มู่เฉียนซีจ้องมองไปทางพวกเขาพลางกล่าวว่า “พวกเราพูดคุยกันได้หรือไม่?”
“คุยหรือ เจ้าพวกสิ่งชั่วร้ายเหล่านี้ยังมีสิ่งใดที่ต้องพูดคุยด้วยอีก ฆ่ามันซะ!” คนที่ถูกมัดอยู่เหล่านั้นตะคอกใส่มู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีขี้เกียจเกินกว่าที่จะสนใจในการกระทำที่ไร้สมองของพวกเขา
นางมองไปที่คนในหมู่บ้านพลางกล่าว “พูดคุยเรื่องพลังแห่งแสงสว่าง พวกท่านคิดว่าได้หรือไม่เล่า?”
“ดูเหมือนว่าคนที่เข้ามาเหล่านี้จะกลายเป็นพวกเจ้าเล่ห์ไปเสียแล้ว!”
“คุ้มครองท่านหัวหน้าเผ่า ข้าจะไปจัดการแม่สาวน้อยผู้นั้นเอง”
ถึงแม้ว่าการแสดงออกของมู่เฉียนซีจะไม่ดูไร้สมองเหมือนอย่างคนอื่น ทว่าคนในหมู่บ้านก็ยังคงไม่เชื่อใจมู่เฉียนซีอยู่ดี
พวกเขาพบเห็นพวกคนที่เข้ามามากมายนัก และไม่มีผู้ใดที่จะสามารถต้านทานผลกระทบที่เกิดจากพลังแห่งแสงสว่างบัดซบนั่นได้แม้แต่ผู้เดียว
ชายหนุ่มที่สง่างามผู้หนึ่งพุ่งออกมา ลูกธนูที่อาบยาพิษแห่งความมืดนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาตรงระหว่างคอของมู่เฉียนซี และมู่เฉียนซีใช้เพียงการเอี้ยวศีรษะในการหลบหลีกเท่านั้น
หลังจากนั้นก็มีแสงสว่างวาบขึ้น และพัดวิหคเฟิงหลิงก็ได้สกัดกั้นลูกธนูของเขาเอาไว้ ทั้งยังส่งลูกธนูของเขากลับไปอีกด้วย
“เก่งกาจเหมือนกันนี่!”
ด้วยเสียงที่ดังกึกก้องไปทั่ว ลูกธนูอันแหลมคมนั้นก็ได้แตกออกเป็นเสี่ยง ๆในทันที
หลังจากนั้น เขาก็โผเข้าหามู่เฉียนซีราวกับนกอินทรีย์ดำอย่างไรอย่างนั้น
ในเวลานี้ เขาไม่กล้าที่จะดูถูกแม่นางน้อยที่มาจากภายนอกผู้นี้อีกแล้ว
การฝึกฝนพลังแห่งความมืดของพวกเขาพิเศษมาก ดังนั้นจึงดูเหมือนว่าระดับก็จะแตกต่างจากคนอื่นมากเช่นกัน
ในการรับมือแต่ละครั้ง มู่เฉียนซีได้สังเกตเห็นแล้วว่าความสามารถโดยประมาณของเขา เกือบที่จะเทียบเท่าความสามารถของผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นปราชญ์แห่งภูตระดับเก้าได้เลยทีเดียว
“พลังวายุจันทราไร้คู่!”
“พลังวายุเมฆา ดาวกระจาย!”
ธาตุวายุนั้นเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ส่วนธาตุแห่งความมืดนั้นเจ้าเล่ห์มาก และพลังของทั้งสองก็ปะทะเข้าด้วยกันอยู่กลางอากาศ
ตูมมม!
หลังจากที่ปะทะกับนับครั้งไม่ถ้วน มู่เฉียนซีก็ได้ค้นพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเพียงพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น แต่พละกำลังของร่างกายก็แข็งแกร่งมากเช่นเดียวกัน
ชายหนุ่มผู้นี้ก็ประหลาดใจมากเช่นกัน แม่นางน้อยที่บอบบางเช่นนี้ไม่คิดเลยว่าจะมีเนื้อหนังที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าประมาทเลยสักนิด!
ปัง ปัง ปัง!
ในระหว่างการปะทะฝีมือของทั้งสอง เหล่าคนในหมู่บ้านของสถานที่แห่งนี้ต่างก็พากันขมวดคิ้วเล็กน้อย หากต่อสู้กันเช่นนี้ต่อไป เด็กน้อยของเผ่าพวกเขาต้องพ่ายแพ้เป็นแน่
ไม่ใช่เพราะความสามารถของแม่สาวน้อยผู้นี้ แต่มันเป็นเพราะความเร็วของอีกฝ่าย และพวกเขาก็สามารถสัมผัสได้ว่าความสามารถของสาวน้อยผู้นี้ยังไม่ถึงขีดจำกัดเลยด้วยซ้ำ
ตูมมม!
หัวหน้าเผ่ากล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “อากัง อย่าถ่วงเวลาอีกเลย หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเจ้าจะเสียเปรียบมาก! ใช้กระบวนท่าเถิด!”
“ขอรับ ท่านหัวหน้าเผ่า!”
กระบวนท่านี้ของเผ่าพวกเขาไม่ได้ทำให้ร่างกายได้รับบาดเจ็บ แต่เป็นการใช้พลังแห่งความมืดรุกรานเข้าไปในจิตวิญญาณ
การโจมตีทางจิตสำนึกเช่นนี้ไม่อาจคาดเดาได้ และคนภายนอกเหล่านั้นก็ยากที่จะป้องกันได้เช่นกัน
แต่อย่างไรก็ตาม การโจมตีนี้ของพวกเขากลับไม่ได้ผลกับมู่เฉียนซีเลย
พลังแห่งความมืดนั้นรับมือได้ยาก แต่ทว่าการสนับสนุนทางพลังวิญญาณของอากังนั้นยังไม่เพียงพอ เมื่อต่อสู้กับมู่เฉียนซีก็เปรียบเสมือนเอาไข่ไปกระทบหินอย่างไรอย่างนั้น
อากังไม่คาดคิดว่ากระบวนท่านี้จะถูกฝ่ายตรงข้ามคลายได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ และเขาก็ต้องตกตะลึงไปอย่างสิ้นเชิง จนมันทำให้ไม่สามารถที่จะหลบหลีกมู่เฉียนซีที่กำลังเข้ามาใกล้ได้
พัดที่เย็นยะเยือกถูกกดอยู่ระหว่างคอของเขา มู่เฉียนซีกล่าวว่า “อย่าขยับ!”
เขาชะล่าใจเกินไป!
มู่เฉียนซีได้เอาตัวชายหนุ่มของเผ่าพวกเขามาเป็นตัวประกัน และมองไปทางหัวหน้าเผ่าพลางกล่าวว่า “ท่านหัวหน้าเผ่า ตอนนี้ท่านจะคุยกับข้าดี ๆ ได้แล้วหรือยัง?”
หัวหน้าเผ่าผู้นั้นจ้องมองไปทางมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “จะ…เจ้าไม่ได้ถูกผลกระทบของพลังแห่งแสงสว่างจริง ๆ ด้วย!”
“ตอนนี้ท่านเชื่อข้าแล้วเช่นนั้นหรือ”
หัวหน้าเผ่ากล่าวว่า “หากว่าเจ้าถูกผลกระทบของพลังแห่งแสงสว่างจริง ๆ เมื่อตอนที่เจ้ามีโอกาส เจ้าจะต้องฆ่าอากังอย่างไม่ลังเลอย่างแน่นอน และจะไม่จับเขามาเป็นตัวต่อรองกับพวกข้าเช่นนี้”
มู่เฉียนซีเหลือบมองไปทางพวกเขาเหล่านั้นที่ถูกมัดอยู่ และเมื่อพวกเขาเห็นว่ามู่เฉียนซีไม่ได้กำจัดคนผู้นั้นไปในทันที ก็เผยท่าทางที่ไม่สบอารมณ์ต่อความไม่เด็ดขาดของนางอย่างเห็นได้ชัดออกมา
หากเป็นพวกเขาที่เป็นคนลงมือจริง ๆ คาดว่าคงจะฆ่าคนผู้นี้ไปในทันทีแน่
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ในเมื่อท่านหัวหน้าเผ่ารู้แล้ว เช่นนั้นจะบอกข้าได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่? พลังแห่งแสงสว่างนั้น มาจากที่ใดกัน?”
ท่านหัวหน้าเผ่าขมวดคิ้วมุ่น ดูเหมือนกับว่ากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ หลังจากนั้นจึงกล่าวว่า “เรื่องนี้จะให้พูดเรื่องมันก็ยาว เผ่าของพวกเรา เป็นเผ่าสันโดษที่ครอบครองพลังแห่งความมืด ข้าไม่อาจแสร้งกล่าวว่าพวกข้าไม่เคยทำเรื่องอะไรที่ไม่ดีมาก่อน แต่ทว่าเรื่องที่ชั่วร้ายและไร้มนุษยธรรมเผ่าของพวกเราไม่เคยทำอย่างแน่นอน แต่ถึงอย่างไรก็ตาม เจ้ามังกรชั่วร้ายนั่นกลับมาหาเรื่องเราถึงที่”
“เจ้ามังกรชั่วร้ายตัวนั้นคิดว่าตนเองศักดิ์สิทธิ์มาก พูดเพียงแค่ว่าต้องการจะล้างพลังแห่งความมืดออกไปจากโลกนี้ให้สิ้นซาก ลงโทษความชั่วร้ายเพื่อส่งเสริมความดี ทำให้วิญญาณของทุกคนเปลี่ยนเป็นแสงสว่างที่ไร้มลทิน ฉะนั้นมันจึงได้ลงมือกับพวกข้า”
“บรรพบุรุษของพวกเราต่อสู้กับมันอย่างสุดชีวิต แม้ว่าความสามารถของเหล่าบรรพบุรุษจะแข็งแกร่ง แต่ทว่าความสามารถของมังกรที่ชั่วร้ายนั้นกลับแข็งแกร่งมากยิ่งกว่า และท้ายที่สุดก็มีชายที่ทรงพลังมากผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาและจัดการกับมัน จากนั้นก็ได้เปลี่ยนเป้าหมายของมัน แต่ทว่ามันกลับไม่เต็มใจที่จะปล่อยพวกข้าไป ฉะนั้นจึงได้ผนึกพวกเราไว้ในสถานที่แห่งนี้ เพื่อหลังจากที่สังหารชายผู้นั้นได้เมื่อไรก็จะกลับมาทำลายล้างพวกเรา”
“และหลังจากนั้น มันก็ไม่กลับมาอีกเลย จะต้องเป็นเพราะมันทำชั่วมามากเกินไปจึงถูกจัดการลงเป็นแน่ ทว่าพวกเราก็ได้ถูกผนึกไว้ในที่แห่งนี้ และถึงแม้ว่าพวกเราจะเคยลองคลายผนึกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่มีทางที่จะทำลายได้ จนพวกเราถูกขังอยู่ที่นี่รุ่นแล้วรุ่นเล่า”
คนในเผ่าเหล่านี้ได้ถูกมังกรศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงสว่างผลักให้อยู่ในกับดักอันน่าสังเวช ส่วนชายที่ทรงพลังผู้นั้น หรือว่าจะเป็นบรรพบุรุษปีศาจในตำนาน?
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เช่นนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพวกเจ้า?”
“เจ้ามังกรชั่วร้ายนั่นได้กำหนดทางออกไว้เพียงทางเดียว ผู้ใดก็ตามที่ผ่านทางเข้านั้นเข้ามา ต่างก็จะได้รับอิทธิพลของพลังแห่งแสงสว่าง แม้ว่ามันจะไม่มีเวลากลับมา แต่ก็จะมีมนุษย์มากมายที่เข้ามาทำลายพวกเรา และมนุษย์ที่เข้ามาก่อนหน้านี้ก็แข็งแกร่งมาก จนทำให้เผ่าของพวกเราได้รับความสูญเสียอย่างหนัก เพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไปมนุษย์อย่างพวกเจ้าก็อ่อนแอลงไปมากเลยจริง ๆ”
มู่เฉียนซีรู้สึกว่าแผนที่ที่ปรากฏขึ้นมานั้นไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่มังกรศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงสว่างเป็นผู้วางแผนขึ้นมา เนื่องจากตั้งใจที่จะดึงดูดผู้คนให้มาช่วยมันทำลายล้างความชั่วและส่งเสริมความดีนี้
ที่เรื่องราวทั้งหมดนี้ไม่มีผู้ใดได้รู้ นั่นน่าจะเป็นเพราะว่าไม่มีผู้ใดเคยมีชีวิตรอดออกไปมาก่อนก็เป็นได้
และทุกครั้งผู้คนต่างคิดว่าที่นี่มีมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ จึงได้เข้ามาด้วยความยินดี ใครจะไปรู้ว่าจะต้องมาเพื่อเป็นลูกมือให้กับมังกรศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงสว่างเช่นนี้
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ผ่านไปนานถึงเพียงนี้แล้ว แต่ยังคงมีพลังแห่งแสงสว่างอยู่อีก เช่นนั้นสิ่งของที่มันใช้ผนึกพวกท่านจะต้องมีพลังแห่งแสงสว่างที่แข็งแกร่งมากเป็นแน่ ตราบใดที่เอาสิ่งของชิ้นนั้นไปได้ ผนึกของพวกท่านก็น่าจะคลายออกได้”
“แน่นอนว่าพวกเรารู้เรื่องนี้ดี แต่ทว่าไม่มีผู้ใดที่ทำภารกิจนี้ได้สำเร็จเลยสักคนเดียว! และผู้ที่เข้าไปยังสถานที่ต้องห้ามหากไม่ตายอยู่ที่นี่ ก็จะเปลี่ยนไปเหมือนกับพวกเขาเหล่านี้”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าต้องการที่จะเข้าไป พวกท่านนำทางให้ข้าได้หรือไม่?”
พวกเขามองไปทางมู่เฉียนซีอย่างประหลาดใจ มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าไม่ได้จะทำลายผนึกเพื่อให้พวกท่านทุกคนได้รับอิสระ แต่ข้ามีเหตุผลของตนเองที่อยากจะหาสิ่งของบางอย่างที่มังกรศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงสว่างเหลือทิ้งเอาไว้ให้เจอ”
ไม่ว่าจะเป็นมายานิรันดร์หรือมังกรศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงสว่าง พวกเขาก็ได้หายสาปสูญไปนานมากแล้ว และแม้ว่าจะสามารถหาเบาะแสได้เพียงเล็กน้อย ก็ยังถือว่าได้รับรางวัลที่ไม่น้อยอยู่ดี
หัวหน้าเผ่ากล่าวว่า “พลังแห่งแสงสว่างที่สถานที่แห่งนั้นแข็งแกร่งกว่าทางเข้ามากนัก แม้ว่าเจ้าจะผ่านการทดสอบของสถานที่ต้องห้ามไปได้ แต่ทันทีที่เข้าใกล้สิ่งของชิ้นนั้นก็เกร่งว่าจะต้องได้รับผลกระทบเป็นแน่ สุดท้ายเจ้าก็จะเปลี่ยนไปเป็นเหมือนอย่างพวกเขา เจ้าคิดดีแล้วใช่หรือไม่?”
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “หากไม่สามารถคลายผนึกได้ พวกข้าจะออกไปได้หรือไม่?”
คำถามนี้ของมู่เฉียนซีทำให้พวกเขาตะลึงงันไปเล็กน้อย และท่านหัวหน้าเผ่าก็ตอบว่า “น่าจะไม่ได้!”
