บทที่ 1055 สนามประลองฝึกยุทธ์
บทที่ 1055 สนามประลองฝึกยุทธ์
เหลียงปิงวางป้ายคำสั่งวิญญาณยุทธ์ไว้ที่กลางฝ่ามือ ก่อนจะแย้มยิ้มบาง ๆ “ตั้งสมาธิอย่างลึกซึ้งและเพ่งญาณมหาเทวะอมตะของเจ้าเข้าไป ไม่ต้องตกใจเมื่อไปถึงดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นั่น”
นางกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมขณะถือป้ายคำสั่งวิญญาณยุทธ์ไว้ในมือ พริบตาต่อมา เสียงหึ่ง ๆ ของความผันผวนก็ดังขึ้น ก่อนที่นางจะตกอยู่ในสภาวะแปลกประหลาด เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง และเข้าสู่ป้ายคำสั่งวิญญาณยุทธ์
เฉินซีตกตะลึงและคิดกับตัวเอง ไม่แปลกใจเลยที่นางเลือกห้องลับแห่งนี้ สถานะที่ที่แทบปราศจากการรับรู้ใด ๆ และมันอันตรายมากจริง ๆ
เฉินซีไม่ลังเลที่จะเพ่งญาณมหาเทวะอมตะเข้าไปในป้ายคำสั่งวิญญาณยุทธ์อย่างระมัดระวัง เช่นเดียวกับที่เหลียงปิงกำชับไว้
ทันใดนั้น เขารู้สึกว่าดวงวิญญาณพลันสั่นไหว รู้สึกราวกับถูกดูดเข้าไปในหลุมดำอันไร้ขอบเขต ทัศนวิสัยกลายเป็นสีดำ และเขาก็สูญเสียการรับรู้ทั้งหมด
โอม!
มีแสงสว่างวาบขึ้น
ร่างของเฉินซีปรากฏขึ้นใต้ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งและไร้เมฆ ในขณะที่สายลมพัดเอื่อย ๆ ภูมิประเทศทอดยาวสูงต่ำออกไปไกล ขณะที่ดอกไม้ป่าบานสะพรั่งในบริเวณใกล้เคียง ทำให้ทิวทัศน์นั้นงดงามยิ่ง
“อืม?”
เฉินซีตกตะลึงกับภาพตรงหน้า จากนั้นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เขาได้กลิ่นหอมของดอกไม้ กลิ่นสดชื่นของพืชพรรณ และกลิ่นไอดินในอากาศ ทำให้เขาอดที่จะหยิบก้อนขึ้นมาจากพื้นไม่ได้ จากนั้นเขาชั่งน้ำหนักในมือ ก่อนที่จะสังเกตเห็นว่ามันไม่ต่างจากก้อนหินจริง ๆ
“หรือว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง?”
เฉินซีตกใจมาก เพราะเขาสามารถสัมผัสได้ถึงพลังของกฎที่หลั่งไหลในฟ้าดิน!
“ที่นี่คือดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ ซึ่งถูกสร้างขึ้นโดยจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ในยุคบรรพกาล ทุกสิ่งที่นี่ล้วนมีอยู่จริง และมีเพียงเราเท่านั้นที่อยู่ที่นี่ในรูปแบบของจิตวิญญาณ” เสียงของเหลียงปิงที่เหมือนกับน้ำพุเย็นเฉียบดังก้องอยู่ในหูของเขา จากนั้นเฉินซีก็หันไปเห็นเหลียงปิงกำลังก้าวเท้าเข้ามา นางยิ้มขณะที่ชำเลืองมองก้อนหินในมือของเฉินซี ราวกับรู้ว่าเขาจะทำเช่นนี้
เฉินซีโยนก้อนหินออกไปอย่างไม่ใส่ใจ และถอนหายใจแผ่วเบา “ที่นี่น่าอัศจรรย์จริง ๆ”
“มีสถานที่ที่อัศจรรย์ยิ่งกว่านี้อีก มาเถิด นี่เป็นเพียงบริเวณรอบนอกของดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้เท่านั้น” เหลียงปิงปัดกระสวยแสงเงินออกมาด้วยการสะบัดมือ มันกลายเป็นแสงสีเงินเจิดจ้าพร่างพราว จากนั้นก็สาดแสงดาวเย็นเยียบปกคลุมตัวนางและเฉินซี
ชู่ว!
พริบตาต่อมา ร่างของพวกเขาก็พุ่งทะยานผ่านท้องฟ้า
“ที่นี่สามารถใช้สมบัติอมตะได้ด้วยหรือ?” เฉินซีถามด้วยความประหลาดใจ
“สมบัติอมตะทั้งหมดที่มีระดับวิญญาณทมิฬเป็นอย่างน้อย สามารถนำมาที่นี่ได้” เหลียงปิงอธิบายด้วยรอยยิ้ม นางเข้าใจความรู้สึกของเฉินซีเป็นอย่างดี เพราะยามมาที่นี่ครั้งแรก ท่าทางของนางดูแย่ยิ่งกว่าเฉินซีเสียอีก
ในระหว่างทาง เฉินซีตั้งคำถามอยู่บ่อยครั้ง และเขาพอเข้าใจทุกอย่างคร่าว ๆ จากเหลียงปิง
อันที่จริง เขาไม่จำเป็นต้องสนใจเลยว่า พวกเขาจะอยู่ในรูปของวิญญาณหรือไม่ ขอแค่สถานที่นี้มีอยู่จริงก็พอ ทว่าข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือ มีเพียงผู้เยี่ยมยุทธ์ที่ได้รับการจัดอันดับในเทียบอันดับเซียนทะยานฟ้า และครอบครองป้ายคำสั่งวิญญาณยุทธ์ในมือเท่านั้น จึงจะสามารถเข้าสู่ดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ตามที่เหลียงปิงกล่าวไว้ ดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ยังถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งถูกแบ่งให้กับผู้เยี่ยมยุทธ์ที่ได้รับการจัดอันดับในเทียบอันดับเซียนทะยานฟ้า และอีกส่วนหนึ่งสำหรับผู้เยี่ยมยุทธ์ในเทียบอันดับเซียนภาคพื้นทวีป
ทั้งสองส่วนนี้ เรียกว่าดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ระดับล่างและระดับสูง
ยิ่งไปกว่านั้น ดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ระดับล่างยังถูกแบ่งตามทวีปสี่พันเก้าร้อยแห่งของภพเซียน ผู้เยี่ยมยุทธ์ในเทียบอันดับเซียนภาคพื้นทวีปของทุกทวีปจะสามารถอยู่ภายในอาณาเขตของดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ที่เป็นทวีปของตนเท่านั้น
ตัวอย่างเช่น หลังจากเหลียงปิงและเฉินซีมาถึงดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ พวกเขาสามารถพบกับผู้เยี่ยมยุทธ์ในเทียบอันดับเซียนภาคพื้นทวีปแห่งทวีปทักษิณาได้เท่านั้น และไม่สามารถพบผู้เยี่ยมยุทธ์จากทวีปอื่น ๆ เหมือนที่พวกเขาทำได้ในโลกภายนอก
ในทางกลับกัน ผู้ที่สามารถเข้าสู่ดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ระดับสูง ย่อมเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ที่ได้รับการจัดอันดับในเทียบอันดับเซียนทะยานฟ้าในเวลานั้น และไม่มีข้อจำกัดระหว่างอาณาเขต ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถขัดเกลาตนเองได้อย่างอิสระ
หลังจากที่รู้เรื่องทั้งหมดนี้แล้ว เฉินซีก็ถามคำถามที่สำคัญที่สุด “ผู้คนสามารถตายที่นี่ได้หรือไม่?”
เหลียงปิงไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย และตอบอย่างสบาย ๆ “พวกเขาตายได้ แต่พวกเขาจะไม่ตายจริง ๆ มันทำให้ดวงวิญญาณบาดเจ็บแทน แต่การบาดเจ็บสาหัสอาจส่งผลกระทบต่อการบ่มเพาะในโลกภายนอก”
เฉินซียิ้ม “เช่นนั้นก็ไม่เลวเลย”
เหลียงปิงกลับเตือนเขาอย่างจริงจังแทน “แต่เจ้าก็ยังต้องระวังตัว ไม่เคยมีผู้เยี่ยมยุทธ์ในประวัติศาสตร์ของดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ที่เสียชีวิตจากปราณหักเห หลังจากที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสในดวงวิญญาณ”
ขณะที่พวกเขาพูดคุยกัน ก็ได้ยินคลื่นเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาแว่ว ๆ
หลังจากนั้น เฉินซีก็เห็นแท่นขนาดมหึมาจำนวนมากลอยอยู่ในระยะไกล พวกมันเป็นสีดำสนิทเหมือนผืนดินที่ลอยอยู่กลางอากาศ ลอยสูงขึ้นไปทีละชั้น จนเต็มไปทั้งฟ้าดิน
แท่นสีดำสนิทแต่ละอันครอบคลุมพื้นที่กว่าสองพันห้าร้อยลี้ และสามารถมองเห็นร่างมากมายทะยานวูบวาบอยู่บนนั้น ซึ่งเมื่อมองจากระยะไกล ก็ดูเหมือนแมลงตัวเล็ก ๆ จำนวนมากกำลังโบยบินเหนือแท่นเหล่านี้
“นั่นคือสนามประลองฝึกยุทธ์ พวกมันมีทั้งหมดเจ็ดระดับ สอดคล้องกับขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง ขั้นสมบูรณ์แบบไปตามลำดับ และขอบเขตเซียนลึกลับขั้นต้น ขั้นกลาง และขั้นสูง สนามประลองทั้งเจ็ดถูกแบ่งตามความแตกต่างในการบ่มเพาะของแต่ละคน และยิ่งขึ้นไปสูงเท่าใด ความแข็งแกร่งของผู้เยี่ยมยุทธ์ที่มีความสามารถในการเข้าร่วมก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น”
เหลียงปิงชี้ไปยังระยะไกลและอธิบายด้วยเสียงแผ่วเบา “มีผู้เยี่ยมยุทธ์ทั้งหมดหนึ่งหมื่นคนที่ได้รับการจัดอันดับในเทียบอันดับเซียนภาคพื้นทวีปของทวีปทักษิณา และนั่นแสดงว่ามีผู้เยี่ยมยุทธ์เพียงหนึ่งหมื่นคนเท่านั้นที่สามารถมาถึงที่นี่ได้ เว้นแต่จะมีการต่อสู้ที่สะท้านฟ้าสะเทือนดินเกิดขึ้น มิฉะนั้น จำนวนผู้เยี่ยมยุทธ์ที่อยู่ที่นี่จะมีเพียงไม่กี่พันคน เพราะถึงอย่างไร ที่นี่ไม่ใช่โลกภายนอก และพวกเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ไปตลอดได้”
“สนามประลองฝึกยุทธ์หรือ?” เฉินซีตกตะลึงและถามด้วยความประหลาดใจ
“ถูกต้อง สนามประลองฝึกยุทธ์ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ผู้เยี่ยมยุทธ์ที่อยู่ในการจัดอันดับได้ประลองยุทธ์กันเอง และขัดเกลาพลังฝีมือ เพื่อกระตุ้นศักยภาพและส่งผลต่ออันดับของพวกเขา”
เฉินซีแสดงท่าทีสนใจและกล่าวว่า “เช่นนั้นก็วิเศษจริง ๆ ฝึกฝนในโลกภายนอก แล้วค่อยขัดเกลาพลังฝีมือของตนเองที่นี่ ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่ายตรงข้ามต่างก็เป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ในเทียบอันดับ ทั้งสองฝ่ายย่อมได้รับผลประโยชน์อย่างมากจากการประลองยุทธ์เหล่านี้ และแม้จะพ่ายแพ้ แต่ก็เป็นประสบการณ์ยอดเยี่ยมที่จะนำไปปรับปรุง และกลับมาแก้มือใหม่อีกครั้งในภายหลัง”
ซึ่งในขณะที่กล่าวเช่นนี้ แม้แต่เฉินซีก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น น้ำเสียงเผยให้เห็นถึงความคาดหวังเล็กน้อย
เพราะความแข็งแกร่งของผู้เยี่ยมยุทธ์จะสะท้อนให้เห็นได้จากสิ่งใดได้อีก
ย่อมเป็นการต่อสู้อย่างแน่นอน!
เพราะหากปราศจากการต่อสู้ ก็คงจะไม่มีผู้เยี่ยมยุทธ์ และนี่เป็นกฎเหล็กที่ทุกคนต่างทราบดี
เหลียงปิงชำเลืองมองเฉินซีด้วยรอยยิ้ม “มาเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปดูเอง”
ขณะที่กล่าว ทั้งคู่ก็บินตรงไปยังสนามประลองที่ลอยอยู่กลางอากาศแล้ว
หากมองลงมา สนามประลองที่ลอยอยู่กลางอากาศนั่นมีรูปทรงสามเหลี่ยม
สำหรับสนามประลองระดับต่ำสุดนั้นมีจำนวนมากที่สุด และพวกมันเป็นตัวแทนของเวทีสำหรับผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นต้นที่จะต่อสู้กัน หลังจากนั้น เมื่อระดับสูงขึ้นไป จำนวนสนามประลองก็จะค่อย ๆ ลดลง
ซึ่งที่ระดับสูงสุด จะเหลือสนามประลองเพียงแห่งเดียว มันโดดเด่นเป็นสง่าอยู่ใต้ท้องฟ้าอย่างภาคภูมิ สำหรับผู้เยี่ยมยุทธ์ทุกคนที่ยืนอยู่ในเทียบอันดับเซียนภาคพื้นทวีปของทวีปทักษิณา มันเป็นเวทีสำหรับผู้เยี่ยมยุทธ์ที่ได้รับการจัดอันดับให้แข่งขันกันเอง
ทว่าในยามนี้ เวทีบ่มเพาะที่ระดับสูงสุดว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่แค่ระดับบนสุด แม้แต่ระดับที่หกและห้าก็มีตัวเลขบวกประมาณสิบตัวกะพริบอยู่
ระดับที่มีผู้คนมากที่สุดคือระดับต่ำสุด ระดับแรก
ในขณะนี้ สนามประลองมากมายในระดับแรกล้วนถูกครอบครองอย่างสมบูรณ์ และในขณะนี้ก็มีผู้เยี่ยมยุทธ์คู่หนึ่งกำลังต่อสู้กันอยู่ ทั้งยังมีผู้ชมอยู่ในบริเวณโดยรอบของสนามประลองอย่างหนาแน่น
“คุณหนูเหลียงปิง เจ้ามาแล้ว”
“ยินดีที่ได้พบ แม่นางเหลียงปิง”
“ที่แท้ก็คุณหนูใหญ่ของตระกูลเหลียงแห่งเมืองจตุรเทพ หรือว่านางตั้งใจที่ไต่อันดับให้สูงขึ้นในวันนี้?”
เมื่อเฉินซีและเหลียงปิง มาถึงที่นี่ หลายคนก็สังเกตเห็นพวกเขาทันที ทุกคนกล่าวทักทายเหลียงปิง พร้อมกับแสดงความเคารพ
ผู้เยี่ยมยุทธ์ที่รวมตัวกันอยู่ที่นี่ ล้วนมาจากเมืองต่าง ๆ ของทวีปทักษิณา และไม่ใช่ทุกคนที่มาจากเมืองจตุรเทพ แต่ทันทีที่เหลียงปิงปรากฏตัว ก็มีคนเข้ามาทักทายทันที แสดงให้เห็นว่า ในดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ชื่อเสียงของนางยิ่งใหญ่เพียงใด
เมื่อลองคิดดูแล้ว ปัจจุบันนางอยู่ในอันดับที่แปดของเทียบอันดับเซียนภาคพื้นทวีป และเป็นทายาทของตระกูลเหลียงที่มีชื่อเสียงในด้านเต๋าแห่งยันต์อักขระ จึงไม่แปลกที่นางจะเป็นที่รู้จักของผู้คน
เฉินซีถอนหายใจยาวเหยียด แม้ชื่อเสียงจะไร้รูปร่างมิอาจจับต้อง แต่เมื่อมาถึงจุดสูงสุด มันจะส่งผลต่อทัศนคติของผู้อื่นโดยปริยาย
เช่นเดียวกับช่วงเวลานี้ เมื่อเผชิญหน้ากับเหลียงปิง อัจฉริยะรุ่นเยาว์เหล่านี้ที่มาจากเมืองต่าง ๆ ของทวีปทักษิณา ซึ่งบางทีอาจไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ กับเหลียงปิงเลยแม้แต่น้อย และอาจเป็นครั้งแรกที่ได้พบนางด้วยซ้ำ แต่เมื่อได้ยินชื่อของนาง พวกเขาต่างเผยท่าทีนอบน้อมออกมาโดยไม่รู้ตัว ซึ่งนี่ก็คือผลของชื่อเสียงและเกียรติยศ
แต่เหลียงปิงกลับเพียงพยักหน้าเบา ๆ จากนั้นพาเฉินซีเดินจากไปด้วยท่าทางเย็นชาและทะนงตัว เผยให้เห็นถึงกลิ่นอายของราชินีอย่างเต็มที่
“สหายคนนั้นคือใครกัน?”
“ข้าก็ไม่รู้ บางทีเขาอาจเป็นศิษย์ที่โดดเด่นที่ตระกูลเหลียงเพิ่งคัดเลือกมา”
ในเวลาเดียวกัน ฝูงชนล้วนสังเกตเห็นการมีอยู่ของเฉินซี และเมื่อพวกเขาเห็นเฉินซีเดินเคียงข้างกับเหลียงปิงจริง ๆ อีกทั้งยังไม่ได้เดินตามหลังนางเหมือนผู้ติดตาม พวกเขาต่างก็แสดงความประหลาดใจและสนทนากันอย่างมีชีวิตชีวา
ท่ามกลางการสนทนาที่มีชีวิตชีวานี้ เหลียงปิงพาเฉินซีไปยังสนามประลองแห่งหนึ่ง บนสนามประลองกำลังมีการต่อสู้อันดุเดือดระหว่างชายหนุ่มและหญิงสาว
“กฎของสนามประลองนั้นเรียบง่ายมาก ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้ตัวต่อตัวหรือต่อสู้แบบกลุ่ม ทุกสิ่งล้วนขึ้นอยู่กับผู้เยี่ยมยุทธ์ที่ครองสนามประลอง” เหลียงปิงอธิบาย “และหากพยายามฝ่าฝืนกฎ คนผู้นั้นจะถูกขับออกจากดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้โดยกฎแห่งฟ้าดิน สิ่งนี้ช่วยลดความเสี่ยงที่จะคนสร้างปัญหา หรือแก้แค้นศัตรู”
เฉินซีพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ เพราะกฎนี้ยุติธรรมจริง ๆ เราสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้โดยไม่ต้องกังวลว่าคู่ต่อสู้จะเรียกกำลังเสริมและแก้แค้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี
ถ้ามีใครต้องการแก้แค้น มันก็ง่ายมาก เพียงแค่กระโดดขึ้นไปบนสนามประลองและต่อสู้อย่างยุติธรรม แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายเต็มใจที่จะต่อสู้หรือไม่
“มาเถอะ กลับสู่โลกภายนอกกันก่อน ข้าจะช่วยเจ้าวางแผนการบ่มเพาะและจัดหาของใช้ให้กับเจ้า ณ ช่วงปีนี้ เจ้าจงบ่มเพาะอย่างสบายใจ และขัดเกลาพลังฝีมือในสนามประลองเหล่านี้ พยายามผลักดันตนเองให้ขึ้นสู่ดินแดนจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ในระดับสูงโดยเร็วที่สุด เพื่อจะที่เป็นหนึ่งในพันอันดับแรก”
หลังจากที่นางอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับกฎของสนามฝึกแล้ว เหลียงปิงก็ตั้งใจพาเฉินซีจากไป
แต่ในขณะนั้นเอง เสียงร้องอันไพเราะก็ดังขึ้น “เหลียงปิง ในที่สุดเจ้าก็มา รู้หรือไม่ว่าข้ารอเจ้านานเพียงใด!?”
