บทที่ 1064 ทั้งหมดที่ข้าแสวงหาคือความพ่ายแพ้
บทที่ 1064 ทั้งหมดที่ข้าแสวงหาคือความพ่ายแพ้
ในช่วงก่อนที่เฉินซีจะกลับจากดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ เหลียงปิงก็ได้ทราบเรื่องทุกอย่างแล้ว แม้ว่านางจะถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าสู่ดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้เป็นเวลาหกเดือน แต่ที่นั่นก็ไม่ได้ขาดแคลนเหล่าศิษย์จากตระกูลเหลียง
ดังนั้นนางจึงเก็บคำเตือนของเฉินซีไว้ และไม่ได้กังวลอะไร
ต่อให้เฉินซีจะสร้างความขุ่นเคืองใจให้กับเหล่าศิษย์ของตระกูลหลัวและตระกูลกู่ แต่เหลียงปิงก็หาได้สนใจไม่
ก่อนหน้านี้ นางได้พูดคุยกับเหลียงเทียนเหิงผู้เป็นบิดา ในฐานะผู้นำตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงในเต๋าแห่งยันต์อักขระ ความคิดเห็นของเหลียงเทียนเหิงนั้นราบเรียบมาก “ในเมื่อศิษย์ของเขาเทพพยากรณ์อยู่ในอาณาเขตของเรา เราจะปล่อยให้เขาถูกข่มเหงได้อย่างไร?”
ย่อมไม่แน่นอน!
แม้ว่านี่จะเป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ แต่ก็แสดงทัศนคติของเหลียงเทียนเหิงต่อเรื่องนี้อย่างชัดเจน ตราบใดที่เฉินซีอยู่ในอาณาเขตของตระกูลเหลียง จะไม่มีผู้ใดสามารถแตะต้องเฉินซีได้แม้แต่ปลายเส้นผม!
ทว่า เหลียงปิงไม่ได้บอกเรื่องนี้แก่เฉินซี เพราะนางทราบดีว่าเฉินซีจำเป็นต้องแข็งแกร่งขึ้นมากกว่านี้ และไม่ต้องการการปกป้องใด ๆ ดังนั้นนางให้คำมั่นว่าเฉินซีสามารถต่อสู้ได้เท่าที่ต้องการ และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ก็หาได้สำคัญไม่
สำหรับคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างลับ ๆ เช่นเดียวกับการแก้แค้นของตระกูลอิน ตระกูลเหลียงย่อมต้องจัดการกับมันอยู่แล้ว เมื่อเหลียงเทียนเหิงออกหน้าจัดการให้ เฉินซีก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรอีก
แต่เหลียงปิงไม่ทราบว่า แท้จริงแล้วไม่มีใครกล้ารับคำท้าของเฉินซี นางจึงอดที่จะหัวเราะไม่ได้ และไม่ได้ปิดบังท่าทางเยาะเย้ยเลยสักนิด “พวกมันเป็นแค่ขยะไร้ค่ากลุ่มหนึ่ง และพวกมันคงได้แต่อยู่ในทวีปทักษิณาไปตลอดชีวิตเท่านั้น ไม่มีทางที่ประสบความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ได้”
“ขยะไร้ค่ากลุ่มหนึ่ง…”
เฉินซีนึกถึงคำพูดของกู่อวี่ถังที่เรียกพวกเขาว่า ‘คนธรรมดาทั่วไป’ และครุ่นคิดในใจว่า ‘แน่นอนว่ามุมมองของผู้เยี่ยมยุทธ์ในระดับเหลียงปิงและคนอื่น ๆ นั้นคล้ายคลึงกันจนน่าตกใจ’
“อย่าได้กังวลไป ข้าจะหาผู้ช่วยสักสองคนมาช่วยเจ้าในอนาคต เมื่อเจ้าเข้าสู่ดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ เจ้าต้องรอให้ผู้อื่นมาท้าทายเจ้าอย่างใจเย็น พวกเขาจะช่วยเจ้าเลือกคู่ต่อสู้ และไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีผู้ท้าทาย” ในขณะเดียวกันดวงตาของเหลียงปิงก็สว่างวาบ และดูเหมือนนางจะมีความคิดบางอย่าง ทำให้ริมฝีปากสีแดงอันอ่อนนุ่มและเย้ายวนของนางกลายเป็นรอยยิ้มลึกลึบ
หลังจากนั้นไม่นาน เฉินซีได้พบกับ ‘ผู้ช่วย’ สองคนที่เหลียงปิงกล่าวถึง
คนหนึ่งสวมเสื้อผ้าสีขาวราวหิมะ หน้าตาหล่อเหลา เย็นชาและองอาจ เขามีนามว่า เหลียงเจิ้น
ส่วนอีกคน มีปากยื่นและผอมเหมือนไม้ไผ่ ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายน่าสมเพชออกมา เขามีนามว่า เหลียงเลี่ยง
“นี่คือเฉินซีทำความรู้จักกันซะ งานของพวกเจ้าคือช่วยเขาเลือกคู่ต่อสู้ในดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้” เหลียงปิงแนะนำอย่างเป็นกันเอง
“นายน้อยเฉินซี” เหลียงเจิ้นพยักหน้าเล็กน้อย ในขณะที่เขายังคงเย็นชาเหมือนเช่นเคย
“ที่แท้คือนายน้อยเฉินซีนี่เอง ข้าได้ยินเรื่องเกี่ยวกับท่านมามาก โปรดดูแลเราในอนาคตด้วย” เหลียงเลี่ยงหัวเราะเบา ๆ เผยให้เห็นถึงฟันสีเหลืองเต็มปากขณะประจบประแจงเฉินซี และรูปลักษณ์ของเขามีกลิ่นอายที่น่าสมเพช ทำให้ผู้พบเห็นต้องรู้สึกขนลุกชูชัน
การมีอยู่ของคนผู้นี้ ทำให้ท่าทางของเหลียงเจิ้นดูสง่างามและไม่ธรรมดายิ่งขึ้นไปอีก
เฉินซีอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าสองคนนี้ซึ่งมีบุคลิกและนิสัยต่างกันโดยสิ้นเชิงมารวมกันได้อย่างไร เหตุใดเหลียงปิงถึงไว้ใจพวกเขามากขนาดนี้
“เอาล่ะ พวกเจ้าทั้งสองจงไปเตรียมตัวเข้าสู่ดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ซะ” เหลียงปิงโบกมือไล่ทั้งสองออกไป จากนั้นนางก็หันกลับมาและยิ้มให้เฉินซี “ไว้รอดูฝีมือของพวกเขาเมื่อเจ้าเข้าสู่ดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ในวันพรุ่งนี้ รับรองว่าเจ้าจะต้องตกใจอย่างแน่นอน”
เฉินซีตกตะลึง เหลียงปิงนั่นเก่งกาจในทุกด้าน แต่ข้อบกพร่องเดียวของนางคือนางชอบให้คนอื่นคาดเดา
…
ในตอนเช้าตรู่ของอีกวัน
นับตั้งแต่ลืมตาตื่นจากการทำสมาธิ และออกจากโลกแห่งดารา เฉินซีรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะบรรลุขอบเขต เขาอยู่ห่างจากการบรรลุสู่ขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นกลางอีกไม่กี่ก้าวเท่านั้น
ทว่า มันยังขาดปัจจัยที่สำคัญยิ่ง
นั่นคือความแข็งแกร่งในการขัดเกลาขั้นสุดท้าย และไม่สามารถอธิบายได้ เหมือนกับว่าเมื่อใดที่สามารถเจาะผ่านกระดาษแผ่นนี้ คนผู้นั้นก็จะสามารถมองเห็นโลกใบใหม่ได้อย่างสมบูรณ์
“ข้าขาดแค่ความสำเร็จ…”
เฉินซีหายใจเข้าลึก ๆ และส่ายศีรษะ ในขณะที่ควบคุมแรงกระตุ้นในใจ ชายหนุ่มนั่งขัดสมาธิในห้องลับขณะถือป้ายคำสั่งวิญญาณยุทธ์ และเข้าสู่ดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้หลังจากนั้นไม่นาน
ทันทีที่มาถึง คลื่นเสียงโห่ร้องก็ปะทะเข้าใบหน้าอย่างจัง
“เขากล้าโอ้อวดอย่างไร้ยางอาย! เป็นการดูหมิ่นคุณหนูอินเหมียวเมี่ยว! คนผู้นี้ช่างน่ารังเกียจเกินไปแล้ว!”
“ใช่แล้ว! การที่เขาสามารถเอาชนะผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนลึกลับขั้นต้นนั่นเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดาก็จริง ๆ แต่ยังกล้าพูดจาไร้สาระต่อหน้าคุณหนูอินเหมียวเมี่ยว! บัดซบ! ถ้าข้าเจอเขา ข้าจะฟาดมันให้แหลกคามือเลย!”
“ว่าแต่…ฝีมือของเจ้าคู่ควรกับเขาหรือ?”
“ฮึ่ม! แม้ฝีมือของข้าจะไม่คู่ควรกับเฉินซี แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของคุณหนูอินเหมียวเมี่ยว ข้าเชื่อว่าย่อมมีผู้เยี่ยมยุทธ์มากมายที่อยากจัดการไอ้เด็กคนนี้!”
“หยุดเอะอะโวยวายได้แล้ว เรารีบไปที่ชั้นที่ห้ากันเถอะ มีคนเสนอสมบัติอมตะระดับวิญญาณทมิฬ ให้คนผู้ที่สามารถเอาชนะเฉินซีได้!”
“เจ้าว่าอันใด? รางวัลเช่นนี้มีจริงหรือ?”
“มาเถอะ เราไปดูกัน ข้าอยากจะฟาดเจ้าเด็กนั่นมานานแล้ว ตอนนี้ข้าสามารถได้รางวัลจากการเอาชนะเขาแล้ว ย่อมเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่ง!”
…
เฉินซีฟังการสนทนาอื้ออึงเหล่านี้ พร้อมกับจ้องมองไปยังร่างจำนวนมากที่พุ่งทะลุท้องฟ้า และมุ่งหน้าไปยังสนามประลองที่อยู่ห่างไกล เฉินซีก็อดที่จะตกตะลึงไม่ได้
“เพียงชั่วข้ามคืน ดูเหมือนทุกคนจะเกลียดชังข้าเสียแล้ว”
แต่ไม่นานเฉินซีก็ฟื้นจากอาการตกใจ เพราะเมื่อเทียบกับฉากที่ทุกคนปฏิเสธคำท้าเมื่อวานนี้ มันทำให้เขาโล่งใจอย่างมาก และยังทำให้รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
การมีคู่ต่อสู้ย่อมดีกว่าไม่มี
ถึงขนาดที่เฉินซีรู้สึกว่า วันนี้ตนจะสามารถสู้ได้อย่างสาแก่ใจ อีกทั้งยังมีแนวโน้มที่จะสามารถบรรลุสู่ขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นกลาง!
โดยไม่รอช้า เฉินซีพุ่งไปยังสนามประลองที่อยู่ห่างไกลทันที
มองจากระยะไกล เฉินซีเห็นสนามประลองบนชั้นที่ห้ารายล้อมไปด้วยผู้คนจำนวนมาก มีคนอย่างน้อยร้อยคนอยู่ที่นั่น
ในขณะเดียวกัน ป้ายที่สร้างจากปราณเซียนพิสุทธิ์ถูกแขวนไว้บนท้องฟ้าเหนือสนามประลอง ‘เฉินซี อันดับที่สองร้อยสามสิบเก้าในเทียบอันดับเซียนภาคพื้นทวีปทักษิณา สิ่งที่ข้าแสวงหาคือความพ่ายแพ้!’
ถ้อยคำถูกเขียนขึ้นด้วยลายมืออันทรงพลังและหนักแน่น อีกทั้งยังเผยให้เห็นกลิ่นอายดุดันและทรงอำนาจอย่างไม่มีใครเทียบได้
ไม่ว่าเฉินซีจะสุขุมสักปานใด มุมปากของเขากระตุกอย่างแรงในขณะนี้ “เป็นใครกัน… ผู้ใดมีเจตนาร้ายเยี่ยงนี้?”
ก่อนที่เฉินซีจะหายจากอาการตกใจ ดวงตาของเขาก็เหลือบเห็นป้ายอีกสองป้ายโดยไม่ได้ตั้งใจ และหนึ่งในนั้นมีคำว่า ‘ถ้าเจ้าบอกว่าไม่คู่ควร เช่นนั้นเจ้าก็ไม่คู่ควร ข้าเฉินซีจะเป็นผู้ตัดสินว่าเจ้ามีค่าพอหรือไม่’
อีกป้ายมีข้อความว่า ‘หากศิษย์ของตระกูลอินตั้งใจที่จะเข้าร่วมในการต่อสู้ ให้จ่ายศิลาอมตะหนึ่งหมื่นก้อน’
ข้อความเหล่านี้ไม่ได้อยู่คู่กัน และข้อความเหล่านี้ก็ไม่สามารถเชื่อมโยงเข้าด้วยกันได้ แต่เฉินซีเข้าใจในความหมายของพวกมันเป็นอย่างดี ทำให้ท่าทางของเขาดูแปลกไปเล็กน้อย เพราะในบรรดาสองป้ายนั้น ป้ายแรกหมายความว่าเฉินซีจะเลือกผู้ท้าชิงด้วยตนเอง
ส่วนข้อสองไม่จำเป็นต้องอธิบายใด ๆ เพราะเห็นได้ชัดว่ามันมุ่งเป้าไปที่ศิษย์ของตระกูลอินโดยเฉพาะ
เมื่อป้ายทั้งสองถูกรวมเข้าด้วยกัน เห็นได้ชัดว่ามันเป็นการตอบโต้คำว่า ‘เจ้าไม่คู่ควร’ ที่อินเหมียวเมี่ยวกล่าวกับเขาเมื่อวานนี้
ในที่สุด เฉินซีก็ได้เห็นคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ น่าแปลกที่มันคือเหลียงเจิ้นและเหลียงเลี่ยง
ชายสองคนนี้ได้นำโต๊ะหินและเก้าอี้สองตัวมาจากที่ใดก็ไม่อาจทราบได้ พวกเขานั่งตัวตรงหน้าสนามประลอง ราวกับเป็นตัวแทนของเฉินซี ในการสื่อสารกับผู้ท้าชิงทุกคน
เฉินซีพลันเข้าใจว่าทำไมเหลียงปิงถึงส่งทั้งสองมาช่วยเขา เพราะเพียงแค่นี้ก็สามารถยั่วยุเหล่าศิษย์ตระกูลอินให้คลุ้มคลั่งได้แล้ว
เมื่อรวมกับรางวัลสมบัติอมตะระดับวิญญาณทมิฬ และถ้อยคำยั่วยุ ‘ทั้งหมดที่ข้าแสวงหาคือความพ่ายแพ้’ ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะไม่มีใครมาท้าทายอีกต่อไป แม้จะไม่มีตระกูลอินเข้าร่วมก็ตาม
“สองคนนี้มีฝีมือในการปลุกปั่นความเกลียดชังจริง ๆ!”
เฉินซีหัวเราะอย่างขมขื่นในใจ วิธีการเช่นนี้สามารถดึงดูดผู้เยี่ยมยุทธ์จำนวนมากให้มาท้าทายตนได้ แต่ก็เท่ากับทำให้เขากลายเป็นศัตรูกับทุกคนแทน
ทันใดนั้นร่างของชายหนุ่มรูปหล่อก็ปรากฏตัวขึ้นใกล้ ๆ กับเฉินซี
ชายหนุ่มตกตะลึง และชี้ไปที่เฉินซีอย่างรวดเร็ว ก่อนคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว “เฉินซี!”
ไม่ทราบว่าความโกรธที่เขามีต่อเฉินซีมาจากที่ใด แต่เสียงคำรามนี้ดังและก้องกังวาน ทั้งยังแหลมบาดหู
ชู่ว!
ทันทีที่ได้ยินชื่อเฉีนซี เสียงเอะอะมะเทิ่งที่อยู่รอบ ๆ ก็หายไป ความเงียบงันพลันเข้าปกคลุม
เฉินซีสามารถสัมผัสได้ถึงสายตาไม่พอใจจำนวนนับไม่ถ้วนที่จ้องมองมาที่ตน และแม้แต่ตัวเขาที่เคยเผชิญกับคลื่นลมมรสุมมากมาย ก็ยังรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
แต่ในไม่ช้า เฉินซีก็สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปจนหมดสิ้น แล้วชำเลืองมองชายหนุ่มที่คำรามอย่างโกรธเกรี้ยวอย่างไม่แยแส ก่อนจะเดินตรงไปยังสนามประลอง เมื่อสถานการณ์ดำเนินมาถึงจุดนี้ เขาทำได้เพียงรับคำท้า เพราะไม่สามารถปล่อยให้เหลียงเจิ้นและเหลียงเลี่ยงอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอายได้
อย่างไรก็ตาม เหลียงปิงส่งพวกเขาให้มาช่วยเหลือ และทั้งสองพยายามอย่างมากในการหาคู่ต่อสู้ ดังนั้น แม้ว่าวิธีการเช่นนี้จะสร้างความเกลียดชังเป็นจำนวนมาก แต่ชายหนุ่มก็ไม่สามารถจากไปได้
ชายหนุ่มฟื้นจากอาการตกใจ จากนั้นใบหน้าพลันซีดลง และรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง “ข้าแค่มาดูการต่อสู้เท่านั่น แม้ว่าข้าจะชื่นชมความงามของอินเหมียวเมี่ยวจริง ๆ แต่ก็เป็นเพียงความชื่นชมเท่านั้น ไฉนข้าถึงขาดสติและทำให้เฉินซีขุ่นเคืองได้?”
“เฉินซี! เขาปรากฏตัวแล้วจริง ๆ!”
“เขาคือเฉินซีหรือ? ข้านึกว่าเขาจะมีสามหัวหกแขนเสียอีก แต่กลับธรรมดามาก”
“คราวนี้ข้าต้องทุบตีมันให้ได้ ไอ้บัดซบ! มันกล้าล่วงเกินคุณหนูอินเหมียวเมี่ยว ในฐานะหนึ่งในผู้ติดตามของนาง ข้าจะช่วยนางระบายความเกลียดชังนี้เอง!”
“สิ่งที่เจ้าแสวงหาคือความพ่ายแพ้? ช่างอวดดีนัก! ไม่กลัวโดนตัดลิ้นหรือ?”
“เร็วเข้า! ข้าต้องการท้าทายเฉินซี และฆ่าไอ้หยิ่งยโสนี้ซะ”
ในขณะเดียวกัน ผู้เยี่ยมยุทธ์ทุกคนฟื้นจากความเงียบงันและเริ่มส่งเสียงดังโวยวาย ฝูงชนตื่นเต้นและสนามประลองก็เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้อง
เฉินซีแสร้งหูหนวกกับเรื่องนี้ และนั่งขัดสมาธิบนสนามประลอง เขาเชื่อว่าเหลียงเจิ้นและเหลียงเลี่ยงจะจัดการกับเรื่องนี้ได้อย่างเหมาะสม
เคร๊ง! เคร๊ง! เคร๊ง!
แน่นอนว่าในชั่วพริบตาต่อมา เหลียงเจิ้นผู้องอาจลุกยืนขึ้น และดึงระฆังทองเหลืองขนาดมหึมาออกมา ก่อนจะฟาดมันอย่างแรง เสียงระฆังดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องเขย่าฟ้าดิน และกลบเสียงอึกทึกครึกโครมทั้งหมดในทันที
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนขมวดคิ้ว “ระฆังของคนผู้นี้มีเสียงที่ไม่น่าภิรมย์จริง ๆ…”
“ฮิ ฮิ ดูเหมือนพวกเจ้าทุกคนจะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วใช่หรือไม่? แต่กฎก็ย่อมเป็นกฎ หากพวกเจ้าต้องการท้าทายนายน้อยเฉินซีของข้า ขอเพียงมีอันดับเหนือกว่าเขาย่อมมีคุณสมบัติที่จะท้าทาย” เหลียงเลี่ยงยืนขึ้น จากนั้นหัวเราะเบา ๆ “แน่นอน มันเป็นเพียงคุณสมบัติที่จะท้าทายเขา ส่วนอย่างอื่นจะถูกตัดสินโดยนายน้อยเฉินซี”
เขามีรูปร่างผอมเหมือนต้นไผ่และปากยื่น เขายังคงกล่าวคำว่า ‘นายน้อยเฉินซี’ ซ้ำ ๆ ช่างประจบสอพลอและน่าสมเพชยิ่งนัก ทำให้คิ้วของทุกคนในบริเวณโดยรอบขมวดเข้าหากันแน่นยิ่งขึ้น
