บทที่ 1049 กดดันไปทีละขั้น
บทที่ 1049 กดดันไปทีละขั้น
อู๋อี้ฟ่านกดดันไปทีละขั้น เพื่อบีบให้เหลียงปิงทำการประลองกับตน แขกเหรื่อที่อยู่รอบ ๆ ต่างตั้งตารอชมการประลอง ซึ่งพวกเขาค่อนข้างตื่นเต้นและเต็มไปด้วยความคาดหวัง
พวกเขาส่วนใหญ่เป็นลูกหลานจากตระกูลเหลียงสายรอง และมักถูกสยบโดยลูกหลานสายตรง ซึ่งในยุคปัจจุบัน มีเพียงเหลียงปิงเท่านั้นที่ถือว่าโดดเด่นในหมู่ทายาทสายตรง อย่างไรก็ตามนางเป็นผู้หญิง ดังนั้นคนอื่น ๆ จึงรู้สึกไม่พอใจในเรื่องนี้อย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้
ยามนี้ พวกเขามีโอกาสทำให้ทายาทสายตรงอับอาย ทั้งยังสามารถโจมตีฐานอำนาจและอิทธิพลของเหลียงปิงได้ ดังนั้นผู้คนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่ ต่างก็มีความสุขกับเหตุการณ์ตรงหน้าไม่น้อย
อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาวิกฤตนี้ เสียงที่ดังก้องกังวาน และคำพูดที่มีเจตนาปกป้องเหลียงปิง ทำให้ทุกคนที่มาร่วมงานขมวดคิ้ว พวกเขาไม่พอใจเล็กน้อย รู้สึกเกลียดชังคนผู้นี้ที่ปรากฏตัวขึ้นมาสร้างความวุ่นวาย
ฝูงชนพลันแยกออกจากกัน เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มและเถิงหลาน
ทุกคนต่างตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นรูปลักษณ์ของชายหนุ่มคนนี้ และรู้สึกไม่คุ้นเคยสักนิด แต่ดวงตาเหล่าหญิงสาวกลับส่องประกายระยิบระยับ ขณะที่ใบหน้ากลายเป็นสีแดงก่ำ
ชายหนุ่มคนนี้มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา ดวงตาลึกล้ำราวกับท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว สวมเสื้อคลุมปักสีเขียวอ่อน เข็มขัดหยกสีขาวพันไว้รอบเอว และสวมรองเท้าที่มีลวดลายเหมือนเมฆ รูปร่างของเขาสูงใหญ่สง่างาม ทุก ๆ อิริยาบถเต็มไปด้วยความสง่างามอันไม่ธรรมดา ดึงดูดความสนใจของผู้คนได้อย่างดี
ชายหนุ่มคนนี้ย่อมเป็น เฉินซี!
แต่แขกเหรื่อที่อยู่รอบ ๆ กลับจำไม่ได้ และพูดคุยคาดเดาตัวตนของเขาอย่างมีชีวิตชีวา
“ชายหนุ่มคนนี้เป็นใครกัน? ทำไมข้าไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลย”
“ข้าก็ไม่รู้ แต่ข้าไม่คิดว่าเขาจะเป็นศิษย์ของตระกูลเหลียงนะ”
“โอ้ สวรรค์! ช่างมีเสน่ห์เสียนี่กระไร! เขาจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน” นี่คือคำพูดที่เต็มไปด้วยหลงใหลของหญิงสาว
อีกด้านของห้องโถง ริมฝีปากสีแดงของเหลียงปิงเผยอออกเล็กน้อย ใบหน้าอันงดงามเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา เพราะการแต่งตัวของเฉินซีในค่ำคืนนี้ ทำให้แม้แต่นางก็ยังรู้สึกว่ามันแปลกใหม่และน่าพึงพอใจยิ่ง
ภายใต้การนำของเถิงหลาน เฉินซีจึงเดินเข้าไป ท่าทียังคงเฉยเมยและสงบนิ่งเมื่อเผชิญหน้ากับสายตาประหลาดใจ สับสน หรือร้อนแรงจากผู้คนรอบข้าง
“คุณหนูใหญ่ โปรดอนุญาตให้บริวารผู้ต่ำต้อยของท่าน ได้รับคำชี้แนะจากคุณชายอู๋ในการสร้างยันต์อักขระได้หรือไม่?” เฉินซีเดินไปยืนต่อหน้าเหลียงปิง และโค้งคำนับเล็กน้อย ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
“บริวารหรือ?”
เหลียงปิงตกตะลึง จากนั้นนางก็เข้าใจอย่างฉับพลัน นางรู้ว่าเฉินซีจงใจลดตัวลง เพื่อช่วยเหลือนาง ซึ่งชั่วขณะหนึ่ง หญิงสาวรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งในใจ
เพราะนี่คือผู้สืบทอดแห่งเขาเทพพยากรณ์!
ตอนนี้เขาตั้งใจลดตัวลงจริง ๆ แล้วนางจะไม่สำนึกบุญคุณได้อย่างไร?
แต่ก่อนที่เหลียงปิงจะทันได้กล่าว อู๋อี้ฟ่านที่ยืนอยู่ในสนามประลองก็ขมวดคิ้วแล้วถามว่า “ข้าขอเรียนถามได้หรือไม่ ว่าสหายคนนี้เป็นใครในตระกูลเหลียง”
เขาจงใจเน้นคำว่า ‘ตระกูลเหลียง’ และต้องการสื่อว่า จะเป็นการดีกว่าที่จะไม่เข้าไปยุ่ง ถ้าเฉินซีไม่ได้คนของตระกูลเหลียง
แน่นอนว่าอู๋อี้ฟ่านไม่กลัวว่าเหลียงปิงจะได้รับความช่วยเหลือจากคนนอก แต่ตนไม่พอใจที่เฉินซีเสนอหน้าออกมา ทำให้สถานการณ์วุ่นวาย คนที่มีการบ่มเพาะเพียงขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นต้น จะมาทำให้แผนการของเขาวุ่นวายงั้นหรือ?!
แม้จะเอาชนะชายหนุ่มคนนี้ได้ แต่อู๋อี้ฟ่านก็ไม่รู้สึกถึงความสำเร็จใด ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น หากปล่อยให้คนเช่นนี้ท้าทายเขาตามใจชอบ ก็คงน่าจะน่าเบื่อเกินไป ทั้งยังเสียเวลา แต่ส่งผลต่อแผนการในคืนนี้ ดังนั้นท่าทีที่มีต่อเฉินซีจึงไม่ถือว่าเป็นมิตรเท่าใดนัก
เฉินซีเงยหน้าขึ้นและยิ้ม “คุณชายอู๋ เจ้าได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่าใครก็ตามในตระกูลเหลียงสามารถประลองกับเจ้าได้ เป็นไปได้ไหมว่าข้าได้ยินผิดไป? หรือบางทีคุณชายอู๋ไม่กล้ารับคำท้าของคนต่ำต้อยเช่นข้า?”
ทันทีที่กล่าวจบ แขกทุกคนต่างงุนงงเล็กน้อย และสงสัยเหลือเกินว่าเหลียงปิงไปได้บริวารเช่นนี้มาจากไหน เห็นได้ชัดว่าเขากล่าวอย่างถือดี แต่คำพูดของเฉินซีก็มีเหตุผลเช่นกัน ดังนั้นจึงไม่มีใครสามารถโต้แย้งเรื่องนี้ได้
ความโกรธวูบวาบอยู่ในส่วนลึกของอู๋อี้ฟ่าน แต่ยังไม่ทันได้กล่าวสิ่งใด ฝูงชนกลับแตกตื่น เนื่องจากมีชายหนุ่มร่างผอมสวมเสื้อคลุมสีทองหรูหราเดินออกมาจากฝูงชน และกำลังเดินช้า ๆ มาที่นี่
“เอ๊ะ คุณชายเหลียงผิงมิใช่หรือ?” ฝูงชนจำได้ทันทีว่าชายหนุ่มคนนี้คือ เหลียงผิง ทายาทที่โดดเด่นจากหนึ่งในตระกูลเหลียงสายรอง
“เหลียงปิง คุณชายอู๋เป็นแขกคนสำคัญที่ข้าเชิญมา และข้ายังไม่มีโอกาสแนะนำให้เจ้ารู้จัก” เหลียงผิงเดินไปยืนต่อหน้าเหลียงปิงอย่างรวดเร็ว และแสร้งทำเป็นแสดงความเคารพขณะประสานมือคำนับ จากนั้นยืดร่างตั้งตรง พร้อมเงยหน้าขึ้น “ทุกคนล้วนทราบดีว่าคุณชายอู๋อี้ฟ่านมาจากทวีปนภาเหมันต์ และเป็นปราชญ์ค่ายกลยันต์อักขระรุ่นเยาว์ที่มีชื่อเสียงและมีพรสวรรค์ที่โดดเด่นกับอนาคตอันไร้ขีดจำกัด”
“แต่ทุกคนอาจไม่รู้ แท้จริงแล้วคุณชายอู๋มาจากตระกูลอู๋ซึ่งเป็นตระกูลเก่าแก่ของทวีปนภาเหมันต์ เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขายังเป็นทายาทสายตรงของตระกูลอู๋ทั้งยังได้เข้าร่วมกับสำนักศึกษาเมฆาหมอก ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดสำนึกศึกษาที่ยิ่งใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นด้านความแข็งแกร่งหรือภูมิหลัง คุณชายอู๋อี้ฟ่านก็สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ และได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในผู้ที่มีคุณสมบัติที่จะเป็นหนึ่งในหกสุริยันอันเจิดจ้ารุ่นต่อไป!”
ทันทีที่กล่าวคำเหล่านี้ ทุกคนต่างตื่นตกใจ ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าภูมิหลังของอู๋อี้ฟ่านจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ในชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาล้วนมองอู๋อี้ฟ่านในมุมที่ต่างออกไป และมองด้วยสายตาเคารพยิ่งขึ้น
สี่มหาทวีปเป็นดินแดนที่มั่งคั่งและทรงพลังที่สุดในภพเซียน ไม่เพียงแต่ราชันเซียนผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่อาศัยอยู่ที่นั่นเท่านั้น มหาอำนาจทั้งหมดในภพเซียนยังกระจายตัวไปทั่วสี่มหาทวีป
เจ็ดสำนักศึกษาที่ยิ่งใหญ่ ตระกูลโบราณ นิกายลึกลับ… นับเป็นศูนย์กลางของภพเซียนอย่างแท้จริง และเป็นสถานที่สูงส่งที่สุดในสายตาของผู้คนในภพเซียน
ในทางกลับกัน อู๋อี้ฟ่านมาจากที่นั่น ทั้งยังมีสถานะเป็นทายาทสายตรงของตระกูลเก่าแก่ และเป็นศิษย์ของหนึ่งในเจ็ดสำนักศึกษาที่ยิ่งใหญ่ ความรุนแรงของผลกระทบต่อตัวและสถานะจึงชัดเจน
อู๋อี้ฟ่านที่ยืนอยู่บนสนามประลองเพียงยิ้มอย่างสุภาพและไม่กล่าวอะไร ทำให้เขาดูมีท่าทางค่อนข้างสง่างาม
เหลียงปิงตกตะลึง ดวงตาสุกใสของนางเผยให้เห็นท่าทางที่จริงจังเป็นครั้งแรก แม้ว่ามันจะหายวับไปในพริบตา แต่ก็เฉินซีก็ยังสังเกตเห็น
เฉินซีลอบถอนหายใจ เห็นได้ชัดว่าเหลียงปิงตระหนักได้ว่า เหลียงผิงเชิญอู๋อี้ฟ่านมาร่วมงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ และต้องการให้โจมตีนาง ทำให้ฐานอำนาจและอิทธิพลที่มีสั่นคลอน
หรือบางทีนี่อาจเป็นการต่อสู้ระหว่างตระกูลสายรองและทายาทสายตรงของตระกูลเหลียง ขึ้นอยู่กับเหลียงปิงว่าจะสามารถจัดการกับมันได้หรือไม่
เมื่อเห็นว่าตนสามารถควบคุมบรรยากาศในห้องโถงได้ เหลียงผิงก็เผยความเย่อหยิ่งบนใบหน้าออกมา ในขณะที่มองไปยังเหลียงปิงและกล่าวว่า “เหลียงปิง ไฉนเจ้าถึงยอมให้บริวารต่ำต้อยท้าประลองกับอัจฉริยะเช่นนี้? นี่ไม่ใช่วิธีปฏิบัติต่อแขกคนสำคัญของเราเลย”
ในขณะที่กล่าว เขาก็ปรายตามองเฉินซีอย่างเย็นชา และแสดงท่าทางดูถูกเหยียดหยามอย่างตรงไปตรงมา
ในขณะเดียวกัน อู๋อี้ฟ่านก็รู้สึกใจร้อนเล็กน้อย และกล่าวในขณะที่ยังคงยิ้มอยู่ “ข้าสงสัยว่าข้าอู๋อี้ฟ่าน ทายาทสายตรงของตระกูลอู๋ และศิษย์ของสำนักศึกษาเมฆาหมอก จะสามารถเชิญคุณหนูเหลียงปิงเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ในเต๋าแห่งยันต์อักขระได้หรือไม่”
ใบหน้าของเหลียงปิงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ปกตินางไม่ชอบใช้ความอดทนเท่าใดนัก ถ้าไม่ใช่เพราะนางเป็นเจ้าภาพที่นี่ จะต้องคอยดูแลในทุก ๆ ด้าน นางคงโกรธจนลุกเป็นไฟไปนานแล้ว
ทันใดนั้น เฉินซีที่ยืนอยู่ข้างนาง ก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม “หากสถานะและภูมิหลังของคนคนหนึ่งสามารถใช้อวดอ้างในเต๋าแห่งยันต์อักขระได้ ข้าคงไม่มีอะไรจะกล่าวอีกแล้ว”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ถูกกล่าวออกไป บรรดาแขกต่างแตกตื่น
“คนผู้นี้เสียสติไปแล้วหรือ?”
ชั่วขณะหนึ่ง สายตาของทุกคนต่างพุ่งไปที่เฉินซี พวกเขาสงสัยว่าคนผู้นี้ถูกเหลียงปิงส่งออกมาเพื่อสร้างปัญหาหรือไม่
สีหน้าของอู๋อี้ฟ่านมืดลง ตั้งแต่เข้าร่วมงานเลี้ยงนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเปิดเผยความเกลียดชังอย่างชัดเจน แต่ช่วยไม่ได้ เขาหมดความอดทนกับคนผู้นี้ที่มีการบ่มเพาะเพียงขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นต้น รู้สึกเหมือนคนผู้นี้เป็นแมลงวันที่บินตอมรังควานไม่หยุดหย่อน
เฉินซียิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน จากนั้นก็เปลี่ยนหัวข้อและกล่าวว่า “เช่นเดียวกับที่คุณหนูใหญ่กล่าวก่อนหน้านี้ การสร้างยันต์อักขระไม่ได้มีไว้โอ้อวด สถานะและภูมิหลังก็เช่นกัน การที่คุณชายอู๋กระทำเช่นนี้ ดูเหมือนไม่ได้รับการสั่งสอนเลยสักนิด”
คำพูดเพียงไม่กี่คำ กลับทำให้ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงัน
แขกทุกคนเหม่อมองเฉินซีอย่างว่างเปล่า และรู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้เสียสติไปแล้วจริง ๆ เขากล้าตัดสินอัจฉริยะรุ่นเยาว์ของทวีปนภาเหมันต์ว่าไม่ได้รับการสั่งสอน นี่เป็นเพียงความหยิ่งผยองและไร้ยางอายโดยแท้!
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของเหลียงปิงก็เปลี่ยนไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ขณะกำลังจะกล่าวบางอย่าง เฉินซีกลับหยุดนางไว้
สีหน้าของอู๋อี้ฟ่านมืดลงทันที ในขณะที่เขากล่าวอย่างเย็นชา “ด้วยความเคารพต่อคุณหนูเหลียงปิง ข้าจะไม่ถือสาเรื่องนี้กับเจ้า แต่จะเป็นการดีกว่าถ้าเจ้ารู้จักระวังคำพูดเสียบ้าง มิฉะนั้น เจ้าจักต้องรับผลที่ตามมา”
เฉินซีไม่ได้กล่าวอะไรต่อ และเดินฝ่าฝูงชนออกมาถึงสนามประลองเพื่อเผชิญหน้ากับอู๋อี้ฟ่าน “ดูเหมือนคุณชายอู๋จะไม่รู้ถึงความผิดพลาดของตน หากเป็นเช่นนั้น เราจะทำตามที่คุณชายอู๋ได้กล่าวไว้ และตัดสินผลลัพธ์โดยอิงจากการแลกเปลี่ยนในเต๋าแห่งยันต์อักขระ”
“ฮ่า ฮ่า…” อู๋อี้ฟ่านเขามองเฉินซีตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นหัวเราะเยาะเย้ยดังลั่น “แล้วเจ้ามั่นใจในฝีมือการสร้างยันต์อักขระของเจ้ามากหรือไม่?”
เฉินซียิ้มและไม่หวั่นไหว เพียงกล่าวอย่างเฉยเมย “คุณชายอู๋ คุณหนูใหญ่ของข้าให้เกียรติเจ้ามาตั้งแต่ต้น หากเจ้ายืนกรานที่จะทำเช่นนี้ ข้าในฐานะบริวารของนาง ก็จะช่วยคุณชายอู๋ให้ตระหนักถึงความผิดพลาดของตน”
ความหมายเบื้องหลังคำพูดของเฉินซีก็คือ อู๋อี้ฟ่านไม่มีคุณสมบัติพอที่จะสู้กับเหลียงปิง และเขาทนไม่ได้ที่เห็นอู๋อี้ฟ่านทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดังนั้นจึงมาที่นี่เพื่อประลองกับอู๋อี้ฟ่านแทน
ยิ่งไปกว่านั้น คำกล่าวเหล่านี้ยังแสดงให้เห็นถึงความไม่ใส่ใจต่ออู๋อี้ฟ่าน และมันก็หยิ่งผยองอย่างมาก แต่เมื่อเฉินซีเป็นผู้กล่าวคำเหล่านี้ ทุกการกระทำเผยให้เห็นกลิ่นอายราวกับสิ่งที่เขากล่าวเป็นเรื่องจริง คนอื่น ๆ จึงไม่มีทางเลือกนอกจากเชื่อมัน
แขกทุกคนที่มาร่วมงานก็ตกตะลึง เพื่อนคนนี้มาจากไหนกันแน่ เขาไม่กล้าไปหน่อยเหรอ?
เหลียงปิงขมวดคิ้วและแย้มยิ้ม นางรู้ว่า ที่เฉินซีทำเช่นนี้และไม่ลังเลที่จะทำให้อู๋อี้ฟ่านขุ่นเคืองก็เพราะนาง สำหรับความเย่อหยิ่งที่เฉินซีแสดงออกมานั้น นางกลับไม่คิดว่าเขาหยิ่งยโสเลยสักนิด
อู๋อี้ฟ่านเริ่มหัวเราะด้วยความโกรธสุดขีด และเขาพินิจเฉินซีอีกครั้ง “ดีมาก หายากจริง ๆ ที่คุณหนูเหลียงปิงจะมีบริวารที่ซื่อสัตย์เช่นเจ้า แต่ข้าเพียงหวังว่าเจ้าคงไม่ได้ดีแค่พูด”
เฉินซีไม่กล่าวอะไรและเดินตรงไปที่โต๊ะตรงกลางสนามประลอง จากนั้นค่อย ๆ พินิจมันอย่างระมัดระวัง ยันต์ดาราเริงระบำทั้งสองชิ้นที่อู๋อี้ฟ่านและเหลียงปินสร้างขึ้นวางอยู่บนโต๊ะ
“อย่ากังวลเลยคุณชายอู๋ ขยะไร้ประโยชน์เช่นนี้เป็นเพียงอาหารสัตว์เท่านั้น เห็นได้ชัดว่าเหลียงปิงใช้เขาเพื่อถ่วงเวลา เมื่อเจ้าจัดการมันแล้ว ข้าจะทำให้เหลียงปิงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องประลอง”
เสียงของเหลียงผิงดังขึ้นในข้างหูอู๋อี้ฟ่าน แต่ไม่สามารถขจัดความโกรธแค้นและความขุ่นเคืองในใจได้ เขาจึงกล่าวผ่านกระแสปราณด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ข้าแค่หวังว่าจะไม่มีแมลงวันปรากฏตัวอีก ความอดทนของข้ามีจำกัด และไม่มีเวลาจัดการกับมันมากนัก!”
—————————————
