บทที่ 1334 กระบี่ดอกบัวโปร่งใส
บทที่ 1334 กระบี่ดอกบัวโปร่งใส
โครม! โครม! โครม!
ม่านแสงที่เกิดจากศิลาเบญจรงค์ได้ถูกโจมตีอย่างต่อเนื่อง ทำให้มันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและมีเสียงดังกึกก้อง
ใบหน้าของสืออวี๋ซีดเซียวและเคร่งเครียด ทั้งร่างกายคล้ายลุกเป็นไฟ ขณะใช้ศิลาเบญจรงค์สร้างม่านแสงห้าสีที่ต้านทานโจมตีที่มาจากทั่วสารทิศอย่างดุดัน
เซียงหลิวหลีที่อยู่ข้างเคียงได้สำแดงพลังของมงกุฎหยกเก้ากระจ่าง และต้านทานการโจมตีด้วยพลังทั้งหมดของนาง ทว่าใบหน้างามกลับซีดเซียวยิ่งกว่าสืออวี๋ จนแทบจะโปร่งใส เลือดสีทองหลั่งรินจากมุมปาก นอกจากนี้ร่างกายยังสั่นเทาเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าราชันเซียนเช่นนางยังได้รับบาดเจ็บขณะต้านทานการโจมตีดังกล่าว
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะกระจกปฐพีไร้ขอบเขต!
ก่อนหน้านี้ อาจกล่าวได้ว่า พวกเขามุ่งไปข้างหน้าได้อย่างราบรื่น ภายใต้การนำของสืออวี๋ซึ่งใช้ศิลาเบญจรงค์เปิดเส้นทาง แต่กลับปะทะกับกระจกปฐพีไร้ขอบเขตที่พุ่งออกมาจากค่ายกล และทำให้พวกเขาไม่ทันระวัง จนบาดเจ็บสาหัสในครั้งเดียว
หากสืออวี๋ไม่ตอบสนองได้ทันท่วงที และต้านทานด้วยพลังทั้งหมดผ่านทางศิลาเบญจรงค์ การโจมตีครั้งนี้คงทำให้พวกเขาพินาศไปแล้ว!
ตอนนี้แม้จะรอดพ้นจากภัยคุกคามต่อชีวิต แต่ก็ทำได้เพียงพึ่งพาการบ่มเพาะของตนเพื่อต้านทานค่ายกลไม่สามารถฝ่าไปได้
พวกเขารู้สึกราวกับเป็นสัตว์ร้ายในกรงที่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง และหากสถานการณ์เช่นนี้ดำเนินต่อไป เกรงว่าคงถูกบดขยี้จนหมดแรงอย่างแน่นอน!
ครืน!
ภายในค่ายกล แสงแห่งหายนะได้ถาโถมลงมาราวกับห่าฝน และมันปกคลุมไปทั้งฟ้าดิน แสงแห่งหายนะเหล่านี้มีสีดำที่พร่ามัวและหนาแน่นประหนึ่งถังไม้ ซึ่งถาโถมลงมาดั่งสายฟ้าที่ดุร้ายและปิดกั้นเส้นทางหลบหนีอย่างสมบูรณ์
ในทางกลับกัน สืออวี๋และคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ใต้ม่านแสงที่เปล่งออกมาจากศิลาเบญจรงค์ ก็หมดสิ้นหนทางอยู่ภายใต้ห่าฝนที่ถาโถม ยิ่งไปกว่านั้น ภายใต้การโจมตีอย่างต่อเนื่องนี้ เมื่อใดที่ม่านแสงของศิลาเบญจรงค์ถูกทำลาย ผลที่ตามมาก็ไม่อาจจินตนาการถึงได้
ไม่เพียงเท่านั้น ศพของเทพโลหิตโบราณจำนวนมากก็พุ่งเข้าใส่อย่างต่อเนื่องจากทุกทิศทุกทาง และยังมีศพของราชันเซียนโบราณทั้งสี่อยู่ในหมู่พวกมันด้วย
ศพโบราณเหล่านี้เดิมทีถูกทำลายล้างไปแล้ว แต่ก็กลับฟื้นคืนขึ้นมาหลังจากได้รับเยียวยาด้วยกลิ่นอายแห่งหายนะและเลือดของราชันเซียน ยิ่งไปกว่านั้น พลังของพวกมันยังแข็งแกร่งกว่าเดิมถึงสองเท่า!
ทั้งหมดนี้ ได้สร้างแรงกดดันอันไร้ขอบเขตต่อสืออวี๋ และคนอื่น ๆ เป็นอย่างยิ่ง!
“เราควรทำอย่างไรดี?” ในขณะนี้ ความรู้สึกกังวลเสี้ยวหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏขึ้นที่หว่างคิ้วของเซียงหลิวหลี “กระจกปฐพีไร้ขอบเขต เป็นสมบัติของเจ้านิกายอำนาจเทวะ มันสามารถรบกวนการทำงานของสวรรค์ และปกปิดกรรมได้ เนื่องจากกระจกนี้เป็นรากฐานของค่ายกล เราจึงไม่สามารถหาเส้นทางที่จะฝ่าออกไปได้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เราก็ทำได้แค่รอความตายเท่านั้น!”
เมื่อมองจากมุมมองของนาง มีกระจกโบราณสัมฤทธิ์ลอยอยู่กลางอากาศ ซึ่งห่างไกลออกไปมาก มันมีขนาดเพียงประมาณฝ่ามือ และมีรูปร่างกลมเกลี้ยง พื้นผิวเต็มไปด้วยแสงคลุมเครือที่พลุ่งพล่าน ส่องสว่างไปทั้งฟ้าดิน พร้อมกับเปล่งแสงแห่งหายนะออกมา
นี่คือกระจกปฐพีไร้ขอบเขต!
สุดยอดสมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่มีพลังมหาศาลและน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
มันไม่เพียงแต่สามารถรบกวนการทำงานของสวรรค์และปกปิดกรรมได้เท่านั้น แต่ยังสามารถสร้าง ‘มิติกระจก’ ชั้นแล้วชั้นเล่าที่เหมือนกับห้วงมิติที่ทับซ้อนกัน และปกคลุมบริเวณโดยรอบอย่างแน่นหนา
‘มิติกระจก’ เหล่านี้สามารถเปลี่ยนการโจมตีของผู้อื่นให้เป็นแสงแห่งหายนะ และยิ่งการโจมตีแข็งแกร่งเท่าใด แสงแห่งหายนะก็จะยิ่งน่ากลัวและมีจำนวนมากขึ้นเท่านั้น
ในช่วงต้นของยุคก่อนประวัติศาสตร์ นิกายอำนาจเทวะได้อาศัยสมบัตินี้เพื่อสังหารเหล่าทวยเทพไปนับไม่ถ้วน และกักขังผู้ยิ่งใหญ่ไปมากมาย ทำให้สร้างชื่อเสียงที่โด่งดังและดุร้ายให้กับมัน
ปัจจุบัน ซุ่ยเหรินถิงไม่ได้เพียงแค่สร้างค่ายกลศักดิ์สิทธิ์พินาศเต๋าแห่งเก้าวิบัติสวรรค์เท่านั้น เขายังได้ทำการสังเวยโลหิตของราชันเซียนถึงสองคน และยังใช้กระจกปฐพีไร้ขอบเขต เป็นรากฐานของค่ายกลอีกด้วย ดังนั้นแผนการดังกล่าวอาจถือได้ว่าเต็มไปด้วยจิตสังหารและไร้ที่ติ เห็นได้ชัดว่าซุ่ยเหรินถิงตั้งใจบดขยี้และทำลายล้างพวกตนให้สิ้นซาก
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แล้วเซียงหลิวหลีจะไม่กังวลได้อย่างไร?
“ถ้าไม่มีทางเลือกอื่นจริง ๆ… เช่นนั้นข้าจะส่งพวกเจ้าออกไปจากค่ายกลนี้ก่อน แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม!” สืออวี๋นิ่งเงียบไปนาน ก่อนที่ความเด็ดเดี่ยวจะฉายชัดอยู่บนใบหน้าที่เย็นชาและทระนง เป็นเพราะเขาตระหนักดีอย่างชัดเจนว่า แม้ครั้งนี้จะเตรียมการมาอย่างดี แต่ก็ยังคงประเมินวิธีการอันโหดเหี้ยมของนิกายอำนาจเทวะต่ำไป
ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม คงไม่มีใครคาดคิดได้ว่า นิกายอำนาจเทวะจะจ่ายราคาอันหนักหน่วงเช่นนี้
สิ่งนี้เกินความคาดหมายของพวกเขาจริง ๆ
แต่มันก็สายเกินไปแล้ว และทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ตอนนี้ ดูเหมือนจะต้องแลกด้วยชีวิต!
ย่อมหมายถึงการเสียสละ!
หากพวกเขาไม่ถูกบีบให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง คงไม่มีราชันเซียนคนใดเต็มใจที่จะกระทำเช่นนี้
เมื่อได้ยินคำพูดที่เด็ดเดี่ยวของสืออวี๋ เซียงหลิวหลีก็ผงะอย่างแรง หัวใจของนางดิ่งลงจนแทบคลั่ง นางทั้งโศกเศร้าและเดือดดาล ความรู้สึกในใจผสมปนเปซับซ้อนอย่างยิ่ง
“เฉินซี… เฉินซี… รีบตื่นเร็ว… รีบตื่นเร็วเข้า…” ที่ด้านข้าง เสียงของเตียนเตี้ยนดังก้อง เจือความกังวลและความกลัวอยู่เล็กน้อย
ในขณะนี้ สีหน้าของเตียนเตี้ยนซีดลงอย่างน่าสยดสยอง เสื้อผ้าของนางถูกย้อมด้วยเลือด ที่หว่างคิ้วก็ปกคลุมไปด้วยความวิตกกังวลขณะมองไปยังเฉินซีที่ยืนอยู่ข้างเคียง หญิงสาวมีท่าทางสับสนเล็กน้อย
เมื่อสังเกตเห็นสิ่งนี้ หัวใจของเซียงหลิวหลีก็สับสนวุ่นวายมากขึ้น
ก่อนหน้านี้ พวกเขาถูกกระจกปฐพีไร้ขอบเขตกักขังไว้ขณะพยายามฝ่าออกไป และแม้แต่เตียนเตี้ยนก็ยังได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นมันจึงส่งผลกระทบต่อเฉินซีเช่นกัน
แม้ว่าเตียนเตี้ยนจะช่วยต้านทานการโจมตีที่ร้ายแรงนี้ในช่วงวิกฤตเป็นตาย แต่เนื่องจากการบ่มเพาะของเฉินซีนั่นอ่อนด้อยเกินไป พลังงานแห่งหายนะและเลือดของราชันเซียนจึงพุ่งเข้าสู่ร่างกายทำให้พลังในร่างปั่นป่วน และอาจจะพินาศได้ทุกเมื่อ!
“หรือว่าเรา…จะสิ้นวาสนาแล้ว?” ความรู้สึกในใจของเซียงหลิวหลีนั่นซับซ้อนจนสุดขีดโดยไม่มีเหตุผลใด ๆ นางจำได้ว่าเส้นทางนี้ที่นำไปสู่เทวาคารบรรลุเทพ เดิมทีเรียกว่า สุสานราชันเซียน…
เพราะตั้งแต่สมัยโบราณจวบจนถึงปัจจุบัน ราชันเซียนนับไม่ถ้วนได้เสียชีวิตลงที่นี่
แต่เซียงหลิวหลีไม่เคยคิดเลยว่า นางจะต้องทุกข์ทรมานกับประสบการณ์อันขมขื่นนี้เช่นกัน…
พรูด!
ทันใดนั้น คลื่นพลังที่รุนแรงได้พุ่งเข้ามา และทำให้ม่านแสงทั้งห้าสีสั่นสะเทือนจนส่งเสียงคร่ำครวญและสั่นสะท้าน ทำให้สืออวี๋กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ จนใบหน้าซีดเซียวและไม่น่าดูอย่างยิ่ง
“เราไม่อาจชักช้าได้อีกแล้ว ศิษย์น้องหลี ข้าจะทุ่มพลังออกไปทั้งหมด และบุกทะลวงมันออกไป จงคว้าโอกาสนี้เพื่อหนีไปกับเตียนเตี้ยนและเฉินซี!” สืออวี๋หันกลับมาจ้องมองที่เซียงหลิวหลีด้วยสายตาแน่วแน่
“ศิษย์พี่สือ…” เซียงหลิวหลี่รู้สึกหายใจไม่ออก หัวใจของนางเจ็บปวดอย่างสุดขีด
“ข้าตัดสินใจแล้ว จำไว้ว่าเจ้าต้องเข้าไปในเทวาคารบรรลุเทพ และช่วยเติมเต็มความปรารถนาของข้าที่จะบรรลุเต๋าและกลายเป็นเทพ!” สืออวี๋ยกมุมปากโค้งขึ้น เผยรอยยิ้มมุ่งมั่นและฟันขาวราวหิมะสองแถว
หลังจากนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ที่หว่างคิ้วเต็มไปด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่ ทว่าเมื่อเขากำลังจะเสียสละตัวเอง จู่ ๆ เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!
ครืน!
คลื่นพลังผันผวนที่ไร้รูปร่างและน่าสะพรึงกลัวได้แผ่ขยายออกไป ทันใดนั้นร่างกายของสืออวี๋ เซียงหลิวหลี และเตียนเตี้ยนก็แข็งทื่อ พร้อมกับความหนาวเย็นที่แผ่กระจายไปทั่วกาย
ก่อนที่พวกเขาจะหายจากอาการตกตะลึง ทั้งสามก็ได้ยินเสียงพึมพำประหลาดก้องกังวานไปทั่วฟ้าดิน
ทันใดนั้น มีดอกบัวสีใสจำนวนมากเบ่งบานไปทั่วผืนฟ้าจรดผืนดิน ดอกบัวทุกดอกโปร่งแสงคล้ายผลึก มีสามสิบหกกลีบ และซ้อนทับกันอย่างงดงาม
นอกจากนี้ กลีบบัวยังใส พร่ามัว และมีรูปร่างคล้ายกระบี่ เมื่อรวมเข้าด้วยกัน พวกมันก็เหมือนกับกระบี่ดอกบัวโปร่งใสจำนวนมากที่ปลดปล่อยอานุภาพอันวิเศษและสูงส่ง
เหตุการณ์นี้น่าตกใจเกินไป กระบี่ดอกบัวโปร่งใสจำนวนนับไม่ถ้วนได้ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า และกระจายไปทั่วสารทิศ พวกมันได้ย้อมฟ้าดินอันกว้างใหญ่นี้จนดูศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่
“สิ่งนี่… คือ?” สืออวี๋ เซียงหลิวหลี และเตียนเตี้ยนตกตะลึงพร้อมกัน ดวงตาของพวกเขาพลันเปล่งประกายแวววาว
ฟิ่ว! ฟิ่ว!
ในระยะสายตา กระบี่ดอกบัวโปร่งใสได้บานสะพรั่งไปในฟ้าดิน และเปล่งแสงแห่งความศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงกลัวออกมา จากนั้นก็กลืนกินแสงแห่งหายนะที่ปกคลุมท้องฟ้าไปจนหมดสิ้น!
เมื่อมองจากระยะไกล ก็เหมือนกับแสงแห่งหายนะคือแม่น้ำที่พุ่งเข้าสู่หลุมดำที่ก่อตัวขึ้นจากดอกบัว ซึ่งเป็นธรรมชาติและเรียบง่ายอย่างยิ่ง
ตั้งแต่ต้นจนจบ แสงแห่งหายนะไม่เพียงแต่ไม่สามารถทำลายดอกบัวกระบี่สีใสได้ แต่ยังเหมือนกับลำธารที่คืนสู่แหล่งกำเนิด และพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของดอกบัว!
และ ‘แหล่งกำเนิดนี่’…
ฟึ่บ!
สายตาของสืออวี๋และคนอื่น ๆ พุ่งไปด้านข้างอย่างพร้อมเพรียงกัน พลางจดจ้องไปที่เฉินซี จากนั้นความตกตะลึงก็กลืนกินใบหน้าของพวกเขาทั้งหมด
เพราะพวกเขาเห็นกระบี่จริง ๆ!
กระบี่นี้ยาวกว่าสี่ฉื่อ มีสีแดงเลือดนก ดอกบัวโบราณที่อุดมสมบูรณ์จำนวนมากประทับบนตัวกระบี่ ดอกบัวทุกดอกมีปราณโกลาหลล่องลอยอยู่ในตัว บางครั้งปราณโกลาหลเหล่านี้ก็แปลงร่างเป็นชายชราสวมชุดโบราณและสวมมงกุฎทรงสูงกำลังอ่านคัมภีร์ บางครั้งก็แปลงร่างเป็นโฉมสะคราญที่เริงระบำด้วยอิริยาบถชดช้อย มันช่างน่าอัศจรรย์ราวกับอยู่คนละโลก
ทว่าในสายตาของสืออวี๋และคนอื่น ๆ พวกเขากลับเห็นสนามรบอันนองเลือดที่กว้างใหญ่ เหล่าเทพคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวและกู่ร้องอย่างโศกเศร้า ในขณะที่ฝนเลือดโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า พื้นดินเต็มไปด้วยภูเขาซากศพและโครงกระดูก!
ในขณะนี้ กระบี่ได้เปล่งรัศมีออกมาจากภายในร่างของเฉินซี แสงสีเลือดส่องสว่าง พลังไร้รูปร่างอันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งพล่านออกมาจากภายใน มันแผ่กระจายไปทั่วฟ้าดิน ก่อนจะกลายเป็นกระบี่ดอกบัวโปร่งใสที่ปกคลุมท้องฟ้า!
“กระบี่เต๋าวิบัติ!” ทุกคนจำกระบี่นั้นได้ทันที สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตระหนักรู้และความตกใจ ราวกับไม่คาดคิดว่ากระบี่นี้จะอยู่ในความครอบครองของเฉินซี!
“ฮ่า ๆ ๆ! สวรรค์ยังไม่ถอดทิ้งพวกเรา!” สืออวี๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะดังสนั่น คลื่นเสียงสั่นสะเทือนอากาศโดยรอบ ๆ
เขาตัดสินใจไว้ก่อนหน้านี้ว่า จะต้องสละชีวิตตนเองเพื่อแลกกับชีวิตของผู้อื่น แต่ไม่คิดเลยว่า โอกาสรอดชีวิตจะปรากฏในช่วงเวลาวิกฤตนี้!
เซียงหลิวหลียิ้มบาง ๆ เช่นกัน ใบหน้าของนางเปี่ยมไปด้วยความสุข “กระบี่เต๋าวิบัติ ศัสตราวิเศษเล่มนี้จะทำให้นิกายอำนาจเทวะต้องปวดหัวแน่!” ทันทีที่กล่าวจบ นางมองไปยังเตียนเตี้ยน แล้วจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่แปลกใจที่เจ้ายืนกรานที่จะพาน้องชายเฉินซีไปกับเรา เจ้าคงคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้วสินะ?”
ในขณะนี้ เตียนเตี้ยนมีความสุขอย่างมาก ใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เพราะสังเกตเห็นว่าอาการบาดเจ็บภายในร่างของเฉินซีได้ฟื้นตัวและสงบลงแล้ว มันไม่รุนแรงและวุ่นวายเหมือนก่อนหน้า รอดพ้นจากวิกฤตโดยสมบูรณ์
อย่างไรก็ตาม เมื่อนางได้ยินคำพูดของเซียงหลิวหลี เตียนเตี้ยนก็ตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นนางก็เม้มริมฝีปากและกล่าวว่า “ไม่หรอก ข้าแค่รู้สึกว่า คนผู้นี้ไม่ธรรมดาเท่านั้น”
“เขาไม่ธรรมดาจริง ๆ จะมีเซียนทองคำคนใดในโลกนี้ที่สามารถช่วยชีวิตราชันเซียนได้อีก” สืออวี๋หัวเราะดังลั่น ไม่คิดสงวนคำชมแม้แต่น้อย
