บทที่ 1160 ลางบอกเหตุแห่งหายนะครั้งใหญ่
บทที่ 1160 ลางบอกเหตุแห่งหายนะครั้งใหญ่
หายากอย่างยิ่ง!
ในระหว่างการทดสอบในอดีต การสรรเสริญจากทวยเทพสามครั้งก็น่ายินดีมากแล้ว ทว่าในเวลานี้ การทดสอบยังไม่สิ้นสุดเลยด้วยซ้ำ แต่มันกลับปรากฏถึงสี่ครั้ง!
ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ในสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า แล้วพวกเขาจะไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างไร ดังนั้นเมื่อเห็นการสรรเสริญจากทวยเทพปรากฏกับจั่วชิวอิน มู่อวี่ชง และโม่ชีอวิน หลังจากที่มู่เสี่ยวลิ่วได้รับไปก่อนหน้านั้น หัวใจของทุกคนจึงค่อนข้างปั่นป่วน
“โลกกำลังเปลี่ยนไปจริง ๆ…” หวังต้าวหลูแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า และถอนหายใจยาวเหยียด
เมื่อได้ยินเช่นนี้ สายตาของคนอื่น ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ลงเล็กน้อย เนื่องจากพวกเขาทราบอย่างชัดเจนว่า หวังต้าวหลูกำลังกล่าวถึงหายนะครั้งใหญ่ที่กำลังจะส่งผลกระทบต่อภพทั้งสาม
ดังที่กล่าวกันว่า วีรบุรุษมักจะเกิดในช่วงเวลาที่ยากลำบาก และอัจฉริยะที่ไม่ธรรมดาเหล่านั้นก็ได้ปรากฏขึ้นในระหว่างการทดสอบในปีนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ธรรมดาจริง ๆ
“วิถีเต๋าแห่งสวรรค์มักเป็นไปในลักษณะนี้” โจวจื่อหลีกล่าวทันที “เมื่ออัจฉริยะที่โดดเด่นปรากฏขึ้นเช่นนี้ นี่ไม่ได้หมายความว่าเป็นลางบอกเหตุแห่งหายนะครั้งใหญ่หรอกหรือ?
สิ้นคำ ทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
หายนะครั้งใหญ่? นั่นคือสิ่งที่ต้องปูด้วยเลือดและกระดูกของผู้คนนับไม่ถ้วน!
แล้วทุกคนจะสามารถอยู่รอดภายใต้หายนะครั้งใหญ่ได้อย่างไร?
โจวจื่อหลีกวาดสายตามองคนอื่น ๆ ก่อนจะกล่าวสองสามคำเบา ๆ “ถ้าท้องฟ้าพังทลายลงมา ก็ย่อมต้องมีคนแบกมันไว้!”
ทันทีที่กล่าวจบ ปรากฏการณ์ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งบนท้องฟ้า และไม่ใช่แค่ปรากฏการณ์เดียว แต่มีมากถึงสามปรากฏการณ์ซ้อนทับกัน!
ปรากฏการณ์แรก คือ แสงสีทองอันสง่างามที่เปลี่ยนเป็นสายฟ้าปกคลุมท้องนภา มันเข้าปกคลุมอ๋าวอู๋หมิง
ปรากฏการณ์ที่สอง คือ หิมะที่โปรยปรายผ่านชั้นฟ้าทั้งเก้า เผยให้เห็นรูปร่างของดอกไม้น้ำแข็ง ขณะที่พวกมันปกคลุมเจี้ยงฉางไฮ่
ปรากฏการณ์ที่สาม คือ เปลวเพลิงโหมกระหน่ำ ราวกับภูเขาไฟที่พลิกกลับหัวบนท้องฟ้า และปกคลุมจงหลีสวิน
ในขณะนี้สายฟ้าสีทองร่ายระบำ หิมะโปรยปราย และเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ ได้ย้อมท้องฟ้าและผืนดินเป็นชั้น ๆ บังเกิดเป็นสีสันงดงาม
หลังจากนั้น การสรรเสริญจากทวยเทพมากมายก็ดังกึกก้องไปในสวรรค์ทั้งเก้า และทั่วฟ้าดิน ฟังคล้ายเสียงระฆังยามเช้า ซึ่งได้กระทบถึงส่วนลึกของหัวใจของผู้คน และทำให้ผู้ได้ฟังรู้แจ้ง
หัวใจของผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ ล้วนสั่นไหวเมื่อเห็นปรากฏการณ์ทั้งสามพร้อมกัน! เพราะจวบจนปัจจุบัน เหตุการณ์เช่นนี้ไม่เคยมีมาก่อน!
“นี่… เต๋าแห่งสวรรค์โปรดปรานถึงเพียงนี้… เป็นไปได้ไหมว่า…” ใครบางคนขมวดคิ้ว เสียงไร้ความตื่นเต้น และเต็มไปด้วยความกังวลเล็กน้อย
“อย่ากล่าวถึงเรื่องเช่นนั้นในวันนี้!” โจวจื่อหลีพลันขมวดคิ้ว ในขณะที่สีหน้าเคร่งขรึมและหนักแน่นถูกปกคลุมไปด้วยความเย็นชา อีกทั้งน้ำเสียงยังเผยความอหังการที่ไม่สามารถขัดขืนได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงท่าทีเด็ดเดี่ยวอย่างชัดเจน นับตั้งแต่การทดสอบเริ่มขึ้น
เมื่อเห็นสิ่งนี้ คนอื่น ๆ ต่างขมวดคิ้ว และไม่กล้ากล่าวถึงเรื่องนี้อีกต่อไป
บรรยากาศกดดันเล็กน้อย ดังนั้นหวังต้าวหลูจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ “การสรรเสริญจากทวยเทพที่ศิษย์ทั้งสามนี้ชักนำลงมา แม้จะขาดเพียงเล็กน้อยในการบรรลุระดับที่หนึ่ง แต่พวกเขาก็ไม่เลวจริง ๆ” ชายวัยกลางคนหยุดชั่วขณะ จากนั้นมองไปที่เฉินซี เจิ่นลู่ จ้าวเมิ่งหลี และจี้เซวียนปิงที่ยังคงนั่งสมาธิอยู่บนศิลาลับเต๋า โดยไม่มีสัญญาณของการเคลื่อนไหวใด ๆ “ในบรรดาสี่คนนี้ มีกี่คนที่เจ้าคิดว่าจะสามารถได้รับการสรรเสริญจากทวยเทพในระดับที่หนึ่ง ‘เสียงสะท้อนของฟ้าดิน’”
เขาไม่ได้ถามว่าเฉินซีและคนอื่น ๆ จะสามารถรับการสรรเสริญจากทวยเทพได้หรือไม่ และถามโดยตรงว่าศิษย์เหล่านี้จะได้รับเสียงสะท้อนของฟ้าดินแทนหรือไม่ สิ่งนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า เขามั่นใจว่าเฉินซีและอีกสามคนจะสามารถทำให้ปรากฏการณ์แห่งฟ้าดินจุติลงมาได้อย่างแน่นอน แต่ประเด็นสำคัญก็คือ ระดับของการสรรเสริญจากทวยเทพที่จะได้รับ
ไม่มีใครถามเรื่องนี้เพราะมันชัดเจนสำหรับทุกคนที่เห็น ไม่ว่าจะเป็นเจิ่นลู่ จ้าวเมิ่งหลี จี้เซวียนปิง หรือเฉินซี ทั้งสี่ล้วนโดดเด่นกว่าศิษย์คนอื่น ๆ
มันคงเป็นเรื่องตลกหากพวกเขาไม่สามารถทำให้เกิดปรากฏการณ์แห่งฟ้าดินได้!
“พวกเขาทั้งหมดน่าจะทำได้ อย่างไรก็ตาม มันค่อนข้างยากเล็กน้อย ในการแยกแยะผู้ชนะที่ชัดเจน” อาจารย์จี้เหวินครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง “ศิลาลับเต๋าจะขัดเกลาเจตจำนงเต๋าแห่งการต่อสู้ การนั่งสมาธิอยู่บนนั้นก็เหมือนอยู่ท่ามกลางสนามรบ ผู้ที่มีเจตจำนงเต๋าแห่งการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ก็สามารถคงอยู่ได้นานขึ้น หากเจ้าตรองให้ดี เฉินซีที่อยู่ขอบเขตเซียนลึกลับขั้นต้น อาจจะด้อยกว่าคนอื่นเล็กน้อย เพราะถึงอย่างไรอีกสามคนก็อยู่ที่ขอบเขตเซียนลึกลับขั้นสูง”
มีคนอื่นที่ไม่เห็นด้วยและเป็นอาจารย์จากตระกูลมู่กล่าวว่า “แม้ว่าเจตจำนงเต๋าแห่งการต่อสู้ จะเกี่ยวข้องกับการบ่มเพาะของคนคนหนึ่ง แต่อย่าลืมว่าเจตจำนงเต๋าแห่งการต่อสู้ไม่สามารถบรรลุได้ หากปราศจากศักยภาพและดวงจิตแห่งเต๋า ซึ่งเฉินซีก็ครอบครองการบ่มเพาะในดวงจิตแห่งเต๋าที่ขอบเขตวิญญาณดวงใจ ดังนั้นคนอื่น ๆ จะเปรียบเทียบกับเขาได้อย่างไร?”
“คำกล่าวเหล่านี้เป็นเพียงด้านเดียว แม้เฉินซีจะไม่ธรรมดาจริง แต่เขาก็ยังด้อยกว่าผู้อื่นในแง่ของการต่อสู้จริง” หญิงงามจากภพวิหคอมตะ จ้าวชิงผิงกล่าวช้า ๆ
“ช่างน่าขันเสียจริง! เฉินซีคืออันดับที่หนึ่งในระหว่างการทดสอบการต่อสู้จริงในรอบที่สอง!” อาจารย์จากตระกูลเซวียนหยวนหัวเราะอย่างเย็นชา
“เซวียนหยวนเหมิง อย่าลืมว่าแต้มดาราที่เขาครอบครองส่วนใหญ่ ได้มาจากการใช้เล่ห์กล เขาอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสามคนที่เหลือในการต่อสู้แบบตัวต่อตัว” อาจารย์จากตระกูลเจี้ยงแค่นเสียงเย็น
เมื่อการถกเถียงดำเนินมาถึงจุดนี้ ใบหน้าของจั่วชิวฮงที่เงียบมาตลอดก็แข็งทื่อเล็กน้อย
“เล่ห์กล? เฉินซีตามล่าและฆ่าศิษย์ของตระกูลจั่วชิวของข้า แต่เจ้ากลับถือว่าเป็นแค่เล่ห์กลเท่านั้น? นี่ไม่เท่ากับว่าเจ้าดูถูกศิษย์ของตระกูลจั่วชิวของข้าหรอกหรือ?”
“เจ้าทำให้ศิษย์ของตระกูลของข้าดูเหมือนเป็น ‘ลูกพลับสุก’ ที่เฉินซีสามารถบดขยี้ได้อย่างง่ายดาย…”
แม้จั่วชิวฮงจะเกลียดเฉินซีเพียงใด แต่เขาก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว ดังนั้นจึงกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ทันที “โชคไม่ใช่ปัจจัยในการทดสอบรอบที่สอง!”
อาจารย์จากตระกูลเจี้ยงรู้ว่าตนพูดผิดไป จึงสงบคำทันที
คนอื่น ๆ ส่ายศีรษะเมื่อเห็นสิ่งนี้
อันที่จริง ไม่ว่าพวกเขาจะโต้เถียงกันอย่างไร มันเป็นเรื่องยากที่จะตัดสินผู้ชนะที่ชัดเจนจากสถานการณ์ในปัจจุบัน เพราะเฉินซีและอีกสามคนนั้นดูน่าทึ่งเสียเหลือเกิน ดังนั้นผู้ชนะจะสามารถตัดสินได้จากผลสุดท้ายของการทดสอบเท่านั้น
โอม~
ในขณะนี้ กลิ่นอายลึกลับและเจิดจรัสก็พุ่งออกมาจากจ้าวเมิ่งหลี และพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า หลังจากนั้น ร่างของวิหคอมตะที่แท้จริง ซึ่งมีความยาวยิ่งยวด มีปีกที่ห้อยลงมาจากท้องฟ้า และงดงามราวกับภาพฝัน ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า มันกระพือปีกโผทะยานบนท้องฟ้าพร้อมกับปล่อยรังสีแห่งความเจิดจรัสมากมายนับไม่ถ้วน!
ปรากฏการณ์วิหคอมตะเริงระบำในสวรรค์ทั้งเก้า!
ทันใดนั้นเอง คลื่นเสียงสวดมนต์อันยิ่งใหญ่ก็โหมกระหน่ำไปทั่วฟ้าดิน อีกทั้งยังส่งเสียงร้องของวิหคอมตะที่ชัดเจนและเย็นชาแผ่วเบาอยู่ภายใน พืชและดอกไม้แกว่งไกว ในขณะที่ก้อนหินสั่นไหว ระลอกคลื่นหมุนวนไปมาในอากาศ มันทำให้ทุกสิ่งในใต้หล้าสั่นสะเทือน
การสรรเสริญจากทวยเทพระดับที่หนึ่ง เสียงสะท้อนของฟ้าดิน!
กล่าวอีกนัยหนึ่ง เมื่อจ้าวเมิ่งหลีบรรลุสู่ขอบเขตเซียนทองคำ มีโอกาสมากที่นางจะได้รับตราศักดิ์สิทธิ์แห่งมวลสวรรค์ที่มีกฎแห่งมหาเต๋าทั้งสี่ประเภท เทียบเท่ากับอเวจีเหล็กเยี่ยถัง!
เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ที่อยู่ที่นี่ อดไม่ได้ที่จะเผยความตกใจเมื่อเห็นสิ่งนี้
“เมิ่งหลีไม่เลวเลย สมควรแล้วที่นางมีสายเลือดของวิหคอมตะที่แท้จริงไหลเวียนอยู่ในตัว” หญิงงามจ้าวชิงผิงยกคางขึ้น และกล่าวอย่างเฉยเมย ขณะที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
ไม่นานหลังจากที่จ้าวเมิ่งหลีทำให้เกิดปรากฏการณ์แห่งฟ้าดินจุติลงมา จี้เซวียนปิงก็เช่นกัน เสียงระฆังนับไม่ถ้วนดังขึ้นสะเทือนผืนฟ้า ฉากของหม้อกลั่นขนาดใหญ่ที่กดดันโลกก็ปรากฏขึ้น มันยิ่งใหญ่ โอ่อ่า และแผ่กลิ่นอายของจักรพรรดิ
ฉากนี้ทำให้ผู้ยิ่งใหญ่อุทานด้วยความชื่นชมอีกครั้ง
เป็นที่ทราบกันทั่วไปว่า ตระกูลจี้เป็นตระกูลของจักรพรรดิตั้งแต่ยุคบรรพกาล และเป็นตระกูลที่มีอิทธิพลอย่างแท้จริงของภพเซียน ดังนั้นความสามารถในการทำให้เกิดปรากฏการณ์ดังกล่าวได้ ถือว่าเป็นการยอมรับตัวตนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจี้เซวียนปิง
“ฮ่า ฮ่า! กลิ่นอายของจักรพรรดิบรรพกาลที่จุติลงมายังโลก เขาจะต้องกลายเป็นผู้นำของยุคสมัย!” อาจารย์จี้เหวินคำรามด้วยเสียงหัวเราะ และรู้สึกภาคภูมิใจกับความสำเร็จของจี้เซวียนปิง
ทุกคนเห็นพ้องต้องกันเกี่ยวกับความสำเร็จนี้ แต่ไม่เห็นด้วยกับการที่จี้เซวียนปิงจะกลายเป็นผู้นำ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้กล่าวออกมา เพราะท้ายที่สุดแล้ว ความสำเร็จของจี้เซวียนปิงนั้นยอดเยี่ยมเป็นอย่างยิ่ง มันคงจะดูไม่ควร หากมีคนปฏิเสธมันในตอนนี้
เกือบจะทันที หลังจากปรากฏการณ์ของจี้เซวียนปิงได้หายไป จู่ ๆ เจิ่นลู่ก็ปะทุด้วยแสงสีทองอันไร้ขอบเขต ราวกับพระอาทิตย์ที่แผดเผาพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง เพื่อส่องสว่างให้โลกสว่างไสวอย่างอลังการ
ภายในแสงสีทองที่พร่างพราว เป็นภาพของมังกรคชสารกำลังโลดแล่น เทพธิดาร่ายรำ ดอกบัวสีทองเบ่งบาน แสงสว่างของพุทธองค์กำลังส่องโลก… ทรงพลังและไร้ขอบเขตอย่างยิ่ง
สายตาของทุกคนจดจ่อเมื่อเห็นสิ่งนี้ ใบหน้าพลันแข็งทื่อเล็กน้อย
เนื่องจากไม่มีอาจารย์จากภพพุทธองค์อยู่ที่นี่ ดังนั้นจึงไม่มีใครยกย่องหรือตัดสินมัน แต่เห็นได้ชัดจากปฏิกิริยาของทุกคนว่า ปรากฏการณ์แห่งฟ้าดินที่จุติลงมาหาเจิ่นลู่นั้น ยอดเยี่ยมที่สุดในการทดสอบทั้งหมด!
หลังจากนั้นไม่นาน มีคนกล่าวว่า “เด็กคนนี้เทียบได้กับหลิงชิงอู๋เมื่อหลายปีก่อน”
ทุกคนล้วนเงียบสนิท เพราะคนที่กล่าวนี้คือโจวจื่อหลี อาจารย์ใหญ่ฝ่ายนอกของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถหักล้างมันได้
“หากเป็นเช่นนั้น การสรรเสริญจากทวยเทพที่เด็กคนนี้ได้รับนั้นอยู่ในระดับสูงสุดใช่หรือไม่?” หวังต้าวหลูพึมพำ
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อาจารย์คนอื่น ๆ ก็มีความรู้สึกซับซ้อนในใจ จนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขมขื่นเล็กน้อย เมื่อเห็นคนจากภพพุทธองค์เหนือกว่าศิษย์ของภพเซียน
“แล้วเฉินซีล่ะ? ทำไมไม่มีความเคลื่อนไหวจากเขาเลย” อาจารย์เจี้ยงถามทันที
คนอื่น ๆ ต่างเงยหน้าขึ้นมอง แน่นอนว่าเฉินซียังคงนั่งเงียบ ๆ อยู่บนศิลาลับเต๋าโดยไม่ขยับ และไม่แสดงสัญญาณใด ๆ ของปรากฏการณ์แห่งฟ้าดิน พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจอย่างมาก
“เจ้าหนูนี่คงไม่สามารถชักนำปรากฏการณ์แห่งฟ้าดินลงมาได้กระมัง?” อาจารย์จากตระกูลจงหลีกล่าวหยอกเย้าเล็กน้อย
“ย่อมไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอน อันที่จริง การที่เขาสามารถคงอยู่บนศิลาลับเต๋าจนถึงตอนนี้ ก็พิสูจน์แล้วว่า เจตจำนงเต๋าแห่งการต่อสู้นั้นน่าเกรงขามเพียงใด แต่การเหนือกว่าเจิ่นลู่ก็เป็นเรื่องยากแล้ว” อาจารย์จากตระกูลมู่ถอนหายใจ
เมื่อได้ยินเรื่องนี้ คนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ก็ไม่เห็นด้วย เพราะท้ายที่สุดแล้ว หลายคนมีความเข้าใจที่ขัดแย้งและซับซ้อนเกี่ยวกับเฉินซี
พวกเขาหวังว่าเฉินซีจะสามารถเอาชนะเจิ่นลู่ เพื่อนำความรุ่งโรจน์มาสู่ภพเซียน แต่ในทางกลับกันก็ไม่เต็มใจที่จะเห็นฉากนั้นเกิดขึ้น
ทว่าสิ่งต่าง ๆ จนถึงตอนนี้ มันได้พิสูจน์แล้วว่า ศิษย์จากตระกูลของพวกตนด้อยกว่าเจิ่นลู่เล็กน้อย ถ้าเฉินซีแซงหน้าเจิ่นลู่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าศิษย์จากกองกำลังของพวกตนจะไม่ไร้ประโยชน์เกินไปหรือ?
“มันเป็นไปไม่ได้ พลังแห่งการสรรเสริญจากทวยเทพที่เจิ่นลู่ได้รับนั้นอยู่ในระดับสูงสุดแล้ว อย่างมากเฉินซีก็อาจเทียบเคียงได้” จั่วชิวฮงกล่าวอย่างใจเย็น และไม่ได้เติมเชื้อไฟใส่ร้ายแต่ประการใด เพราะเขากล่าวความจริง และไม่จำเป็นต้องเสียความคิดใด ๆ ในการแสดงความดูถูกเหยียดหยาม
คนอื่น ๆ เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งเมื่อได้ยินเรื่องนี้
ใช่แล้ว เฉินซีไม่อาจเหนือกว่าเจิ่นลู่ อย่างมากก็ได้แค่เทียบเท่าเจิ่นลู่ได้เท่านั้น
ในขณะนี้ หวังต้าวหลู ดูเหมือนจะตกอยู่ในภวังค์ และกล่าวว่า “พวกเจ้าทุกคนยังจำการสรรเสริญจากทวยเทพของศิษย์ที่ชื่ออวินฟูเซิง เมื่อหนึ่งหมื่นเก้าพันปีที่แล้วได้หรือไม่?”
“อวินฟูเซิง?”
ทุกคนตกตะลึงเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาจะกระตุกวูบ จากนั้นร่างอันหล่อเหลาอย่างไม่มีใครเทียบได้ ทั้งหยิ่งทะนงและอยู่ห่างไกลเหมือนเหยี่ยว อีกทั้งยังเงียบสงบเหมือนดอกบัวก็ลอยเข้ามาในความคิดของทุกคน
