฉัน แม้กระทั่งตอนที่ฉันแอบพบกับเออิจิ ฉันเคยคิดว่ามันเป็นเหมือนคำสาป
แต่ไม่ใช่… ไม่เลย… สิ่งนั้นไม่ได้เป็นคำสาป
ฉันต่างหากที่ทำให้แม่ที่เคยอ่อนโยนต้องพูดคำเหล่านั้นออกมา
—————
แม่ของเออิจิรักฉันเหมือนลูกแท้ๆ ของเธอ แม่ของฉันก็เช่นกัน
ฉันมีแม่ที่รักและห่วงใยฉันถึงสองคน
แต่การกระทำอันเบาบางและโง่เขลาของฉัน ได้ทำให้ผู้หญิงสองคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตต้องทุกข์ทรมาน
—————
คำพูดที่แหลมคมทำร้ายหัวใจผู้พูดเองมากกว่าคนที่ได้ยิน
ภาพที่แม่ร้องไห้ ปิดหน้าอยู่กับหมอนในโรงพยาบาลทำให้ฉันตระหนักได้ว่าฉันมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากตัวเอง
คนที่เคยอ่อนโยนที่สุด กลับต้องเจ็บปวดเพราะฉัน
—————
ฉันพยายามนึกหาทางชดใช้ แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง
รวมถึงเออิจิ… ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งทำให้ฉันยิ้มได้อีกครั้งแม้หลังจากพ่อของเขาเสียชีวิต
—————
“เออิจิเคยเป็นเพื่อนสมัยเด็ก แต่เขาน่ารำคาญเหมือนพวกโรคจิตคอยตามสอดแนม เป็นแฟนที่แย่มาก”
“ไม่ใช่อย่างนั้น… ฉันไม่อยากทำลายความทรงจำดีๆ ที่มีระหว่างเรา แต่ฉันคิดว่ามันคงดีที่สุดถ้าเราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก ฉันไม่อยากเกลียดเธอไปมากกว่านี้”
—————
คำพูดต่ำช้าของฉันและคำพูดที่แสนอ่อนโยนของเอจิย้อนกลับมาในหัวพร้อมกัน
ทำไม? ทำไมเออิจิถึงใจดีกับฉันขนาดนี้?
เขามีสิทธิ์ที่จะด่าทอและโกรธฉัน
เขามีสิทธิ์ที่จะทำลายความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับฉัน
แต่เขาไม่ทำ…
เขาไม่เคยปฏิเสธความทรงจำของเราเลย…
—————
อิจิโจ เพิ่งรู้จักเออิจิได้ไม่นาน แต่กลับกลายเป็นคนที่เข้าใจเขาได้ดีกว่าฉัน คนที่รู้จักเขามานานถึงสิบปี
ฉันมันโง่เง่าและอ่อนแอ
—————
ฉันรู้แล้ว…
ฉันไม่ได้รักเออิจิอย่างแท้จริง
เขาเป็นเพียงที่พึ่งให้ฉันเกาะเกี่ยว
และเขาก็กลายเป็นเหยื่อของความอ่อนแอในตัวฉัน
—————
ฉันอยากขอโทษเขา…
ฉันอยากบอกลาให้เหมาะสม
ฉันอยากชดใช้
แม้ฉันจะรู้ว่าไม่มีอะไรช่วยได้แล้ว
—————
ฉันตัดสินใจแล้ว
ขั้นแรก… ฉันจะเผชิญหน้ากับแม่ของฉันให้ได้ก่อน…
