ทุกคนเตะคนที่ล้มลง จื้อหยุนและจื้อหนิงได้ก่ออาชญากรรมมากเกินไปในอดีต ความจริงถูกกดทับในอดีต แต่ตอนนี้ เมื่อทั้งสองคนตกอยู่ในความยุ่งเหยิง ความโหดร้ายทั้งหมดที่พวกเขาก่อไว้ก็ย้อนกลับมาหาพวกเขาเอง! ความจริงที่รุนแรงกดทับพวกเขาเหมือนกับสึนามิ พวกเขาไม่เห็นอะไรเลยและเห็นแต่ความมืดอยู่ข้างหน้า หูของพวกเขาสั่นพรึบขณะที่จิตใจว่างเปล่า พวกเขาตกตะลึงไปเลย!
เมื่อได้ยินเช่นนี้ พระอาจารย์เซนเซาท์วินด์ถอนหายใจออกมา เขาได้ยินเรื่องราวของจื้อหยุนและจื้อหนิงมานานแล้ว แต่จื้อหนิงเก่งในการซ่อนความจริงและแสดงละคร นอกจากนี้ พระอาจารย์เซนเซาท์วินด์ seldom ออกจากภูเขา ดังนั้นสิ่งที่เขาได้ยินทั้งหมดก็คือข่าวลือ การสอบสวนสิ้นสุดลงโดยไม่มีผลลัพธ์ ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าความผิดพลาดที่เขาทำในอดีตและการให้พวกเขามีอิสระจะนำมาซึ่งปัญหาใหญ่โตเช่นนี้ในวันนี้! มันไม่สบายใจแค่ไหนที่มีคนมาว่าตัวเขาต่อหน้าพระสงฆ์มากมาย? แม้ทุกคนจะประณามจื้อหยุนและจื้อหนิง แต่เซาท์ฟลายด์รู้สึกเหมือนข้อกล่าวหาทั้งหมดมุ่งเป้ามาที่เขา!
เซน ท่านเซาท์วินด์ประสานมือเข้าด้วยกัน ขอแค่มีใครสักคนก้าวออกมา เขาก็จะยอมกราบและขอโทษ!
ขอโทษทีละคนแล้วคนเล่า!
เมื่อเห็นเช่นนี้ คนที่เคยไม่พอใจและระบายความไม่พอใจของพวกเขาก็เงียบไป
ทุกคนหยุดดุโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นพระเฒ่าก้มกราบเก้าสิบองศาและขอโทษ มีแต่ความเคารพมากขึ้นสำหรับเขา
เมื่อเห็นฉากนี้ ฟางเจิงประสานมือเข้าหากันและกล่าวในใจว่า “อมิตาภะ นี่คือสิ่งที่พระสงฆ์ที่บรรลุแล้วจะทำ” เขาจะไม่สนใจเรื่องชื่อเสียงของเขา แค่สนใจว่าใครถูกใครผิด ถ้าคนหนึ่งถูก เขาก็ถูก ถ้าพวกเขาผิด พวกเขาควรขอโทษ ฟางเจิงไม่สามารถหยุดคิดถึงเหตุการณ์เมื่อเจ้าลิงและพรรคพวกขโมยกางเกงในได้ ตอนนั้น เขายังไม่มีประสบการณ์มากพอ เขาเลือกที่จะซ่อนเรื่องนี้ไว้ และไม่กล้าที่จะก้าวออกมาเพื่อขอโทษและยอมรับความผิดของเขาทันที! เมื่อมาถึงการตระหนักนี้ ฟางเจิงส่ายหัวในใจ เขารู้ว่าตนยังมีหนทางอีกยาวไกลและมีสิ่งมากมายที่ต้องเรียนรู้ มันไม่มีอะไรเกี่ยวกับการที่เขาจะเป็นพระพุทธเจ้า แต่เกี่ยวกับหลักการของการเป็นมนุษย์ที่ดี
ท่านเซนมาสเตอร์เซาท์วินด์ นี่ไม่ใช่ความผิดของท่าน “ไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้น” มีคนพูดขึ้นในที่สุด
เมื่อมีคนพูดแบบนั้น คนอื่นๆ ก็ทันทีที่ตอบรับว่า “เซน” ท่านเซาท์วินด์ เรารู้จักตัวตนของท่าน มีคนเยอะมากที่วัดเซาท์วินด์ มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีแกะดำบ้าง
“คุณแค่ต้องเข้มงวดและใส่ใจมากขึ้นในอนาคต”
“ท่านเซนมาสเตอร์เซาธ์วินด์ เราแค่พูดคุยกันผ่านๆ เท่านั้น”
ทุกคนพูดขึ้นและถอยออกไปเพื่อหลีกเลี่ยงการโค้งคำนับของท่านเซนเซาท์วินด์
ส่วน Zhiyun และ Zhineng พวกเขาตะลึงงัน ความประทับใจของพวกเขาที่มีต่อพระอาจารย์เซนเซาท์วินด์คือบุคคลสำคัญ! เขาควบคุมวัดขนาดใหญ่ ผู้ที่มาเยี่ยมเยียนเป็นคนดังที่มักจะทำตัวสงบเสงี่ยม! คนแบบนั้นกำลังขอโทษพระจากวัดเล็กๆ ใช่ไหม? พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไม และพวกเขาก็ไม่อยากรู้ว่าทำไม! ทำไมมันถึงควรเกิดขึ้น? การเพาะปลูกที่ดีและความพยายามอย่างหนักเพื่อบรรลุความสูงส่งที่มากขึ้นไม่ใช่เพื่อประโยชน์ของตนเองหรือ? ถ้าใครมีอำนาจ แล้วไงถ้าพวกเขาแกล้งคนอื่น? พวกเขาไม่ได้ตีหรือปล้นคนอื่น
เมื่อเห็นสีหน้าของจื้อหยุนและจื้อเหนิง ฟางเจิ้ง, พระเซนจื้อเป่ยหยุน, พระเซนจื้อซ่งกวง, พระเซนจื้อฮงหยาน และคนอื่นๆ ส่ายหัว พระอาจารย์เซนเซาท์วินด์ได้ขอโทษในลักษณะนั้นเพื่อยอมรับว่าเขาล้มเหลวในฐานะอาจารย์และมีความผิด ประการที่สอง เขากำลังช่วยพวกเขาแบกรับภาระกรรมโดยการลดความโกรธของพระเหล่านี้ ประการที่สาม มันยังเป็นการแสดงให้ทั้งคู่เห็นด้วย หวังว่าพวกเขาจะได้เรียนรู้บางอย่างหรือได้รับการสว่างสไว
อย่างไรก็ตาม การล้างหมูนั้นเป็นการสิ้นเปลืองทั้งน้ำและสบู่ ทั้งคู่ไม่เข้าใจหลักการเบื้องหลังเรื่องนี้
ในขณะนั้น พระอาจารย์เซนเซาท์วินด์ finally เสร็จสิ้นการขอโทษทุกคน เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองไปที่จื้อหยุนและจื้อหนิง “ทั้งสองคนของคุณ…” ถอนหายใจ… กลับไปและเก็บของของคุณให้เรียบร้อย กลับบ้านเถอะ
จินเนงคุกเข่าลงกับพื้นด้วยเสียงดังพลั่ก เขารู้ว่าไม่มีทางที่เขาจะกลับไปได้! ถ้าไม่ใช่ ก็ไม่ใช่การกลับบ้าน แต่…
จื้อหยุนรู้สึกมึนงงเล็กน้อยเมื่อเขาพูดออกมาว่า “ท่านอาจารย์ มันไม่ใช่แค่เราที่มีปัญหากับเขาหรอกเหรอ?” คุณต้องไล่เราไปไกลขนาดนั้นเลยหรือ? เราไม่สามารถยอมรับความผิดพลาดของเราได้หรือ?
เมื่อได้ยินจื้อหยุนพูดเช่นนั้น ทุกคนส่ายหัวพร้อมกัน คนโง่นี่ยังไม่รู้เลยว่าเขาทำผิดพลาดอะไรไปบ้างจนถึงตอนนี้ การมุ่งเป้าไปที่ฟางเจิ้งเป็นเพียงตัวเร่งปฏิกิริยาเท่านั้น! แทนที่จะเป็นอย่างนั้น มันกลับเป็นการสะสมของบาปทั้งหมดที่พวกเขาก่อขึ้นตลอดหลายปีที่ระเบิดออกมาใส่พวกเขา! แม้จะไม่มีฟางเจิง พวกเขาก็ต้องเผชิญกับภัยพิบัตินี้ไม่ sooner หรือ later!
จินเนิงอ้อนวอนว่า “ท่านอาจารย์ โปรดให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะ” ฉันยินดีที่จะเริ่มจากการเป็นศิษย์ธรรมดาและก้าวไปทีละขั้นตอนกับคุณ!
เซน ท่านเซาท์วินด์ส่ายหัว จินเนิง คุณคิดว่าไม่มีใครรู้เรื่องการทุจริตเงินของคุณเหรอ?
จินเนิงตกใจมาก เขาเชื่อว่าเขาได้ทำทุกอย่างอย่างรัดกุมแล้ว อย่างน้อยที่สุด ไม่มีใครมีหลักฐาน อย่างไรก็ตาม สำหรับ Southwind ที่จะพูดเช่นนั้น…
จื้อหยุนอุทานว่า “ท่านอาจารย์ ท่านคงได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับคนชั่วช้าบ้างแล้ว” พวกนั้นอิจฉาเรา!
พระอาจารย์เซนเซาท์วินด์มองไปที่จื้อหยุน จื้อหยุน เธอลงจากภูเขาสัปดาห์ละสามครั้ง เพื่อไปหาผู้หญิงทุกครั้ง คุณคิดว่าการดื่มและการกินเนื้อของคุณไม่เป็นที่รู้จักของฉันหรือ? คุณไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับ Flying Cloud Bar ใช่ไหม?
สีหน้าของจื้อหยุนซีดลงทันทีเมื่อเขาพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “ท่านอาจารย์ เมื่อท่านรู้เช่นนี้ ทำไม…” เขารู้สึกเสียใจทันทีที่เขาพูดออกไป
จินเนิงตบเขาทันทีเมื่อเขาด่าด้วยความโกรธว่า “แกไร้ค่า!” ฉันบอกคุณไปนานแล้วให้ควบคุมตัวเอง คุณ finally รู้ข้อผิดพลาดของคุณแล้วเหรอ?
จื้อหยุนตอบสนองอย่างรวดเร็วเมื่อเขาร้องไห้ออกมาในทันที อาจารย์ ผมเป็นฝ่ายผิด ให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะ…
เมื่อเห็นเช่นนี้ ฟางเจิงก็ไม่อยากอยู่ต่ออีกแล้ว จินเนิงฉลาดนิดหน่อย แต่เขาได้ทำบาปมากเกินไป ไม่มีการปกปิดความจริง และเมื่อความจริงถูกเปิดเผยในวันนี้ ไม่ว่าจะใช้คำพูดอ้อมค้อมแค่ไหนก็ไม่ช่วยอะไร Zhiyun ไม่มีสมองเลย คนแบบนั้นคงถูกไล่ออกจากวัดไปนานแล้วถ้าไม่มีจินเนิง
หลังจากส่ายหัว ฟางเจิงเตรียมที่จะออกไป
ในขณะนั้น พระอาจารย์เซนเซาท์วินด์กล่าวว่า “คุณไม่ได้ถูกเปิดเผยเพราะการฝึกฝนพุทธศาสนาไม่ใช่สิ่งที่ต้องบังคับ” เมื่อใจของคนถูกต้อง การฝึกฝนจึงจะเป็นไปได้ เมื่อครั้งที่จินเนิงมาที่วัด เขาขยันขันแข็ง จริงใจ และฉลาด การที่เขาเคยเป็นนักบัญชีในอดีตทำให้เขาได้ตำแหน่งในปัจจุบัน โชคร้ายที่เขาแพ้ให้กับความฉลาดของตัวเอง เขาไม่สามารถต้านทานการล่อลวงของความมั่งคั่งทางโลกได้ ค่อยๆ ห่างเหินจากพุทธศาสนา ฉันเชื่อเสมอว่าซินเนิงจะสำนึกผิดในสักวันหนึ่ง รอคอยมานานขนาดนี้ เสียดายจริงๆ…
จื้อหยุนไม่เคยถูกตั้งใจให้ใช้ในการฝึกฝนพุทธ แต่คุณก็ยังถูกเก็บไว้ คุณรู้ไหมว่าทำไมคุณถึงเป็นผู้ช่วยพิธีกรรมมาตลอดเวลานี้? ในใจของคุณไม่มีพระพุทธเจ้า แล้วคุณจะเป็นพระจริงได้อย่างไร? ในฐานะที่เป็นนายของเจ้า ข้ารู้ทุกสิ่งที่เจ้าได้ทำ แต่ข้ารอคอยวันที่เจ้าทั้งสองจะสำนึกผิด จากที่เห็น มันเป็นแค่ความหวังลมๆ แล้งๆ ของฉันเอง หากไม่มีพระพุทธเจ้าในใจของคุณ คุณจะสามารถปฏิบัติธรรมได้อย่างไร? อมิตาภะ ไปเถอะ . ”
“ท่านอาจารย์!” จินเนิงร้องออกมา
เซน ท่านอาจารย์เซาธ์วินด์กล่าวว่า “เนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และศิษย์ ให้คืนเงินที่คุณเอาไปที่วัด และเรื่องนี้จะได้รับการอภัย” ไปเถอะ . ”
เซน ท่านเซาท์วินด์ดูเหมือนจะมีอายุเพิ่มขึ้นหลายปีหลังจากที่เขาเสร็จสิ้นโทษของเขา เขาแกว่งแขนเสื้อแล้วเดินไปยังห้องนั่งสมาธิที่เขาพักอยู่
พระอาจารย์เซนซงโกลว์ พระอาจารย์เซนไบยุน พระอาจารย์เซนฮงหยาน และกลุ่มของพวกเขามองหน้ากันก่อนที่จะเรียกฟางเจิงให้ไปด้วยกัน
เมื่อไม่มีตัวละครหลัก คนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไปตามธรรมชาติ
จินเนิงและจือหยุนทรุดลงกับพื้นดูมึนงง พวกเขาทำงานหนักมาตลอดหลายปี แต่ทั้งหมดก็ไร้ประโยชน์ พวกเขาได้สูญเสียทุกอย่างไปแล้ว… พวกเขาต้องเริ่มต้นจากศูนย์ พวกเขาสบตากันเมื่อจื้อหยุนพูดอย่างดุเดือดว่า “พี่ชาย มันเป็นความผิดของพระหนุ่มนั่นที่ทำให้ทางสู่ความมั่งคั่งของเราแตกสลาย” ฉัน—”
