ตอนที่ 184 – หลี่ซูถงผู้ชมความครึกครื้น
เสียงไฟฟ้าดังหึ่ง ๆ รถรางเบาเริ่มเคลื่อนขบวน
รถรางเบาตอนบ่ายไม่ได้แออัดขนาดนั้นอีกแล้ว ไม่เหมือนกับตอนเช้าโดยสิ้นเชิง
ชิ่งเฉิน, ยางยาง, เจิ้งอี้นั่งในขบวนรถที่ว่างเปล่า บรรยากาศค่อย ๆ เกิดการเปลี่ยนแปลง
ยางยางที่เดิมทีนั่งอยู่ข้างชิ่งเฉินถึงกับไปนั่งอยู่ข้าง ๆ เด็กสาวผมเงิน ความเคลื่อนไหวนี้ปุบปับนิดหน่อย จนทำให้เด็กสาวผมเงินประหม่าอยู่บ้าง
ยางยางนั่งลงอย่างยิ้มแย้มแล้วถามว่า “เจิ้งอี้ พวกเราเป็นเพื่อนนักเรียนกันมานานขนาดนี้แล้ว ฉันยังไม่รู้เลยว่าบ้านของเธออยู่ที่ไหนเหรอ?”
เจิ้งอี้กระชับสายสะพายของกระเป๋าตัวเองอีกรอบ “อาคารลั่วเสินชั้น 132 แต่ว่านั่นเป็นห้องที่ฉันเช่า บ้านฉันอยู่เขตที่เก้า ที่นั่นวุ่นวายเกินไปก็เลยไม่มีสภาพแวดล้อมในการเรียน ดังนั้นแม่ฉันเลยให้ฉันเช่าห้อง”
ยางยางจู่ ๆ ถามว่า “เธอถือเรื่องการแชร์ห้องเช่ากับคนอื่นไหม?”
“เอ๊ะ?” เจิ้งอี้กำสายสะพายแน่น “แต่ที่ฉันเช่าเป็นหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นอะ”
คิดในใจว่าเธอย่อมเต็มใจแชร์ห้องเช่า อย่างนี้เธอก็ไม่ต้องแบกรับค่าเช่าห้องทั้งหมด สามารถมีเงินเก็บสำหรับมหาวิทยาลัยมากขึ้น
ปัจจุบันนี้ทุก ๆ วันเธอไปทำงานพาร์ทไทม์ตอนบ่าย ตอนค่ำไปเรียนเสริม แต่ไม่ว่าจะประหยัดเงินอย่างไรล้วนเหมือนจะประหยัดไม่พอค่าเล่าเรียน ยังขาดอยู่หน่อย
ถ้ายางยางสามารถแชร์ค่าเช่ากับเธอ แล้วอีกฝ่ายยังเป็นนักเรียนหญิงที่เธอชื่นชม นี่ย่อมดีที่สุดแล้ว
ยางยางยิ้มเอ่ยว่า “หนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นก็ไม่เป็นไร ฉันนอนพื้นได้!”
เจิ้งอี้อึ้งไปครึ่งค่อนวัน “อา นี่ไม่ดีปะ…… งั้นฉันรับผิดชอบค่าเช่าห้องหกส่วนก็ได้ ไม่สิ เจ็ดส่วน”
“ก็ตกลงกันแฮปปี้ ๆ งี้เลยนะ” ยางยางหันหน้าไปมองชิ่งเฉิน ยิ้มเอ่ยว่า “สนามแรงโน้มถ่วงฟรีไง นายน่าจะดีใจสิ ทำไมหน้าบูด”
ชิ่งเฉิน “……”
พูดแล้ว เธอกลับไปนั่งข้างชิ่งเฉิน “จริงสิ เรื่องเข้าร่วมการเดินขบวนนายคิดยังไง”
“ตั้งแต่ทะลุมิติถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาแค่ประมาณสองเดือน” ชิ่งเฉินวิเคราะห์เสียงเบา “ฉันไม่เชื่อว่าในสองเดือนเธอก็สามารถเห็นอกเห็นใจกับความทุกข์ยากของโลกภายในได้แล้ว ถึงจะมีอยู่ ฉันก็ไม่เชื่อว่าเธอจะกล้าออกหน้าเป็นตัวตั้งตัวตีการเดินขบวนอย่างนี้”
“ดังนั้น?” ยางยางเอียงศีรษะถาม
“ดังนั้นเบื้องหลังการเดินขบวนคราวนี้ เธอมีจุดประสงค์อื่น” ชิ่งเฉินกล่าว “หรือพูดได้ว่า เธอกับองค์กรเบื้องหลังเธอมีจุดประสงค์อื่น”
“เดาถูกแล้ว” ยางยางยิ้มเอ่ย “แต่ไม่ได้ถูกต้องทั้งหมด”
ชิ่งเฉินขึ้นแล้วกล่าวว่า “ถึงตอนนี้ฉันจะไม่สามารถเห็นด้วยกับสิ่งที่เพื่อนนักเรียนพวกนั้นทำได้เลย เพียงแต่ฉันเห็นรอยยิ้มอันสดใสพวกนั้น ถึงจะถูกคนหัวเราะเยาะก็ต้องกัดฟันแจกใบปลิวด้วยรอยยิ้ม ฉันหวังว่าองค์กรของเธอจะไม่เอาเปรียบคนประเภทนี้นะ”
“ฉันบอกว่าไม่ถูกต้องทั้งหมดเพราะว่าก่อนที่พวกเราจะช่วยเหลือพวกเขาทำการเดินขบวน พวกเขาก็ได้ดำเนินการไปแล้ว พวกเราแค่ช่วยอีกแรงเท่านั้น” ยางยางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังอย่างหาได้ยาก
ยางยางกล่าวต่อว่า “ชิ่งเฉิน นายเคยคิดรึเปล่าว่าสรุปแล้วใครทำให้พวกเราทะลุมิติมาที่นี่ แล้วเพราะอะไรอีกฝ่ายถึงให้พวกเราทะลุมิติมาที่นี่ เริ่มแรกฉันคิดคำถามข้อนี้ไม่ออกเลย คนมากมายก็คิดไม่ออก แต่ฉันกำลังคิดว่า การทะลุมิตินี่อาจจะอยากให้พวกเราเหล่านี้มาช่วยเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ก็ได้”
“ยางยาง นักเรียนพวกนั้นไม่มีทางทำสำเร็จหรอก” ชิ่งเฉินกล่าว
ยางยางเอียงศีรษะถามว่า “ชิ่งเฉิน นายเชื่อเรื่องปาฏิหาริย์ไหม?”
ชิ่งเฉินลังเลสองวินาที “ฉันเชื่อ”
“นักเรียนพวกนั้นก็เชื่อ” ยางยางยิ้มกล่าวว่า ““คนที่เชื่อในปาฏิหาริย์ ตัวเองก็คือปาฏิหาริย์อย่างหนึ่งแล้ว”
ขณะนี้แสงตะวันยามบ่ายส่องทะลุเข้าในทางหน้าต่างรถ แต่รถรางเบาแล่นเข้าไปในเงามืดของป่าไม้เหล็กกล้าอย่างรวดเร็ว
ตอนที่รถรางเบามาถึงอาคารลั่วเสินชั้น 66 ยางยางเดินลงไปที่สถานีก่อน แล้วยังหันหน้ากลับมาโบกมือให้ชิ่งเฉินที่อยู่ข้างหลัง “อึ้งทำไร กลับบ้านสิ!”
“เธอนี่ไม่ถือว่าตัวเองเป็นคนนอกเลยสักนิดนะ” ชิ่งเฉินเอ่ยปลง ๆ
เจิ้งอี้ตามอยู่ข้างหลังทั้งสองคนเงียบ ๆ จู่ ๆ เธอค้นพบปัญหาอย่างหนึ่ง ระยะห่างระหว่างเด็กหนุ่มและเด็กสาวที่เดินอยู่เบื้องหน้านี้เดี๋ยวใกล้เดี๋ยวไกล
อันที่จริงตอนที่คนกับคนเดินเคียงข้างกันมีระยะปลอดภัย ระยะปลอดภัยของคนส่วนใหญ่คือหนึ่งเมตร หากชายหญิงเดินบนถนนห่างกันหนึ่งเมตรขึ้นไป งั้นพวกเขาไร้หวังเสียแปดส่วน
แต่เจิ้งอี้สับสนนิดหน่อย ระยะห่างระหว่างชิ่งเฉินและยางยางไม่แน่ไม่นอนอย่างสิ้นเชิง ทำให้เธอรู้สึกคลุมเครืออยู่บ้าง
เหมือนคู่รัก แต่ก็ไม่เหมือน
ตอนที่ถึงชั้น 132 เด็กสาวผมเงินมองดูสองคนนั้นเดินเข้าห้องเดียวกันตาปริบ ๆ
เธอยืนอยู่นอกห้องอย่างมึนงง ถึงขนาดที่ลืมเปิดประตูบ้านตัวเองไปเลย
เป็นความสัมพันธ์ประเภทนั้นจริง ๆ เหรอ?
เจิ้งอี้เปิดประตูเงียบ ๆ เธอหยิบโปรตีนบาร์ออกมาจากในตู้เย็น แล้วเทวิตามินรวมสองแผ่นออกมาจากขวดยา ผสมน้ำเปล่ากลืนลงท้อง
เพราะว่าโปรตีนบาร์ที่เธอซื้อมันถูก ดังนั้นคุณค่าทางโภชนาการค่อนข้างน้อย จำเป็นต้องกินวิตามินรวมจึงจะสามารถเสริมความต้องการในแต่ละวัน
เธอนับโปรตีนบาร์ที่เหลืออยู่ในตู้เย็นเงียบ ๆ คำนวณว่ายังสามารถกินได้อีกกี่วัน
……
……
ณ ขณะนี้ ยางยางกำลังมองสำรวจในห้อง “อาคารลั่วเสินนี่เป็นตึกอพาร์ตเมนต์เมื่อนานมาแล้ว การตกแต่งในห้องนี้ของนายกับข้างนอกไม่เข้ากันเอาซะเลยนะ คิดไม่ถึงว่านายที่โลกภายนอกยากจนขนาดนั้น ที่โลกภายในกลับรวยขนาดนี้”
ชิ่งเฉินไม่สนใจการหยอกล้อของอีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง “ช่วยฉันสร้างห้องแรงโน้มถ่วงเถอะ ฉันอยากจะเริ่มฝึกตนแล้ว”
ว่าแล้ว เขาเดินตรงเข้าห้องนอน
ยางยางตามหลังไปกล่าวว่า “นี่ คงไม่ใช่ว่าตอนนายฝึกตนจะยังไม่ให้คนอื่นดูอีกปะ?”
มีเสียงดังคลิก ประตูห้องนอนถึงกับถูกชิ่งเฉินล็อกจากข้างในแล้ว
ยางยางสร้างห้องแรงโน้มถ่วงพลางถามอยู่ข้างนอกว่า “การฝึกตนภายใต้ห้องแรงโน้มถ่วงมันมีประโยชน์มากจริง ๆ เหรอ?”
ชิ่งเฉินในห้องนอนไม่ได้ตอบ ไม่อย่างนั้นวิชาหายใจจะขาดตอน
ในความเป็นจริง จนกระทั่งถึงวันนี้ผลส่งเสริมที่ห้องแรงโน้มถ่วงเพิ่มให้กับวิชาหายใจยังคงใหญ่โตมาก
เมื่อวานนี้เขาถึงขนาดถามหลี่ซูถงว่าปัจจุบันนี้ตนเองตอนที่ใช้วิชาหายใจย้อนกลับ สภาวะหลังจากที่กลับคืนเป็นคนธรรมดาแล้วอยู่ที่ระดับอะไร
ผลคือหลี่ซูถงทดสอบอย่างจริงจังแล้วให้คำตอบที่ค่อนข้างน่าประหลาดใจว่า: เข้าใกล้ขอบเขตของแรงก์ F แล้ว
ในโลกภายใน เข้าสู่แรงก์ F ก็คือหมวดหมู่ผู้เหนือมนุษย์ และชิ่งเฉินถึงกับเข้าใกล้มาตรฐานแรงก์นี้ด้วยวิธีฝึกฝนของคนธรรมดา
แน่นอนว่าในนี้ความอุตสาหะของชิ่งเฉินมีเครดิตด้วย แต่ว่าที่จริงแล้วสิ่งที่สำคัญกว่านั้นยังคงเป็นความร่วมมือของวิชาหายใจกับห้องแรงโน้มถ่วง
แม้แต่หลี่ซูถงยังไม่อาจมั่นใจว่าหลังจากชิ่งเฉินประสบกับด่านเป็นตายหลายครั้งแล้ว ถ้าหากศักยภาพยังคงไม่อาจปลดปล่อยถึงขีดสุด อย่างนั้นศักยภาพในร่างกายเด็กหนุ่มคนนี้จะออกมาทางไหน
นี่กระทบกับจุดบอดทางความรู้ของหลี่ซูถงแล้ว……
ยางยางที่อยู่นอกห้องนอนเห็นชิ่งเฉินไม่แยแสตนเองก็รู้สึกเบื่ออยู่บ้าง เธอนั่งบนโซฟาเล่นโทรศัพท์มือถือ ไถดูข่าว
แต่ทว่าในขณะนั้นเอง จู่ ๆ ยางยางตื่นตระหนกขึ้นมา เธอนั่งตัวตรง หัวเข่าก็ชิดเข้าด้วยกัน มือทั้งคู่วางบนหัวเข่าอย่างเรียบร้อย
ถึงขนาดที่แม้แต่ห้องแรงโน้มถ่วงที่ให้การสนับสนุนมาอย่างต่อเนื่องก็ขาดตอนไปกะทันหัน
ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น บนทางเดินด้านนอกมีคนกดรหัสผ่านผลักประตูเข้ามา
ยางยางมองดูชายกลางคนแปลกหน้าตรงหน้าอย่างทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง ชายกลางคนมองเห็นยางยางก็รู้สึกเหนือความคาดหมายอยู่บ้างอย่างเห็นได้ชัด
ยางยางเอ่ยอย่างเชื่อฟังว่า “สวัสดีค่ะคุณอา”
หลี่ซูถงยิ้ม “เป็นเพื่อนนักเรียนของเสี่ยวเฉินสินะ? ฉันเป็นพ่อเขา”
“อืม หนูเป็นเพื่อนร่วมห้องของเขาค่ะ” ยางยางเอ่ยอย่างเชื่อฟัง “ตามเขามาที่บ้าน ให้เขาช่วยติวการบ้านหน่อย”
หลี่ซูถงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องกดดันขนาดนั้น ถือซะว่าเป็นบ้านตัวเองนะ ฉันจะทำอาหารให้เธอสองคนกิน”
ชิ่งเฉินได้ยินเสียงวุ่นวายจึงเดินออกมา เห็นหลี่ซูถงที่แปลกหน้าแปลกตาอยู่บ้าง: เห็น ๆ อยู่ว่าเสียงกับความรู้สึกล้วนเหมือนกัน แต่หน้าตากลับไม่เหมือนเดิมอย่างสิ้นเชิง
ก็ไม่รู้ว่าท่านอาจารย์คนนี้ทำได้อย่างไร
เห็นแค่ว่ายางยางลุกขึ้นร้องทักชิ่งเฉิน จากนั้นกล่าวกับหลี่ซูถงว่า “คุณอาไม่ต้องยุ่งยากแล้วค่ะ ทางหนูยังมีธุระ ไปก่อนนะคะ”
ว่าแล้ว ยางยางก้มศีรษะพุ่งออกจากห้อง
“อยู่กินข้าวเถอะ” หลี่ซูถงมองดูแผ่นหลังของยางยางหัวเราะคิกคัก
ชิ่งเฉินเอ่ยอย่างจนใจว่า “ท่านเลิกกวนเถอะครับ ผมมาโลกภายในนานขนาดนั้นก็ไม่เคยเห็นท่านทำอาหารสักมื้อ อย่าวางพิษฆ่าทุกคนอีกเลยครับ”
“ดูเธอพูดเข้าสิ” หลี่ซูถงกลับไม่ยินยอม “อาจารย์จะดีจะชั่วก็เป็นอัศวินตัวจริงนะ บนโลกนี้มีอัศวินที่ทำอาหารไม่เป็น เอาตัวรอดในป่าไม่ได้ที่ไหน? ความสามารถในการพึ่งพาตัวเองของพวกเราล้วนแกร่งมากนะ!”
พูดจบ บนใบหน้าของหลี่ซูถงจู่ ๆ มีความเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนกลับไปเป็นรูปลักษณ์ดั้งเดิมในพริบตา
ชิ่งเฉินเอ่ยอย่างอยากรู้อยู่บ้างว่า “ท่านใช้สกิลอะไรครับ?”
หลี่ซูถงยิ้มแล้วอธิบายว่า “ไม่ต้องอยากรู้จนเกินไป เดี๋ยวเธอก็รู้แล้ว”
“ด้วยความสามารถของท่าน จะต้องสามารถรู้ล่วงหน้าว่ายางยางมาที่บ้าน” ชิ่งเฉินคิดแล้วถามว่า “ดังนั้นท่านจงใจเร่งกลับมาชมความครึกครื้นสินะครับ?”
“ถูกแล้ว” หลี่ซูถงกล่าวอย่างเห็นเป็นเรื่องสามัญ “เดิมทีฉันกำลังทำธุระนะ ผลคือหนึ่งแจ้งว่าในบ้านฉันมีเด็กสาวมา ฉันวางธุระในมือทันทีแล้วรีบกลับมาด่วนจี๋เลย!”
ชิ่งเฉินรู้สึกว่าตนเองประเมินจิตใจที่อยากเข้าร่วมสนุกของหลี่ซูถงต่ำไปอย่างสิ้นเชิง ท่านอาจารย์คนนี้ถือเอาการชมดูความครึกครื้นของชิ่งเฉินเป็นสิ่งสำคัญขั้นสูงสุดในชีวิตจริง ๆ
อีกอย่าง ท่านอาจารย์บ้านตัวเองจะซุบซิบก็ช่างเถอะ ทำไมหนึ่งก็ตามไปซุบซิบด้วยล่ะ?!
ในบ้านนี้ถึงกับมีผู้แจ้งเบาะแสด้วยเรอะ!
