—มุมมองของทาคายานางิ—
หลังจากจบการซักถามสมาชิกชมรมวรรณกรรมและกำลังจะกลับไปทำงานประจำของตัวเอง ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญมาที่โรงเรียน
ผู้มาเยือนคือแม่ของนักเรียนในชมรมฟุตบอล ซึ่งเป็นที่รู้จักดีในฐานะ “แม่ผู้รักการศึกษา” และยังเป็นกรรมการคนสำคัญของสมาคมผู้ปกครอง (PTA) โดยปกติแล้วเรื่องแบบนี้ควรจะเป็นหน้าที่ของอาจารย์ใหญ่ แต่ตอนนี้เขาเดินทางไปที่ศาลากลางจังหวัดเพื่อนำเสนอรายงานเกี่ยวกับปัญหานี้
ด้วยเหตุนี้ ผมกับรองอาจารย์ใหญ่จึงต้องรับหน้าที่แทน
“เรื่องนี้มันหมายความว่ายังไงคะ? อยู่ดีๆ ลูกชายฉันก็ถูกสั่งกักบริเวณโดยไม่มีคำอธิบาย นี่มันเกินไปแล้ว! ทำไมไม่มีการแจ้งให้ผู้ปกครองทราบล่วงหน้าเลย?”
เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธ น้ำเสียงที่แหลมคมของเธอก้องกังวานไปทั่วห้องรับรอง
“เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะลูกชายของคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับปัญหาการกลั่นแกล้งที่ถูกนำเสนอในข่าว…”
รองอาจารย์ใหญ่พยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่สงบ แต่คำพูดของเขาถูกขัดจังหวะทันที
“ฉันเป็นกรรมการของสมาคมผู้ปกครองนะคะ! โรงเรียนไม่มีสิทธิ์จะตัดสินใจอะไรแบบนี้โดยไม่บอกกล่าวกันก่อน! เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันทำลายภาพลักษณ์ของโรงเรียนไปหมดแล้ว คุณครูทั้งหลายที่แสดงความยุติธรรมผิดๆ ได้ทำให้ชื่อเสียงของโรงเรียนเสียหาย! ถ้าคุณยังดื้อดึง ฉันจะนำเรื่องนี้เข้าที่ประชุมสมาคม แล้วคุณรู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตำแหน่งของคุณในรอบการโยกย้ายคราวหน้า?”
เธอยังคงพูดใส่เราด้วยน้ำเสียงที่กดดัน ผมรู้สึกขอบคุณที่มีรองอาจารย์ใหญ่และอาจารย์ใหญ่มักเป็นด่านหน้าในสถานการณ์แบบนี้
แต่…
“ขอโทษนะครับ คุณไอดะ”
ผมเผลอพูดแทรกออกไป
“อะไรคะ?”
เธอดูตกใจเล็กน้อยที่ผมกล้าตอบโต้กลับ ท่าทางของเธอเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อเห็นความมั่นใจของผม
“สมาคมผู้ปกครองมีหน้าที่ช่วยสนับสนุนการเติบโตที่ดีของนักเรียนใช่ไหมครับ? ในฐานะครู ผมคิดว่าการที่สมาคมเข้ามาแทรกแซงเรื่องการลงโทษในกรณีนี้เป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสม”
คำพูดของผมทำให้เธอเริ่มไม่พอใจ
“คุณพูดอะไรน่ะ คุณทาคายานางิ? คุณกำลังพูดหมิ่นสมาคมผู้ปกครองนะคะ! การลงโทษนักเรียนจำนวนมากเพื่อปกป้องนักเรียนเพียงคนเดียว มันไม่สมเหตุสมผลเลย! เด็กที่ถูกกลั่นแกล้งก็ต้องมีส่วนผิดใช่ไหม? เขาต้องไปทำอะไรให้คนอื่นสงสัยแน่ๆ แล้วนักเรียนที่ถูกกล่าวหาล่ะ? คุณคิดจะทำลายอนาคตของเด็กที่มีความสามารถเหล่านี้อย่างนั้นเหรอ? ถ้าคุณคิดจะทำแบบนั้น เราก็ต้องต่อสู้เพื่อพวกเขา!”
คำพูดของเธอดูเหมือนจะมีเหตุผลในแวบแรก แต่จริงๆ แล้วเป็นแค่การแสดงอารมณ์ล้วนๆ
“คุณไอดะครับ สิ่งที่คุณพูดมันฟังดูแปลกมาก ในฐานะครู ผมขอบอกว่า ถ้าเราไม่สามารถปกป้องนักเรียนที่บริสุทธิ์ได้ แล้วมันยังจะเรียกว่าการศึกษาได้ยังไง? คุณบอกว่าผู้ที่ถูกกลั่นแกล้งก็มีส่วนผิด แต่ในกรณีนี้ นักเรียนที่อ่อนแอกว่าถูกกลุ่มคนส่วนใหญ่วางแผนใส่ร้ายและลงโทษอย่างไร้ความยุติธรรม นอกจากนี้ยังมีสิ่งที่อาจกลายเป็นรอยแผลที่ติดตัวเขาไปตลอดชีวิต”
ผมหยุดหายใจเข้าแล้วพูดต่อ
“ใช่ครับ ผมยอมรับว่านักเรียนที่ก่อเหตุมีอนาคตที่สำคัญ แต่อนาคตนั้นควรจะเกิดขึ้นหลังจากพวกเขาได้เรียนรู้ที่จะรับผิดชอบในสิ่งที่ทำผิดไป”
คำพูดของผมทำให้เธอเริ่มเสียสมดุล
“ตะ แต่ว่า… ถึงอย่างนั้น การลงโทษนักเรียนจำนวนมากก็ยัง…”
นี่คือโอกาส ผมจึงพูดตอกย้ำต่อ
“หากเรามองตามเป้าหมายที่แท้จริงของสมาคมผู้ปกครอง คุณเห็นด้วยไหมว่าการปล่อยให้ความผิดครั้งนี้ลอยนวลไม่ใช่สิ่งที่เหมาะสม? การช่วยให้นักเรียนตระหนักถึงความผิดและเรียนรู้จากมันคือส่วนสำคัญของการเติบโต การเพิกเฉยต่อความผิดของพวกเขาคือการปล่อยให้พวกเขาเติบโตแบบผิดๆ ซึ่งเป็นการละทิ้งหน้าที่ของเราในฐานะครูและผู้ปกครอง ใช่ไหมครับ?”
เธออ้าปากจะพูดแต่กลับไม่มีคำใดออกมา
รองอาจารย์ใหญ่ที่เงียบมานานก็พูดขึ้นมาปิดท้าย
“น่าเสียดายนะครับ แต่คุณทาคายานางิพูดในสิ่งที่ผมอยากพูดหมดแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องของความผิดในตัวบุคคล แต่เป็นเรื่องของหลักการ การที่คุณใช้ตำแหน่งในสมาคมข่มขู่เราเพื่อพยายามปกปิดความผิด มันคือความคิดที่ผิดพลาด ถ้าคุณต้องการการศึกษาอย่างแท้จริง คุณควรเริ่มจากการมีความรับผิดชอบในฐานะผู้ใหญ่ก่อนครับ”
