นักเล่นแร่แปรธาตุแห่งฮอกวอตส์ - ตอนที่ 67

ตอนที่67 ผู้ทักษ์ต้นไม้ โบวทรักเกิล

ทันทีที่เขาเข้าใกล้กระท่อมของแฮกริด เจ้าเขี้ยวก็รีบวิ่งมาที่นี่ หมุนไปรอบๆ หลายคน อัลเบิร์ตนั่งยองๆ เอามือลูบหัวสุนัข และเกาคางมัน ซึ่งทำให้เจ้าเขี้ยวสงบลง

แฮกริดเปิดประตูไม้ของบ้านและเชิญทุกคนเข้าไป

ในกระท่อมมีเพียงห้องเดียว โดยมีแฮมและไก่ฟ้าย่างแขวนอยู่บนเพดาน และกาต้มน้ำทองแดงบนเตาผิงแต่ไฟดับไปนานแล้ว ตรงมุมมีเตียงขนาดใหญ่พร้อมชุดเครื่องนอนทำด้วยผ้าขี้ริ้ว

แฮกริดหยิบร่มสีชมพูตรงมุมห้องและจุดไฟ แล้วแขวนกาต้มน้ำทองแดงกับน้ำเพื่อต้ม ดูเหมือนจะเตรียมชงชาให้พวกเขา

ขณะทำสิ่งเหล่านี้ เขาก็ไม่ลืมที่จะหันกลับมาบอกทั้งสามว่า “ครั้งหน้าถ้าฉันเห็นพวกนายย่องเข้าไปในป่าอีก ฉันจะส่งตัวพวกนายให้ศาสตราจารย์มักกอนนากัล เธอจะไม่ยอมให้ลงโทษพวกนายแน่”

“เราแค่อยากรู้ว่า…มีอะไรอยู่ในป่า” จอร์จพึมพำ “ทำไม ดัมเบิลดอร์ถึงห้ามไม่ให้นักเรียนเข้าไปในป่า”

“มีสัตว์ร้ายอยู่ในป่า และมีสัตว์วิเศษที่เป็นอันตรายต่อพวกนายเอง” แฮกริดอธิบายอย่างไม่อดทน “ดัมเบิลดอร์ไม่ได้ห้ามพวกนายเข้าไปในป่าโดยไม่มีเหตุผล ตอนนี้ยังไม่จำเป็นสำหรับพวกนาย มันอันตรายเกินกว่าจะพูด”

“แฮกริด ระวังอย่าให้โบวทรักเกิลล้มลงในเตาผิง ดูเหมือนพวกเขาจะกลัวไฟ” อัลเบิร์ตหันหน้าหนี

“โอ้!” แฮกริดดึงเก้าอี้แล้วนั่งลง อีกอย่าง เขาวางโบวทรักเกิลลงบนโต๊ะ หยิบยาสมุนไพรจากตู้ข้างๆ เข้าปาก เคี้ยวแล้ว นำมาทาที่แผลผู้ทักษ์ต้นไม้ แล้วก็ใช้ไม้เล็กๆ เป็นกระดานเพื่อช่วยสำหรับใช้พันแผลและมัดด้วยขนหางยูนิคอร์น

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นงานที่ง่ายสำหรับแฮกริด แต่เขาก็ยังจริงจังกับมัน

เพียงแต่ว่าต้นไม้ที่ถูกพันผ้าไว้นั้นดูไม่ค่อยจะซาบซึ้งนัก มันดูรู้สึกรำคาญเล็กน้อยกับแผ่นไม้เล็กๆ ที่อยู่บนร่างกาย

“ฉันไม่ค่อยถนัดงานละเอียดแบบนี้” หลังจากที่แฮกริดจัดการการ์ดต้นไม้ เขาพูดกับทุกคนว่า “มือและเท้าของโบวทรักเกิลนั้นบอบบางมาก มันได้รับบาดเจ็บและหักได้ง่าย”

เสียงกาต้มน้ำดังขึ้น แฮกริดเทน้ำเดือดลงในกาน้ำชาใบใหญ่ รินชาสีเหลืองอำพันให้ทุกคน และจานบิสกิตที่หยาบและรูปร่างไม่ปกติก็วางอยู่ข้างๆ

“นี่คือรากของแมนเดรก” อัลเบิร์ตถามขณะหยิบต้นไม้ที่แฮกริดกำลังเคี้ยวอยู่

“ก็ แมนเดรกเป็นพืชที่ง่ายและมีประสิทธิภาพมากที่สุดที่ฉันหาได้ ฉันถามศาสตราจารย์สเปราต์เป็นพิเศษ มันเหมาะมากสำหรับการรักษาอาการบาดเจ็บของสัตว์ส่วนใหญ่” แฮกริดดื่มชาร้อนหนึ่งคำ หลังจากกินขนมปังกรอบเล็กๆ ไปสองสามชิ้น เขาเริ่มแนะนำการผสมพันธุ์ของผู้ทักษ์ต้นไม้อย่างกระตือรือร้น

แฮกริดหยิบกล่องไม้ที่มีบางอย่างคล้ายกับข้าวกล้องออกมา เขาพูดกับคนหลาย ๆ คนว่า: “จงป้อนสิ่งนี้ให้โบวทรักเกิลเพื่อให้พวกเขารู้สึกดีขึ้น”

“แฮกริด นี่อะไรน่ะ?” อัลเบิร์ตหยิบกำมือหนึ่งแล้วยื่นให้โบวทรักเกิลสองคนที่พยายามสลัดผ้าพันแผลออก พวกเขาหยุดดิ้นรนและรีบไปกินทันที

“เต่าดิน” แฮกริดกล่าวว่า “แมลงชนิดหนึ่งที่โบวทรักเกิลชอบกิน แน่นอนว่าไข่นางฟ้าก็เป็นอาหารโปรดเช่นกัน”

เฟร็ดและลี จอร์แดนพยายามให้อาหารผู้พิทักษ์ต้นไม้ ขณะที่จอร์จพยายามสู้กับคุกกี้ชิ้นเล็กๆ

อัลเบิร์ตเห็นจอร์จหยิบบิสกิตชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาแล้วใส่เข้าไปในปากของเขา หลังจากกัดไปสองสามคำก็พบว่าเขากัดไม่ได้ เขาเอื้อมมือหยิบบิสกิตออกจากปาก เขามองไปข้างหน้าเขาราวกับว่าเขาสงสัยว่าเขาเพิ่งกัด ไม่ใช่คุกกี้ แต่เป็นหิน

เมื่อเห็นฉากนี้ อัลเบิร์ตก็อยากจะหัวเราะเล็กน้อย เขาไม่อยากแตะต้องคุกกี้เลย บิสกิตชนิดนี้อาจจะเหมาะกับปากของแฮกริด แต่สำหรับอัลเบิร์ตมันค่อนข้างยากที่จะกิน

“แฮกริด พวกมันมีประโยชน์อะไร” เฟร็ดถามพลางชี้ไปที่ผู้พิทักษ์ต้นไม้โบวทรักเกิล

“มีประโยชน์อะไร” แฮกริดครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่าผู้พิทักษ์ต้นไม้เป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าที่ดีที่สุด ต้นไม้ที่อาศัยอยู่กับพวกมันจะเติบโตอย่างเขียวชอุ่มเป็นพิเศษ และไม้ของต้นไม้เหล่านี้มักจะเหมาะสำหรับการทำไม้กายสิทธิ์

“ถ้าวันหนึ่งคุณต้องการเอาใบไม้หรือไม้ออกจากต้นไม้ที่ปกป้องโดยโบวทรักเกิล วิธีที่ดีที่สุดคือให้เต่าดินหรือไข่นางฟ้าเป็นของตอบแทน มิฉะนั้น ต้องระวังกรงเล็บที่แหลมคมของพวกมันถ้าโดนเข้าที่ตาอาจจะตาบอดได้เลย.”

“พวกนายไม่กินหรอ” แฮกริดถามด้วยความสงสัย โดยสังเกตว่าหลายคนแทบไม่ขยับคุกกี้

“ไม่ล่ะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว” อัลเบิร์ตพูดตะกุกตะกัก เขาหยิบนาฬิกาพกออกมาดูเวลาแล้วพูดว่า “ฉันคิดว่าเราควรกลับไปที่ปราสาท จะได้ไม่พลาดเวลาอาหารเย็น”

“ถูกตัอง.” จู่ๆ แฮกริดก็นึกอะไรบางอย่างได้ และพูดกับอัลเบิร์ตว่า “ลำต้นของต้นไม้ที่ตายแล้วด้านนอกคือต้นวิกเกนทรี…”

***แก้ไขจากต้นซอร์บัส เป็น  ต้นวิกเกนทรี

“ขอบคุณแฮกริด!” อัลเบิร์ตขอบคุณเขาทันที “ฉันจะตัดอันสั้นๆ แล้วเอามาคืนทีหลัง”

“ให้ฉันช่วยไหม?” แฮกริดชอบเด็กที่สุภาพต่อหน้าเขา เพราะรูปร่างหน้าตาของเขา นักเรียนหลายคนกลัวเขา และมีเพียงไม่กี่คนที่เต็มใจคุยกับเขา

“ไม่จำเป็น!” อัลเบิร์ตชักไม้กายสิทธิ์ออก ชี้ไปที่ต้นไม้ที่ตายแล้วแล้วพูดว่า “ฉีกเป็นชิ้นๆ”

“แค่นั้นพอหรอ?”

“พอแล้ว” อัลเบิร์ตใช้คาถาตัดเฉือนมันเป็นท่อนสั้นๆ ของลำต้นของต้นไม้ “ในอนาคตอาจจะใช้มากกว่านี้ก็ได้”

“แล้วฉันจะเอาไปไว้หลังบ้านถ้าเธอต้องการก็ไปหยิบเอาเองได้เลย” แฮกริดพยักหน้าและพูด

“ลาก่อนแฮกริด” อัลเบิร์ตหยิบลำต้นของต้นไม้ส่วนเล็กๆ และเรียกเพื่อนร่วมห้องอีกสามคนให้เดินไปที่ปราสาทด้วยกัน

“นายจะเอามันไปทำอะไร” ลีจอร์แดนถามด้วยความสงสัย

“นายจะรู้ในอนาคต” อัลเบิร์ตยิ้มและถามทั้งสาม “ป่าต้องห้ามเป็นไงบ้าง”

“คล้ายกับป่าใกล้บ้านของฉัน” เฟร็ดกะพริบตาใส่อัลเบิร์ตและกล่าวว่า “เราเข้าไปจากอีกด้านของป่า ฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะเจอแฮกริดที่กำลังลากต้นไม้มา เขาอาจจะเข้าไปในป่าเพื่อช่วยนายหาต้นไม้”

“แล้วแฮกริดก็จับพวกนายได้ใช่ไหม” อัลเบิร์ตอยากจะหัวเราะเล็กน้อย เขารู้สึกว่าโชคของทั้งสามนั้นแย่มาก

“ฉันกล้าพูดว่าพวกเขาต้องโกหกเราแน่ๆ ไม่มีสัตว์อันตรายในป่าหรอก” จอร์จบ่น

อัลเบิร์ตพูดในใจว่า ถ้าเจอมีคนไปเจอพวกมันคงโดนกินหมด แล้วใครจะเอามาเล่าให้พวกนายฟังกัน?

อัลเบิร์ตถามกลับว่า “ทำไมนายพูดงั้นล่ะ?”

เฟร็ดขดริมฝีปากของเขาและพูดว่า “เพอร์ซี่บอกว่าในป่ามีสัตว์อันตรายมากมาย แต่จริงๆ แล้ว มีคนไม่มากนักที่เคยเห็นสัตว์เหล่านั้นจริงๆ”

“อันที่จริงนายควรเปลี่ยนความคิด” อัลเบิร์ตเตือนว่า “คิดว่าทำไมดัมเบิลดอร์ไม่อนุญาตให้นักเรียนเข้าไปในป่าล่ะ”

“นายคิดว่า…มีความลับอะไรที่ซ่อนอยู่ในป่า?” ดวงตาของ ลีเป็นประกายเมื่อเขาได้ยินเรื่องนี้

“เป็นไปได้ แน่นอน มีความเป็นไปได้อื่น ๆ อีก” อัลเบิร์ตวิเคราะห์ต่อทั้งสามคนต่อไป “ควรมีสัตว์วิเศษจำนวนมากอาศัยอยู่ในส่วนลึกของป่าต้องห้าม แฮกริดกล่าวว่ามียูนิคอร์นอยู่ในป่าต้องห้าม สัตว์วิเศษเหล่านี้เป็นอันตรายต่อเรา และการเข้าไปในป่าต้องห้ามเข้าลึกเกินไปมันอาจทำให้นักเรียนตายได้”

*** โบวทรักเกิล เป็นสิ่งมีชีวิตที่ทําหน้าที่พิทักษ์รักษาต้นไม้ พบมากทางตะวันตกของอังกฤษ ทางใต้ของเยอรมนี และในป่าแถบสแกนดิเนเวียบางแห่ง ตัวมันเห็นได้ยากมาก เนื่องจากเป็นสัตว์ขนาดเล็ก (ตัวใหญ่ที่สุดสูงแปดนิ้ว) ลําตัวดูเหมือนเปลือกและกิ่งก้านต้นไม้ มีตาเล็ก ๆ สีน้ำตาลหนึ่งคู่

วิกเกนทรี (Wiggentree) เป็นไม้โรวันวิเศษ เปลือกไม้และกิ่งไม้ใช้ในการทำน้ำยาชนิดหนึ่งชื่อว่า น้ำยาวิกเกนเวลด์ ต้นไม้ชนิดนี้จะเป็นต้นไม้ที่โบวทรักเกิลคอยดูแล และเป็นที่อาศัยหลักของพวกมัน ผู้ที่สัมผัสส่วนใดส่วนหนึ่งของลำต้นจะถูกปกป้องจากสิ่งมีชีวิตศาสตร์มืด ตราบเท่าที่ยังสัมผัสอยู่