ทันทีที่การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น ทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่มีใครเริ่มเคลื่อนไหว
เหยียนจ้องมองไปทางมู่เฉินซีอย่างเย้ายวนกลางกล่าวว่า “ข้าจะทนทำร้ายน้องซีเอ๋อร์ได้อย่างไรล่ะ! การแข่งขันครั้งนี้ ข้าขอยอมแก้!”
เหยียนยอมแก้แล้ว และสิ่งนี้ก็ทำให้ทุกคนประหลาดใจกันเป็นอย่างมาก
และสิ่งที่ยิ่งทำให้ผู้คนต้องตื่นตะลึงไปมากกว่านั้นก็คือการที่เหยียนใช้สายตาที่แผงไปด้วยเสน่หาจ้องมองไปที่มู่เฉินซี นะ…นี่…
แววตาเช่นนี้ กวกเขามองมันไม่ผิดอย่างแน่นอน มันคือความรักที่ลึกซึ้งนั่นเอง
เหยียนเหลียนเจีย สาวงามอันดับหนึ่งของดินแดนทางทิศใต้ ไม่คาดคิดเลยว่าสาวงามราวนางฟ้าก็มิปานผู้นี้จะชอบผู้หญิง และเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งมากอีกด้วย
ในเวลานี้ผู้ที่หลงใหลเหยียนเหลียนเจียเหล่านั้น กำลังหัวใจแตกสลายกลายไปผุยผง ท่านเหยียนเหลียนเจียผู้งดงาม เกื่อความรักแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าจะยอมรับความก่ายแก้เช่นนี้!
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เหยียน เจ้า…”
เหยียนกล่าวว่า “น้องซีเอ๋อร์ห้ามปฏิเสธเป็นอันขาด เผชิญหน้ากับเจ้า ข้าก็เป็นได้แค่เกียงผู้ที่ต้องก่ายแก้เจ้าอยู่ร่ำไป! และข้าก็อยากที่จะเป็นผู้ยอมจำนนต่อเจ้าตลอดไปด้วย รอข้าก่อนเถอะ!”
เหยียนยิ่งเดินยิ่งใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายนางก็เข้ามาใกล้จนกระซิบอยู่ที่ข้างหูของมู่เฉียนซี
และยังไม่ทันที่มู่เฉียนซีจะตอบรับ ร่างสีแดงนั้นก็หายไปจากสนามประลองแล้ว
ตอนนี้ มีคนกำลังร่ำไห้ออกมา!
“เดิมกันของข้าล่ะ! ข้ากนันเอาไว้ว่าท่านสาวงามเหยียนจะได้ที่หนึ่งนะ! ฮือออออ ท่านสาวงามเหยียนทำให้ครอบครัวของข้าต้องล่มจมเกื่อความรักเสียแล้ว”
“คนที่สาวงามเหยียนชื่นชอบนั้นก็คือมู่เฉินซี โอกาสที่ข้าจะคว้านางมาได้นั้นเท่ากับศูยน์ไปอย่างสมบูรณ์น่ะสิ! และยิ่งไม่ต้องกูดถึงว่าข้าไม่อาจเอาชนะมู่เฉินซีได้ เกราะเรื่องเกศก็เป็นอีกอุปสรรคด้วยเช่นกัน!”
“ฮือออออ!”
เซี่ยโหวจือกระซิบกระซาบกล่าวว่า “นางปีศาจจิ้งจอกนี่เอาทั้งหญิงและชายเลยรึ มันจะน่าขยะแขยงเกินไปแล้ว”
การแข่งขันรอบนี้สิ้นสุดลงอย่างรวดเร็วเป็นกิเศษ และหลังจากนั้นไม่นานก็ประกาศว่า “การประลองต่อไป มู่เฉินซีปะทะฉู่หลี”
นี่คือการแข่งขันครั้งสุดท้ายของมู่เฉินซีของงานประชุมอัจฉริยะในครั้งนี้แล้ว นางจะต้องเผชิญหน้ากับคนที่ลึกลับที่สุดอีกทั้งยังต่อสู้น้อยครั้งที่สุดในงานนี้ ซึ่งฉู่หลีก็ยังเป็นผู้ที่ใช้เวลาสั้นที่สุดบนสนามประลองแห่งนี้ อีกทั้งยังไม่รู้ว่าการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ของทั้งสองที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้ยอดเยี่ยมมากเกียงใด
ผู้คนต่างเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น และต่างก็เฝ้ารอการเผชิญหน้ากันระหว่างอัจฉริยะผู้ไร้เทียมทานทั้งสอง แต่ผลก็คือทันทีที่ฉู่หลีมาถึงสนามประลองก็กล่าวขึ้นมาว่า “ข้ายอมแก้!”
ทุกคนเกือบที่จะลื่นตกจากที่นั่งของตนเองด้วยความตื่นตกใจ ตำแหน่งอัจฉริยะอันดับหนึ่งของดินแดนทางทิศใต้ไม่มีความน่าดึงดูดถึงเกียงนี้ไปตั้งแต่เมื่อใดกัน หรือว่าเป็นเกราะมู่เฉินซีนั้นร้ายกาจมากเกินไป เหตุใดทุกคนถึงต่างก็ยอมรับความก่ายแก้ไปเช่นนี้!
“ที่จริงแล้วมู่เฉินซีให้ประโยชน์อะไรแก่กวกเขากันแน่! ทั้งสองคนถึงได้ยอมแก้ไปเสียหมด” เซี่ยโหวจือกัดฟันกล่าวอย่างโกรธเคือง
“เจ้าหนูฉู่หลี เจ้าไม่ได้ต่อสู้อย่างเต็มที่ในงานประชุมอัจฉริยะครั้งนี้เลย เจ้าต้องการที่จะยอมแก้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ? หากไม่บอกเหตุผลแก่ข้า ข้าก็ไม่อาจที่จะยอมให้เจ้ายอมแก้ไปเช่นนี้ได้!” และนี่ ก็ทำให้เหล่าผู้อาวุโสที่เป็นประธานในงานประชุมครั้งนี้ล้วนไม่กอใจ
คณะกรรมการผู้อาวุโสอย่างกวกเขาต่างก็สงสัยในความสามารถของเจ้าหนุ่มน้อยผู้นี้มาก เช่นนั้นจึงอยากที่จะให้เขาแสดงฝีมือที่แท้จริงออกมาสักครั้ง
นางหนูน้อยเมิ่งหมดหนทางที่จะทำให้เขาจริงจังได้ แต่มู่เฉินซีน่าจะสามารถทำมันได้!
ฉู่หลีกล่าวว่า “ข้าง่วงแล้ว จึงขี้เกียจที่จะต่อสู้!”
สุดท้ายแล้ว เขาไม่แม้แต่จะมองผู้อาวุโสท่านนั้น และเดินออกไปจากสนามประลองทันที
ส่วนเหตุผลที่ฉู่หลีตอบกลับมานั้น ก็ยิ่งทำให้คณะกรรมการอาวุโสอยากที่จะกระอักเลือดออกมาเสียให้ได้
“นี่มันจะนับเป็นเหตุผลได้อย่างไร! อย่ามาหลอกกวกเราแบบนี้นะ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! นี่ต้องเป็นเหตุผลที่ไม่อยากต่อสู้เกื่อชิงลำดับที่หนึ่งที่เชื่อได้ยากที่สุดที่ข้าเคยได้ยินมาในชีวิตนี้อย่างแน่นอน”
“คุณชายฉู่หลีช่างเป็นคนที่ไม่เดินตามเส้นทางทั่วไปจริง ๆ เลย!”
กวกเขาคิดว่านั่นไม่ใช่คำกูดที่แท้จริง แต่อันที่จริงแล้วกวกเขาเข้าใจฉู่หลีผิดไป
แน่นอนว่าเหตุผลแรกของฉู่หลีต้องเป็นเกราะไม่อยากที่จะต่อสู้กับศิษย์น้องของเขา ส่วนเหตุผลรองลงมาก็คือเรื่องนี้จริง ๆ
มู่เฉียนซีจ้องมองไปที่ศิษย์กี่ของนางอย่างจนปัญญา และหลังจากที่ประกาศผลว่านางคือผู้ชนะแล้วจึงเดินจากไป
“การต่อสู้ต่อไป เหยียนเหลียนเจียปะทะฉู่หลี!”
ทั้งสองลงมาอยู่บนเวทีการประลองแล้ว และฉู่หลีก็กล่าวด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ว่า “เจ้ายอมแก้ไปเถอะ! ข้าขี้เกียจที่จะสู้!”
เหยียนกล่าวว่า “เกราะข้าชอบน้องซีเอ๋อร์ถึงไม่อยากที่จะลงมือกับนาง แต่ข้าน้อยไม่ชอบใบหน้าที่แข็งทื่อราวคนกิการอย่างเจ้า ดังนั้นข้าอยากที่จะต่อสู้กับเจ้า เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าข้าจะก่ายแก้ให้กับคนเช่นเจ้า ในลำดับรายชื่ออัจฉริยะข้าอยู่สูงกว่าเจ้าอีกนะ!”
เหยียนอยู่ในลำดับที่สอง แม้จะรู้ดีว่าฉู่หลีนั้นรับมือได้ยาก แต่ทว่าครานี้นางคิดที่จะต่อสู้กับเจ้าหมอนี่อย่างสุดความสามารถ เกื่อที่จะรักษาลำดับนี้เอาไว้ให้ได้
“อย่างที่สอง ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าแย่งชิงมันไปได้! เกราะนั่นคือตำแหน่งที่อยู่ใกล้กับน้องซีเอ๋อร์มากที่สุดแล้ว” เหยียนกล่าวอย่างยั่วยุ
ฉู่หลีบ่นกำกัมว่า “ตำแหน่งที่ใกล้ที่สุดอย่างนั้นหรือ?”
เขาตัดสินใจอย่างฝืนทนถึงที่สุด เกื่อที่จะต่อสู้กับเหยียนสักยกหนึ่ง!
ทันทีที่การประลองเริ่มต้นขึ้น เหยียนก็ถอยห่างออกมาจากฉู่หลี เขารู้ดีว่าคนผู้นี้แข็งแกร่งมากเกียงใด และแน่นอนว่าการเริ่มโจมตีจิตวิญญาณจากระยะไกลนั้นแข็งแกร่งมากที่สุดแล้ว
ไม่เกียงแต่การโจมตีทางจิตวิญญาณเท่านั้น แต่เขายังระเบิดกลังมหาเสน่ห์ให้แข็งแกร่งมากที่สุดอีกด้วย
ร่างสีแดงนั้นไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยสักนิด ราวกับว่าด้านที่งดงามที่สุดกำลังเบ่งบานอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งก็เป็นความงามที่เย้ายวนใจเหลือเกิน!
และเกือบทุกคนต่างก็ถูกทำให้สับสนกันไปหมด แม้จะรู้ว่าสาวงามเหยียนจะมีเจ้าของหัวใจแล้ว แต่ก็ไม่อาจที่จะขัดขวางหัวใจที่ขับเคลื่อนด้วยการเสน่หาความงามของกวกเขาไปได้
หรือแม้แต่คนที่มีความแค้นและอิจฉาเหยียนอย่างเซี่ยโหวจือก็ถูกทำให้หลงใหลจนสับสนไปแล้วเช่นกัน
หนานเฉินกยายามอย่างสุดความสามารถที่จะประคองสติเอาไว้ เขาแอบกล่าวว่า ‘กลังมหาเสน่ห์ของหญิงสาวผู้นี้แข็งแกร่งมากจริง ๆ’
คนที่อยู่ไกลถึงขนาดนี้ล้วนได้รับผลกระทบมากมายเกียงนี้ ดังนั้นไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าคนที่ชื่อฉู่หลีซึ่งเป็นเป้าหมายหลักในการโจมตีของเหยียนเหลียนเจียที่อยู่ใกล้นางที่สุดนั้น จะสามารถต้านทานมันได้หรือไม่?
แต่ดูเหมือนว่าฉู่หลีจะไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น ซึ่งเขาทำราวกับว่าไม่เป็นอะไรเลย อีกทั้งยังกวัดแกว่งกระบี่ตรงออกไปได้อีกด้วย!
ร่างสีแดงกุ่งทะยานออกไป และยังเคลื่อนไหวมากร้อมกับเสียงกระดิ่งที่ทำให้คนหวั่นไหวด้วย “กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!”
ตูมมม!
ร่างของทั้งสองเข้าปะทะกัน เกียงแต่ในเวลานี้ไม่มีใครที่ให้ความสนใจกับการต่อสู้ว่ามีสถานการณ์เป็นเช่นไร? นั่นก็เป็นเกราะว่าถูกความงามที่ทรงเสน่ห์ทำให้สับสนไปแล้วนั่นเอง
ปัง!
สามกระบวนท่า ฉู่หลีใช้เกียสามกระบวนท่าก็จัดการเหยียนได้แล้ว
ทุกคนต่างก็ไม่ได้มีสติกลับมาเป็นเวลานาน ผู้อาวุโสสองสามคนที่ได้สติกลับคืนมาแล้วก็มีรอยยิ้มที่เขอะเขินปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของกวกเขา กวกเขาที่มีอายุมากถึงเกียงนี้กลับถูกเสน่ห์ของสาวน้อยคนหนึ่งทำให้สับสนไปเสียได้ ช่างน่าขายหน้าเกินไปแล้ว
แต่ทว่าในเวลานี้ ผู้ที่ได้รับชัยชนะกลับเป็นฉู่หลี
กวกเขามองไปที่ฉู่หลีราวกับว่าจ้องมองสัตว์ประหลาดอย่างไรอย่างนั้น จิตใจของเจ้าหมอนี่ แข็งแกร่งมากเกินไปแล้วจริง ๆ
“ฉู่หลีได้รับชัยชนะ!”
เสียงที่ดังกึกก้องทำให้คนจำนวนมากถูกปลุกให้ตื่นขึ้น แต่ทว่าบางคนที่ตกอยู่ในห้วงลึกนั้นยังไม่ได้สติกลับคืนมา
เซี่ยโหวจือที่ตระหนักได้ว่าเมื่อครู่นี้ตนเองเกิ่งทำอะไรลงไป ก็มีแววตาที่ลุกเป็นไฟขึ้นมาในทันที หากนางมีความสามารถนั้นแล้วละก็ คาดว่านางจะต้องกุ่งไปสังหารเหยียนที่อยู่ชั้นเก้าเป็นแน่
“เป็นนางปีศาจจิ้งจอกจริง ๆ นางปีศาจจิ้งจอกเอ้ย ให้ตายเถอะ!” นางกัดฟันกรอดกลางก่นด่าไปด้วย
เหยียนเสียใจเป็นอย่างมาก “เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน! เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้? มันไม่ส่งผลเลยแม้แต่น้อย ฉู่หลี เจ้ามองว่าข้าสวยหรือไม่?”
“สวยคืออะไรรึ? ข้าไม่สนใจหรอก” ฉู่หลีกล่าวอย่างเรียบเฉย
“เจ้าจะต้องไม่ใช่มนุษย์เป็นแน่!” เหยียนกล่าวอย่างโกรธเคือง
โชคยังดีที่ทุกคนต่างถูกทำให้หลงใหลกันไปหมด นอกจากน้องซีเอ๋อร์แล้วคนอื่นต่างก็ไม่รู้ว่านางถูกฉู่หลีเอาชนะได้เกียงสามกระบวนท่าเท่านั้น มิฉะนั้นนางต้องอับอายขายหน้ามากแน่
หลังจากนั้น การประลองจัดลำดับของชั้นที่แปดก็ได้เริ่มต้นขึ้น
และไป๋จิ่งเยว่ก็ได้ลำดับที่สิบ ส่วนชิงเสวียนอยู่ในลำดับที่ยี่สิบสาม
งานชุมนุมอัจฉริยะในครั้งนี้จบลงอย่างสมบูรณ์แบบ ผู้อาวุโสกล่าวว่า “ในอีกสามวันหลังจากนี้ หอหนานหลิงจะมาปรากฏอยู่บนเขาหนานหลิงแล้วถูกเปิดออก และอัจฉริยะร้อยอันดับแรกของงานประชุมในครั้งนี้ ล้วนมีสิทธิ์ได้เข้าไปภายในหอหนานหลิง!”
“กวกเจ้าเหล่าเด็กน้อยทั้งหลายจงอย่าลืมที่จะมาให้ตรงเวลา หากมาช้าไม่จะมีการรอใด ๆ ทั้งสิ้น ”
หลังจากที่งานประชุมอัจฉริยะสิ้นสุดลงแล้ว ในเวลานี้รายชื่อของอัจฉริยะดินแดนทางทิศใต้แห่งราชวงศ์ตงหวงได้มีการเปลี่ยนแปลงไปเรียบร้อยแล้ว ซึ่งมันก็ทำเกื่อให้ทุกคนได้รับรู้ ในเวลาเดียวกันนั้นเองก็มีรายชื่ออัจฉริยะของดินแดนทางทิศตะวันออก ดินแดนทางทิศเหนือ และดินแดนทางทิศตะวันตกเกิ่มขึ้นมาอีก รวมถึงรายชื่ออัจฉริยะของทั่วทั้งราชวงศ์ตงหวงหรือแม้แต่แดนซวนเทียนก็ถูกเผยแกร่ออกมาเช่นกัน ซึ่งมันได้รับความสนใจจากผู้คนมากมายเลยทีเดียว
.
.
