บทที่ 1267 เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด
บทที่ 1267 เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด
หลังจากดื่มไปสองสามไหและเพลิดเพลินกับอาหาร เฉินซีก็เล่าประสบการณ์ที่ได้ประสบในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเสร็จสิ้น และเขาก็ซักถามเกี่ยวกับภูเขาเซียนสายหมอก
เมื่อเรื่องนี้ถูกกล่าวถึง สีหน้าของวิปลาสหลิ่วกลายเป็นเคร่งขรึมทันที และเผยให้เห็นความเกลียดชังที่ไม่อาจปกปิดได้ราง ๆ
“พวกมันทำเพื่อกระบี่เต๋าวิบัติ” วิปลาสหลิ่วไม่คิดปิดบัง และกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เมื่อตอนที่ข้ายังอยู่ในนิกายกระบี่เก้าเรืองรองในภพเซียน ข้าเคยได้ยินตำนานของกระบี่เล่มนี้มาบ้าง เมื่อครั้งที่บรรพชนผู้ก่อตั้งนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง ท่านดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลได้บรรลุถึงขีดสุดของมหาเต๋า ครั้งนั้นเขาได้รับพลังแก่นแท้ของสวรรค์ น่าเสียดาย ก่อนที่จะประสบความสำเร็จ เขาต้องกลแผนร้ายของศัตรู และล้มเหลวก่อนที่จะทำได้สำเร็จ”
“ในช่วงเวลาที่ใกล้ดับสูญ ท่านบรรพชนได้ผนึกพลังแก่นแท้แห่งสวรรค์นี้ไว้ในกระบี่ แล้วจึงซ่อนมันไว้ภายในถ้ำกระบี่วิญญาณโลหิตชั้นที่เก้าสิบเก้า ”
“ส่วนขุมพลังที่ชักใยอยู่เบื้องหลังภูเขาเซียนสายหมอก เป็นหนึ่งในศัตรูที่น่าเกรงขาม ซึ่งวางแผนร้ายต่อท่านบรรพชนเมื่อหลายปีก่อน บางทีอาจเป็นเพราะพวกมันรู้ถึงความลับนี้ พวกมันจึงทำลายนิกายกระบี่เก้าเรืองรองของข้าอย่างเหี้ยมโหดเช่นนี้”
ทันทีที่สิ้นคำ สีหน้าของวิปลาสหลิ่วก็มืดมนและอาฆาต แต่ใบหน้ากลับมีความรู้สึกที่สูญเสียมากกว่า ท้ายที่สุด กองกำลังของนิกายกระบี่เก้าเรืองรองในภพเซียนได้ถูกถอนรากถอนโคนและไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว
“ทำไม… พวกมันถึงเลือกที่จะเคลื่อนไหวในตอนนี้?” เฉินซีอดไม่ได้ที่จะถามคำถามนี้
ในความคิดของเขา ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลได้ดับสูญไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล และจากปัจจุบันก็ถือว่าผ่านมานานมาก ทว่าภูเขาเซียนสายหมอกกลับเพิ่งเคลื่อนไหวในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มันน่าแปลกอย่างยิ่ง
“สาเหตุเป็นเพราะกระบี่เต๋าวิบัติ ตามตำนานเล่าว่า ความลึกลับของสวรรค์จะพังทลายลงในช่วงกลียุคของทั้งสามภพและระเบียบของฟ้าดินจะตกอยู่ในความโกลาหล ถ้าใครสามารถใช้พลังที่ผนึกอยู่ภายในกระบี่ คนผู้นั้นก็จะไร้เทียมทาน และยังได้รับผลประโยชน์มากมาย”
วิปลาสหลิ่วขมวดคิ้วและครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ก่อนที่จะกล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม มันเป็นเพียงตำนานและน้อยคนที่จะรู้เรื่องนี้ แม้แต่ข้าก็ไม่สามารถยืนยันว่ากระบี่เต๋าวิบัตินั่นมีอยู่จริงหรือไม่”
เมื่อได้ยินเรื่องนี้ เฉินซีก็เข้าใจในที่สุด และกล่าวกับตัวเองในใจว่า ‘มหาอำนาจที่ชักใยอยู่เบื้องหลังภูเขาเซียนสายหมอกนั้น แน่นอนว่าจะต้องเป็นนิกายอำนาจเทวะ และโดยธรรมชาติแล้ว มันเป็นหนึ่งในศัตรูที่วางแผนร้ายต่อดอกบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล และฆ่าเขาไปเมื่อหลายปีก่อน สำหรับกระบี่เต๋าวิบัตินั้นมีอยู่จริง แต่น่าเสียดาย ข้าได้ให้คำสัญญากับผู้อาวุโสเต๋าบงกชว่าข้าจะไม่เปิดเผยสิ่งนี้แก่ใครอื่น…’
“ส่วนทำไมพวกมันถึงเลือกที่จะเคลื่อนไหวในตอนนี้ ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน” คิ้วของวิปลาสหลิ่วขมวดเข้าหากันแน่น ขณะครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งเป็นเวลานาน ทว่าในท้ายที่สุดเขาก็ไม่สามารถสรุปเรื่องนี้ได้
“ไม่เป็นไร เราจะค้นพบคำตอบในสักวันหนึ่ง” เฉินซีกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหนักแน่น จากนั้นจึงกล่าวกับวิปลาสหลิ่วอย่างจริงจังว่า “ท่านอาจารย์ ในอนาคต ท่านและเซียวอวี่สามารถบ่มเพาะอย่างสงบสุขภายในเมืองเซียนสัประยุทธ์ ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของข้าเอง ด้วยวิธีนี้เท่านั้นข้าถึงจะวางใจได้”
วิปลาสหลิ่วถอนหายใจ พลางเผยรอยยิ้มอันขมขื่นเล็กน้อย แต่ในที่สุดก็ตอบตกลง เพราะตระหนักดีว่าไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ และรังแต่จะสร้างปัญหาใหญ่ให้กับเฉินซีแทน
ดังนั้นบางทีการตัดสินใจที่ถูกต้องเพียงอย่างเดียว คือการยอมรับคำขอของเฉินซี
ในขณะนี้ ประตูห้องส่วนตัวถูกเคาะจากทางด้านนอก “พี่เฉิน ข้าเอง”
เฉินซียืนขึ้นและเปิดประตู ปรากฏว่าเป็นเซวียนหยวนอวิ่นนั่นเอง เฉินซีต้อนรับเซวียนหยวนอวิ่นทันทีด้วยรอยยิ้ม จากนั้นวางตะเกียบอีกคู่ให้กับเซวียนหยวนอวิ่น
อย่างไรก็ตาม ในระหว่างนี้ สายตาของเขากวาดไปทางด้านข้างของห้องโดยไม่ได้ตั้งใจ และจากนั้นก็หยิบตะเกียบมา
“เรียบร้อยแล้ว ข้าสามารถพาอาจารย์เจ้าและนางกลับไปในคืนนี้” เซวียนหยวนอวิ่นดื่มสุราหนึ่งจอก ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะได้รับเกียรติมากกว่ากว่าข้า เมื่อเหล่าผู้อาวุโสในตระกูลทราบว่าเป็นเรื่องของเจ้า พวกเขาก็จัดแจงสถานที่บ่มเพาะชั้นยอดให้ทันที ทั้งยังบอกข้าว่า หากข้าไม่จัดการเรื่องนี้ให้ดี พวกเขาจะไม่ให้ข้าเหยียบย่างเข้าสู่ตระกูลแม้แต่ก้าวเดียว”
เฉินซีอดไม่ได้ที่จะยิ้ม จากนั้นก็ประสานมือและกล่าวว่า “ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าต้องขอบคุณพี่อวิ่นที่ช่วยจัดการให้”
“ถ้าเจ้าอยากขอบคุณข้าจริง ๆ เช่นนั้นพาข้าไปเลี้ยงอาหารดี ๆ และสุราเลิศรสสักมื้อสิ ตั้งแต่รู้จักกันมา เราไม่เคยมีโอกาสได้ดื่มกันเลยสักครั้ง” เซวียนหยวนอวิ่นหัวเราะลั่น
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
ทว่าก่อนที่จะสิ้นเสียงของเซวียนหยวนอวิ่น เสียงเคาะอันหนักหน่วงและรุนแรงก็ดังก้องขึ้น ทั้งยังไม่ต่างอะไรกับการทุบประตู ซึ่งดูเสียมารยาทอย่างยิ่ง
พร้อมกับเสียงแข็งกร้าวก็ดังเข้ามาในห้อง “สหาย สหายในห้อง โปรดเปิดประตูเร็วเข้า เรากำลังตามล่าหัวขโมยอยู่ รบกวนเวลาไม่นาน เราจะจากไปทันทีหลังจากที่ค้นห้องเสร็จ”
คิ้วของเซวียนหยวนอวิ่นเลิกขึ้น ในขณะที่สีหน้าหมองลง เขากำลังใช้โอกาสที่หาได้ยากนี้เพื่อร่ำสุรากับเฉินซี และทำให้มิตรภาพของพวกเขาแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น แต่กลับถูกขัดจังหวะ ดังนั้นจะไม่ให้ขุ่นเคืองได้อย่างไร?
“ผายลมอันใดกัน? ที่นี่จะมีโจรเข้ามาได้อย่างไร? ให้ข้าดูว่าเจ้าเป็นใครกันถึงกล้ากล่าวอวดดีเช่นนี้!” เซวียนหยวนอวิ่นทำตามที่กล่าว และกำลังจะลุกขึ้นยืน ทว่ากลับถูกหยุดโดยเฉินซีซึ่งยิ้มพลางส่ายหัว “ช่างมันเถอะ ไม่สำคัญหรอก”
เฉินซีเพิ่งรู้สึกว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในวันนี้ และไม่ต้องการให้วิปลาสหลิ่วกับชีเซียวอวี่เป็นห่วงตน ดังนั้นเมื่อใดที่สามารถถอยออกมาหนึ่งก้าวเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาได้ ก็ควรจะหลีกเลี่ยงดีกว่า
เซวียนหยวนอวิ่นหัวเราะอย่างขมขื่นและทำอะไรไม่ถูก จากนั้นจึงกล่าวว่า “เฮ้อ การทำเช่นนี้ รังแต่จะทำให้พวกมันกล้าล่วงเกินมากขึ้น”
แน่นอน ทันทีที่สิ้นคำ ประตูที่ถูกปิดผนึกโดยข้อจำกัดอย่างหนาแน่นเป็นชั้น ๆ ก็ถูกระเบิดออก อันที่จริง มันถูกเตะจนเปิดออกอย่างแรง!
คนกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างดุร้าย คนที่เป็นผู้นำคือชายหนุ่มในชุดคลุมปักดิ้นทอง เขาโบกมือและกล่าวว่า “ค้นให้ทั่ว! ข้อจำกัดของภัตตาคารเซียนเสน่หาถูกเปิดใช้งานแล้ว เจ้าหัวขโมยน้อยไม่มีทางหนีไปได้!”
ทันทีที่สิ้นคำ เขาก็เชิดคางขึ้นและยิ้มอย่างเสแสร้ง พลางชำเลืองมองเฉินซีและคนอื่นๆ “ขออภัยที่รบกวนมื้ออาหารของเจ้า เจ้าสามารถลงค่าอาหารมื้อนี้อยู่ในบัญชีของข้า เมิ่งถง ได้เลย”
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่แยแสและเย่อหยิ่ง ทั้งยังไม่มีร่องรอยการขอโทษใด ๆ
ฉากนี้ทำให้เส้นประสาทที่หน้าผากของเซวียนหยวนอวิ่นปูดโปน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเห็นคนเหล่านั้นเริ่มพลิกคว่ำทุกสิ่งในห้อง และค้นหาอย่างดื้อดึง ซึ่งไม่ได้สนใจผู้คนในห้องเลย ดังนั้นเซวียนหยวนอวิ่นจึงไม่สามารถระงับไฟโทสะในใจได้ เขายืดหลังตรง ก่อนจะเผยรอยยิ้มอันน่าสยดสยอง และฟันที่ขาวราวกับหิมะเต็มปาก “ไอ้สารเลวเอ๊ย นายน้อยผู้นี้ต้องการสิ่งนี้จากเจ้าด้วยเหรอ!?”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง จู่ ๆ เขาก็ฟาดฝ่ามือออกไปอย่างแรง มันส่งหวีดหวิวไปในอากาศ บังเกิดประกายแสงศักดิ์สิทธิ์เรืองรอง อีกทั้งยังรุนแรงและรวดเร็ว
ชายหนุ่มที่เรียกตัวเองว่าเมิ่งถงยกมือขึ้น เพื่อต้านทานพลังฝ่ามือของเซวียนหยวนอวิ่น ทว่าเขากลับถูกกระแทกจนผงะถอยหลังไปสามก้าว
“ไอ้ลูกเต่า เจ้ากล้าหลบการทุบตีของบิดาผู้นี้หรือ?” เซวียนหยวนอวิ่นจ้องเขม็ง พลางพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พลังบนฝ่ามือพวยพุ่ง แล้วฟาดพายุที่โหมกระหน่ำออกมานับพันชั้น จนดูเหมือนคลื่นพายุที่รุนแรง เกรี้ยวกราด ครอบงำ และดุร้าย!
สิ่งนี้แสดงให้เห็นโดยอ้อมว่า ในฐานะที่เป็นหนึ่งในสิบอันดับแรกของการทดสอบคัดเลือกของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า พลังฝีมือของเซวียนหยวนอวิ่นนั้นน่าเกรงขามอย่างยิ่ง
โครม!
เมิ่งถงไม่คาดคิดว่าเซวียนหยวนอวิ่นจะโจมตีอย่างไร้ปรานี โดยไม่ทันตั้งตัว เขาถูกกระแทกโดยการโจมตีที่น่ากลัวของเซวียนหยวนอวิ่น จนร่างกายสั่นสะท้าน
“พี่ใหญ่เมิ่งถง!”
“รนหาที่ตายแล้ว!”
“จัดการมัน!”
เมื่อเห็นฉากนี้ บริวารของเมิ่งถงไม่อาจค้นห้องได้อีกต่อไป พลันตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว และถาโถมเข้ามาพร้อมกัน
เมื่อเห็นเซวียนหยวนอวิ่นกำลังถูกศัตรูรุมล้อม เฉินซีพลันถอนหายใจ และลงมืออย่างไม่ลังเล ทว่าก่อนที่เขาจะลงมือ สายตาก็เหลือบไปที่มุมห้องอย่างไม่ตั้งใจ
โครม!
เฉินซีสะบัดแขนเสื้อ ส่งพลังที่น่าสะพรึงกลัวพัดกระจายไปรอบห้อง
ก่อนจะตามมาด้วยเสียงตุ้บและเสียงครวญครางดังก้องขึ้นมา บริวารทั้งหมดรวมถึงเมิ่งถงถูกกดไว้บนพื้น พวกมันส่งเสียงคร่ำครวญลั่นไปถึงท้องฟ้า
ฉากนี้สามารถอธิบายได้ว่าเป็นการบดขยี้อีกฝ่ายด้วยการสะบัดแขนเสื้อ!
เซวียนหยวนอวิ่นตกตะลึง ก่อนจะมองไปที่เฉินซีด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น ใบหน้าพลันหมองลง แล้วยกขากระทืบเมิ่งถงอย่างแรง “ข้าจะจ่ายมื้อนี้เอง แต่ถ้าเจ้าเต็มใจ เจ้าก็เอาสิ่งนี้มาคิดบัญชีของข้าได้เลย!”
เมิ่งถงร้องโหยหวน กระดูกในร่างกายแตกหัก และไม่สามารถกล่าวคำอื่นได้
เฉินซีรู้สึกรำคาญเล็กน้อย เพราะมันเสียงดังเกินไป การปรากฏตัวของคนเหล่านี้ ทำให้บรรยากาศการสังสรรค์เสียไป
“ไสหัวไปซะ!” เซวียนหยวนอวิ่นสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเฉินซีค่อนข้างไม่ดี จึงไม่รอช้า โยนเมิ่งถงและคนอื่น ๆ ออกจากห้องส่วนตัว
“ไอ้สารเลว ล้างคอรอได้เลย เจ้าต้องตายแน่ที่บังอาจทำลายธุระของพี่ใหญ่เมิ่งฉี!” เสียงตะโกนไม่พอใจของเมิ่งถงดังก้องมาจากนอกห้อง
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เฉินซีสะบัดแขนเสื้อและสร้างข้อจำกัด ปิดประตู ทำให้เสียงทั้งหมดถูกแยกออกจากพวกเขาโดยสิ้นเชิง
“เมิ่งฉี? เป็นเขาหรือ?” เซวียนหยวนอวิ่นกลับขมวดคิ้วแทน และตกอยู่ในห้วงภวังค์
“มีอะไรหรือ? ภูมิหลังของเมิ่งฉีผู้นี้น่ายำเกรงมากเลยหรือ?” เฉินซีนั่งลงอีกครั้งและมองเซวียนหยวนอวิ่นด้วยความประหลาดใจ
“ชาติกำเนิดของเมิ่งฉีนั้นไม่มีค่าควรแก่การกล่าวถึง เจ้าเด็กคนนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงในเขตฝ่ายใน เขาอยู่ในอันดับที่สามสิบของเทียบอันดับทองคำตราดาราม่วง ทำให้ได้รับความสนใจจากกองกำลังชั้นนำมากมาย” เซวียนหยวนอวิ่นแนะนำเมิ่งฉีสั้น ๆ จากนั้นก็หัวเราะอย่างเย็นชา “เราไม่จำเป็นต้องกลัวเขา เพราะเมิ่งฉีไม่ใช่ผู้เยี่ยมยุทธ์เพียงคนเดียวในเขตฝ่ายใน”
เฉินซีพยักหน้า และไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาคิดจริงจัง พลางขมวดคิ้วและครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะจ้องมองไปที่มุมห้องและกล่าวว่า “เจ้าฉวยจังหวะเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ ตอนนี้เราได้ช่วยเจ้าคลี่คลายปัญหาแล้ว ปรากฏตัวเสีย”
ทันทีที่สิ้นคำ เซวียนหยวนอวิ่น วิปลาสหลิ่ว และชีเซียวอวี่ก็ตกตะลึงในใจ จากนั้นจึงกวาดสายตาไปพร้อม ๆ กัน แต่พบเพียงความว่างเปล่า แม้แต่ญาณมหาเทวะอมตะก็ไม่สามารถตรวจพบสิ่งใดได้!
โดยเฉพาะเซวียนหยวนอวิ่น เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีคนฉวยโอกาสเข้ามาพร้อมกับตน และถ้ามันเป็นเรื่องจริง มันก็น่าสะพรึงยิ่ง
“อะไรกัน? นี่เจ้าจะให้ข้า ‘เชิญ’ ให้เจ้าออกมาหรือ?” เฉินซีขมวดคิ้วและเน้นเสียงที่คำว่า ‘เชิญ’
“ข้าไม่ได้บอกว่าข้าจะไม่ปรากฏตัว ไยเจ้าต้องทำตัวดุร้ายด้วย เจ้าไม่รู้หรือว่าควรสุภาพเมื่อกล่าวกับสตรี?” พร้อมกับเสียงที่ไพเราะและชัดเจน ทันใดนั้นแสงสีม่วงอ่อนก็ผุดขึ้นมาจากมุมห้อง ซึ่งแต่เดิมว่างเปล่า และเมื่อแสงส่องผ่าน มันก็กลายเป็นร่างที่สง่างามและผอมเพรียว!
