นักเล่นแร่แปรธาตุแห่งฮอกวอตส์ - ตอนที่ 20

ตอนที่20 งานเลี้ยง

นักเรียนทุกคนต่างประหลาดใจกับเวทย์มนตร์วิเศษของดัมเบิลดอร์ แต่พวกเขาก็อดที่จะกังวลเกี่ยวกับอาหารอร่อย ๆ ที่อยู่ตรงหน้ามากกว่าที่จะสนใจว่าอาจารย์ใหญ่ทำมันได้ยังไง

อัลเบิร์ตรู้ว่าสิ่งนี้ทำได้อย่างไร ดัมเบิลดอร์เคลื่อนย้ายอาหารจากห้องครัวด้านล่างห้องโถงผ่านเวทมนตร์ที่ฮัฟเฟิลพัฟทิ้งไว้และถ้วยทองคำฮัฟเฟิลพัฟซึ่งใช้เป็นฮอร์ครักซ์ของโวลเดอมอร์เป็นบ้านหลังแรกของฮอกวอตส์ที่ช่วยเอลฟ์ประจำบ้านในการลำเลียงอาหารวิเศษ

　　 อัลเบิร์ตไม่ลืมที่จะนำเรื่องนี้ไปถามหัวหน้าบ้านข้างๆเขา แต่ปากของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยอาหารเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ตั้งใจจะตอบคำถามนี้

　　 อาหารเย็นเยอะแยะหลากหลายมาก

　　 แม้ว่าฉันจะไม่สามารถพูดถึงความละเอียดอ่อนได้ แต่มันก็จะอิ่มท้องของทุกคนได้อย่างแน่นอน

　　 อัลเบิร์ตหยิบสเต็กให้กับตัวเองและหั่นมันช้าๆ จริงๆแล้วเขาไม่ได้หิวมาก เขากินตลอดเวลาระหว่างทาง

　　 คนอื่น ๆ ก็เริ่มกิน ลีจอร์แดนซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามกำลังเคี้ยวน่องไก่ด้วยมือข้างหนึ่งดูมีความสุขมาก

　　 หลังจากงานเลี้ยงเริ่มขึ้นเหล่าผีก็ปรากฏตัวขึ้นทีละตัวโผล่ออกมาจากทั่วปราสาททักทายเด็กใหม่และทำให้เกิดความปั่นป่วน

　　 ผีของกริฟฟินดอร์เป็นขุนนางชายคนนึงและน่าจะเป็นนิคหัวเกือบขาดในตำนาน

　　“สวัสดี คุณผี” อัลเบิร์ตกลืนเนื้อวัวและทักทายนิคหัวเกือบขาด

　　”ฉันคิดว่าฉันอยากให้เธอเรียกฉันว่าเซอร์นิโคลัสเดอมินซี – โปปิงตันมากกว่า” ผีกล่าวว่า

“เซอร์นิโคลัสเดอมินซี – โปปิงตัน” อัลเบิร์ตจบชื่อยาว เขาจำชื่อนิคได้ เขายังคงชื่นชมความทรงจำของเขาในทันที “คุณสามารถถ่ายภาพ..ผมหมายถึงคุณสามารถปรากฏในภาพได้ไหมครับ?”

　　”อะไรนะเด็กน้อยฉันไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร?” เซอร์นิโคลัสดีใจมากที่มีคนออกเสียงชื่อของเขาได้ เขาเกลียดคนที่มาใหม่ที่เรียกตัวเองว่านิคหัวเกือบขาด

　　”รูปถ่าย” อัลเบิร์ตกล่าวว่า “ขอเวลามาถ่ายรูปกับผมสักวันนึงได้ไหมครับ”

　　“ ได้สิเด็กดี ถ้าเธออยากถ่ายรูปเธอก็มาหาฉันได้ตลอดเวลา” เซอร์นิโคลัสเห็นด้วยและเขามีความรู้สึกที่ดีต่อเด็กชายตัวเล็กที่สุภาพคนนี้

　　“ผมถามคำถามอื่นได้ไหม?”

　　“ ถามมาสิ”

　　“ผีคืออะไร วิญญาณหลังความตายคืออะไร?”

　　”พ่อมดสามารถทิ้งร่องรอยไว้บนโลกนี้ได้และพวกเขาสามารถเดินอย่างคลุมเครือในจุดที่เคยเดินมาก่อน แต่มีพ่อมดเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เลือกเส้นทางนี้” เซอร์นิโคลัสไม่ได้ตอบคำถามของอัลเบิร์ตโดยตรง

　　”มันเป็นความทรงจำเหรอมันดูไม่เหมือนเลย … มันคือวิญญาณจริงๆ” อัลเบิร์ตพึมพำกับตัวเองเมื่อรู้ว่าโลกเวทมนตร์มีจิตวิญญาณ

　　 หลังจากนั้นเขาก็นึกถึงโวลเดอมอร์ที่ได้ทำลายจิตวิญญาณของตัวเอง

　　 เมื่อเขารู้สึกตัวเขาพบว่าทุกคนที่อยู่ใกล้ ๆ กำลังจ้องมองมาที่เขา?

　　”มีอะไรผิดปกติเหรอ?” อัลเบิร์ตถามอย่างสงสัย

　　“ ไม่มีอะไร” คนอื่น ๆ ถอนสายตาของพวกเขากลับอย่างรวดเร็ว

　　“ ฉันยังคิดว่านายควรได้รับเลือกให้ไปที่เรเวนคลอ” เฟร็ดกล่าวอย่างห้วนๆ

　　”เงียบแล้วกินข้าวซะ” อัลเบิร์ตพูดด้วยความโกรธ

　　”ทำไมนายถึงอยากรู้เกี่ยวกับนี้ล่ะ?” เด็กใหม่คนนึงถาม

“ ในโลกของมักเกิ้ลไม่มีการดำรงอยู่ที่วิเศษเช่นเดียวกับผี” อัลเบิร์ตพูดอย่างใจเย็น “ตอนนี้ฉันมีโอกาสเรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ฉันไม่อยากพลาดโอกาสนี้ โอ้มันจะรู้สึกหนาวมากถ้าถูกตัวผีเข้าระวังด้วย”

　　 เขาเพิ่งแทงนิคด้วยนิ้วของเขาอย่างลับๆ และเขารู้สึกว่านิ้วของเขาเย็นมาก การทะลุผ่านร่างกายพวกเขาอาจเทียบเท่ากับการปกคลุมด้วยน้ำแข็ง

　　 นี่ไม่ใช่สิ่งที่น่ายินดีในฤดูหนาวอย่างแน่นอน

　　”ที่จริงไม่มีผีในโลกของมักเกิ้ล” หญิงสาวที่อยู่ห่างจากเก้าอี้สองตัวจากอัลเบิร์ตพูดขึ้น เธอชื่อ ชาน่า วิลสัน

“พูดตามตรงตอนที่ฉันได้รับจดหมายครอบครัวของฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกเมื่อศาสตราจารย์มักกอนนากัลมาเยี่ยมพวกเขาเกือบจะไล่เธอออกไป” ชาน่า วิลสันคิดว่ามันตลก “อันที่จริงพวกเขาไม่ต้องการให้ฉันมาที่นี่”

“ สถานการณ์ของฉันก็คล้าย ๆ กันแม่ของฉันเกือบจะโทรแจ้งตำรวจและจับศาสตราจารย์มักกอนนากัล” อัลเบิร์ตกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คนที่อยู่ในแวดวงวิทยาศาสตร์มักจะยอมรับความผิดปกติได้น้อยกว่าพวกเขาต้องการให้ฉันไปที่วิทยาลัยอีตันเพื่อเรียนรู้”

　　”วิทยาลัยอีตัน! นายพูดว่าวิทยาลัยอีตัน!??” ชาน่า วิลสันรู้สึกประหลาดใจ

　　”นั่นคืออะไรเหรอ?” ลีจอร์แดนถามอย่างงงงวย

　　”นั่นคือหนึ่งในโรงเรียนที่ดีที่สุดในสหราชอาณาจักร” ชาน่า วิลสัน อธิบาย

　　“ ฮอกวอตส์ต้องดีที่สุดสิ” จอร์จเลิกคิ้ว

“แน่นอนฉันรู้เพราะมีโรงเรียนเวทมนตร์เพียงแห่งเดียวในสหราชอาณาจักร ฮอกวอตส์จึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดไปโดยปริยาย” ชาน่า วิลสันอดไม่ได้ที่จะดูถูกว่า “คนธรรมดาที่คุณเรียกว่ามักเกิ้ลมีหลายพันคนมีโรงเรียนหลายพันแห่งและ วิทยาลัยอีตัน ติดอันดับ 1 ใน 3 ฉันคงไม่จำเป็นต้องบอกนะว่านี่หมายความว่าอย่างไร! “

　　“ ดูเหมือนยิ่งใหญ่มาก” จอร์จไม่เห็นด้วยในความเป็นจริงเขาไม่เข้าใจจริงๆ

　　”อย่าเพิ่งพูดถึงแต่ฉันสิ พูดเรื่องของเธอด้วยสิ” อัลเบิร์ตปิดเรื่องและมองไปที่ผู้หญิงอีกคน

“ ฉันลูกครึ่ง แม่เป็นแม่มดส่วนพ่อเป็นมักเกิ้ล” แองเจลินาจอห์นสันกล่าวว่า “พวกเขาสารภาพรักกันตั้งแต่เนิ่นๆอย่างไรก็ตามเราอาศัยอยู่ในโลกของมักเกิ้ลมาโดยตลอดฉันได้สัมผัสกับเวทมนตร์มาตั้งแต่ยังเด็กและครอบครัวของฉันก็ไม่แปลกใจเลยเมื่อฉันได้รับ คำเชิญ”

　　อาเลีย สปินเน็ตข้างๆเธอกล่าวว่า “ฉันเกิดในครอบครัวพ่อมดแม่มดและฉันได้สัมผัสกับเวทมนตร์มาตั้งแต่เด็ก ๆ ไม่มีอะไรแปลกใหม่เกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อฉันได้รับจดหมายครอบครัวก็ดีใจมากและซื้อนกฮูกให้ฉัน”

　　 หลังจากที่ทุกคนอิ่มแล้วอาหารที่เหลือในจานก็หายไปแทนที่ด้วยของหวาน

　　 อัลเบิร์ตหยิบพุดดิ้งและฟังนักเรียนใหม่เล่าสิ่งที่น่าสนใจ

　　 หลังจากงานเลี้ยงอาหารจานบนโต๊ะก็หมดลงอีกครั้ง

　　ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ลุกขึ้นยืนอีกครั้งและประกาศกับทุกคนว่า “ฉันมีความสุขมากที่โรงเรียนของเราจะได้ต้อนรับศาสตราจารย์คนใหม่ คือศาสตราจารย์บัดบรอดจะกลายเป็นศาสตราจารย์ด้านการป้องกันต่อตัวจากศาสตร์มืดคนใหม่”

　　 มีเสียงปรบมืออย่างเบาบางในหอประชุม

　　 ศาสตราจารย์บัดบรอดเป็นชายสูงอายุ

“มีอีกสองสามอย่างที่จะแจ้งให้ทุกคนทราบ” ดัมเบิลดอร์มองไปที่นักเรียนทุกคนที่อยู่ด้านล่างและพูดว่า “โปรดทราบว่าห้ามมิให้นักเรียนปีหนึ่งเข้าไปในป่าต้องห้ามของโรงเรียนนอกจากนี้มิสเตอร์ฟิลช์ผู้ดูแลของเราต้องการให้ฉันเตือนทุกคนว่าอย่าใช้เวทมนตร์ในโถงทางเดินระหว่างชั้นเรียน สุดท้าย การคัดเลือกผู้เล่นควิดดิชจะจัดขึ้นในสัปดาห์ที่ 2 ของภาคเรียนนี้ ใครใดสนใจเข้าร่วมทีมโรงเรียนโปรดติดต่อคุณฮูช”

　　“ ทำไมถึงเข้าไปในป่าต้องห้ามไม่ได้”

　　“ อาจมีอันตรายในป่าต้องห้าม” อัลเบิร์ตพูดพร้อมกับมองไปที่ฝาแฝดที่กระตือรือร้น

　　“ ถ้าพวกนายกล้าไปที่ป่าต้องห้ามฉันจะเขียนบอกแม่ซะ” เพอร์ซี่วีสลีย์จ้องมองน้องชายอย่างดุร้าย เขารู้จักบุคลิกของพวกเขาดีเกินไป

　　”พวกเราไม่ไปแน่นอน” ฝาแฝดรีบสัญญา

*******

ฝากติชมสกิลการแปลหรือเสริมข้อมูลอย่างพวกชื่อคน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ในเรื่องได้เลยครับ