บทที่ 197 เคยรักมาก่อน
“เฉิน……เพื่อนร่วมชั้นเฉินเกอ？”
หวงหยงหาวและไป๋เสี่ยวเฟยพวกเขาถึงกับผงะไปพร้อมๆกัน
ไม่มีใครคาดว่าคุณชายเฉินก็มาด้วย
อีกอย่างหวงหยงหาวเกือบจะตะโกนออกมาว่าพี่ชาย
ดังนั้น กลุ่มคนรวยรุ่นที่สองกลุ่มนี้จึงเดินเข้าไปล้อมรอบเฉินเกออย่างตื่นเต้น
what？
ผู้คนที่รอดูเหตุการณ์อยู่ต่างก็พากันตะลึงไปหมด
“เออ……นี่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร เดิมทีพวกคุณมาเที่ยวก็เพื่อที่จะมาหาความสุข อีกอย่างพวกคุณก็ไม่มีใครที่ขาดเงินค่าซ่อมรถแค่นี้หรอก เอาอย่างนี้เรื่องนี้พอแค่นี้เถอะ ควรไปเที่ยวเล่นยังไงก็ไปเที่ยวเล่นต่อ！”
เฉินเกอยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
“ใช่ใช่ใช่ เพื่อนร่วมชั้นเฉินเกอพูดถูก ใช่แล้ว เดิมทีพวกเรามาก็เพื่อที่จะมาหาความสุข ทำไมถึงต้องมายุ่งกับความโชคร้ายนี้ด้วยล่ะ！ฮ่าๆๆ อย่างนั้นเพื่อนร่วมชั้นเฉินเกอ เรื่องนี้ก็พอแค่นี้เถอะ อีกเดี๋ยวเข้าไปดื่มด้วยกันสักแก้วสองแก้วเถอะ？”
หวงหยงหาวลูบท้องของตัวเองและยิ้มอย่างเขินๆ
“ได้ เดี๋ยวผมไปหาพวกคุณแล้วดื่มด้วยกันสักหน่อย！”
ตบไหล่ของไป๋เสี่ยวเฟยพวกเขาแล้วเฉินเกอก็พูดอย่างยิ้มๆ
“ลาก่อน เพื่อนร่วมชั้นเฉินเกอ！”
“ลาก่อน เพื่อนร่วมชั้นเฉินเกอ！”
“……”
คนรวยรุ่นที่สองคนอื่นๆที่เหลือ กลับไม่กล้าที่จะพูดเล่นเฮฮากับเฉินเกอ เพียงแค่โค้งคำนับเพื่อกล่าวคำอำลา
ทำให้ผู้คนที่มุงดูอยู่ด้านข้างนั้นยิ่งอึ้งเข้าไปอีก
แม่ง นี่มันอะไรกัน
หลังจากรอจนกระทั่งหวงหยงหาวพวกเขาจากไป หลายๆคนก็ยังไม่สามารถตั้งตัวมาได้
คนแรกคือลี่เม่ยหวังเลี่ยงและแม่ของลี่เม่ยพวกเขา
พูดตามความจริง ตั้งแต่แรกไม่เคยมีใครเอาเฉินเกอคนนี้ไว้ในสายตา เพราะคิดว่าเป็นเพียงคนที่ชอบกินฟรีดื่มฟรีกระจอกๆคนหนึ่งเท่านั้น แต่คาดไม่ถึงว่าเขาจะรู้จักกับคุณชายร่ำรวยเยอะขนาดนั้น？
เพียงสองสามประโยคก็จัดการกับคุณชายร่ำรวยเหล่านั้นได้แล้ว？
อีกอย่างคนเหล่านั้น ดูเหมือนจะกลัวเขาด้วยเหมือนกัน
ลี่เม่ยพวกเขาต่างพากันประหลาดใจ
แม้ในขณะนี้แม่ของสวีเสียก็มองเฉินเกอด้วยความชื่นชมและอดไม่ได้ที่จะยืนใกล้เฉินเกอเข้าไปอีกนิด
ดูเหมือนกำลังจะบอกคนอื่นๆว่า ฮึฮึ นี่คือเพื่อนที่ดีของแฟนของลูกสาวฉันไม่ใช่เพื่อนที่ดีของแฟนลี่เม่ย ฮึฮึ！
และที่น่าประหลาดใจที่สุดก็คือหลี่ชือหานและเฉินหลินในตอนนี้แล้ว！
ใช่แล้ว ดูเหมือนว่าการคาดเดาบางอย่างจะได้รับการยืนยันแล้ว
ทำให้ใบหน้าของหญิงสาวทั้งสองซีดเผือดไปทันที
ดูเหมือนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นครั้งที่แล้วไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เรื่องที่เฉินเกอไม่ธรรมดาจริงๆ นั้นเป็นความจริงๆ！
และดูเหมือนว่าจะสุดยอดกว่าติงห้าวมาก
คุณลองคิดดูสิ คุณชายร่ำรวยพวกนั้นไม่ยอมรับในตัวติงห้าวเลย แต่กับเฉินเกอกลับเคารพมากขนาดนี้
อีกอย่างสาวน้อยนั้นละเอียดอ่อนมากๆ พวกเธอมองเห็นอย่างชัดเจน เมื่อกี้มีคุณชายร่ำรวยไม่กี่คนยังโค้งคำนับและกล่าวคำอำลาต่อเฉินเกออีกด้วย！
นี่มันสุดยอดจริงๆ！
บรรยากาศอึดอัดขึ้นมา
เฉินเกอเพียงแค่ยิ้มอย่างอึดอัดวางตัวไม่ถูกและพูดว่า：“เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว เราไปเล่นกันต่อเถอะ！”
หลังจากพูดจบก็ได้พาหยางฮุยพวกเขาเดินไปด้านหน้าโดยไม่สนใจอะไร
“เห้ย หนุ่มคนนี้เป็นใครกัน？”
“ไม่รู้เหมือนกัน？ดูท่าแล้วจะยอดเยี่ยมมากเลยทีเดียว！”
“คุณชายเยอะขนาดนี้ยังต้องดูสีหน้าของเขา เดาว่าน่าจะเป็นคนใหญ่คนโต！”
คนกลุ่มหนึ่งต่างก็วิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาทันที
“เฉินเกอ คุณ……คุณดื่มชานมไหม？ฉันจะไปซื้อชานมให้คุณ……”
เพื่อนสนิทคนหนึ่งของลี่เม่ยพูดอย่างเขินอายในเวลานี้
“ขอบคุณ ผมไม่กระหายน้ำ！”เฉินเกอตอบกลับ
“เหอะๆ คุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนซื้อชานมให้เสี่ยวเกอ เขาก็ต้องดื่มงั้นหรือ？”
เฉินหลินมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นแวบหนึ่ง จากนั้นก็ยื่นชานมที่เธอยังไม่ได้ดื่มให้กับเฉินเกอ
“เสี่ยวเกอ ดูคุณสิ ริมฝีปากของคุณแห้งเล็กน้อย จะไม่กระหายน้ำได้อย่างไร คุณหน่ะ ประมาทเกินไป ไม่รู้จักดูแลตัวเองเลย！”
เฉินหลินพูดอย่างกระตือรือร้น
มองผ่านๆแล้วอาจจะแค่ต้องการตอกกลับผู้หญิงคนนั้น แต่ความเป็นจริงแล้วตัวเองแค่ต้องการแสดงต่อหน้าเฉินเกอเท่านั้น
เมื่อก่อนเคยมีการเข้าใจผิดกับเฉินเกอเล็กน้อย แต่ตอนนี้เฉินหลินจำเป็นต้องแก้ไขให้ได้เลย！
ส่วนเฉินเกอก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี
โชคดีที่ในเวลานี้ โทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้นมา
หลี่เจิ้นกั๋วเป็นคนโทรมา
“ขอโทษที พวกคุณเล่นกันไปก่อน ผมขอไปรับโทรศัพท์หน่อย เดี๋ยวผมจะไปตามหาพวกคุณทีหลัง！”
เฉินเกอหาข้ออ้างหนึ่งแล้วหลบออกมา
มาถึงข้างทะเลสาบ
“คุณชายเฉิน ผมมาขอคำตอบจากคุณ เรื่องการลงทุนในอำเภอผิงอันบ้านเกิดของคุณที่ผู้อำนวยการหวางได้พูดถึงนั้น ผมได้วางแผนการลงทุนเบื้องต้นไว้แล้ว มีชุดหนึ่งต้องการลงทุนขั้นต่ำหกพันล้าน มีอีกชุดหนึ่งต้องการลงทุนขั้นต่ำแปดพันล้าน จากที่เปรียบเทียบแล้ว ชุดที่แปดพันล้านนั้น จะสามารถขับเคลื่อนส่วนหนึ่งของเศรษฐกิจในเมือง ด้านที่เกี่ยวข้องก็กว้างขวางกว่า คุณคิดว่าอย่างไร？”
หลี่เจิ้นกั๋วถามทันทีที่พูดขึ้นมา
“อย่างนั้นก็แปดพันล้านเถอะ อย่างไรก็ตามเคยรับปากผู้อำนวยการหวางไว้ว่าจะทำเรื่องนี้ และจุดประสงค์ก็เพื่อที่จะขับเคลื่อนการก่อสร้างในเมืองและชนบททั้งหมด！”
“โอเค ผมเข้าใจแล้วคุณชายเฉิน ผมจะเริ่มจัดการวางแผนทันที！”
หลังจากพูดจบทางด้านเฉินเกอก็วางสายโทรศัพท์
หันกลับมาและเตรียมที่จะกลับไป
แต่ทันทีที่เขาหันศีรษะกลับไป เฉินเกอก็ตะลึงไปชั่วขณะ
เพราะไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ จ้าวยีฟานได้ยืนอยู่ข้างหลังของตัวเอง
และในเวลานี้กำลังจ้องมองตัวเองอย่างตกตะลึงและเห็นได้ชัดว่าเธอได้ยินบทสนทนาของเฉินเกอเมื่อกี้ทั้งหมด
“เฉินเกอ……คุณ！”
จ้าวยีฟานเริ่มหายใจอย่างรวดเร็ว
เมื่อกี้ ตอนที่เฉินเกอโต้ตอบกับกลุ่มลูกคนรวยพวกนั้น จ้าวยีฟานเพียงแค่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองคาดเดานั้นอาจจะถูกต้องแล้ว
แต่ในตอนนั้นเธอไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว
แต่กลับคอยสังเกตเฉินเกออยู่ตลอด
จนกระทั่งเมื่อกี้เฉินเกอได้รับโทรศัพท์ แล้วแอบเดินมาอย่างลึกลับ
จ้าวยีฟานแอบเดินตามมา
ถ้าไม่ใช่เพราะแถวนี้เงียบกว่าปกติ จ้าวยีฟานได้ยินอย่างชัดเจน เธอก็คงยากที่จะเชื่อว่าทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นเรื่องจริง！
เฉินเกอเป็นคุณชายร่ำรวย อีกทั้งยังเกือบจะแน่ใจได้แล้วว่าเขาก็คือคุณชายเฉิน！
นั่นมันแปดพันล้านเลยนะ ไม่แม้แต่จะกะพริบตาเลย！
จ้าวยีฟานสั่นเทาไปทั้งตัว！
ผู้ชายคนนี้ที่ถูกหม่าเสี่ยวหนานแนะนำให้ทั้งสองเป็นแฟนกัน แล้วถูกตัวเองดูถูกมาตลอด ที่แท้แล้วเป็นเทพที่ร่ำรวย！
“คุณ……ได้ยินหมดแล้ว？”
เฉินเกอถามอย่างอึดอัดเล็กน้อย
“อืมอืม ฉันได้ยินทั้งหมดแล้ว！”
จ้าวยีฟานพยักหน้าด้วยใบหน้าที่แดง
“คุณก็คือคุณชายเฉิน คุณชายเฉินที่เป็นเจ้าของสมบัตินับไม่ถ้วน？”
จ้าวยีฟานถามอย่างตกตะลึง
“ผม……ผมไม่ใช่หรอก อีกอย่างผมก็ไม่มีเงินมากเท่าไหร่ คุณฟังผิดแล้ว เอ๊ะ？หยางฮุยเรียกผม！”
เฉินเกอตั้งสติได้ว่าถ้าตัวเองยอมรับจริงๆ อย่างนั้นการทำตัวค้อมต่ำช่วงที่ผ่านมาก็สูญเปล่าละสิ！
อยากหนีเพียงอย่างเดียวในเวลานี้
“เฉินเกอ ฉันได้ยินทั้งหมดแล้ว ทำไมคุณถึงยังไม่ยอมรับอีก？”
แตจ้าวยีฟานกลับขวางอยู่ตรงหน้าของเฉินเกอ
“ทำไมคุณถึงไม่พูดความจริงกับฉัน คุณพูดความจริงกับฉันสักประโยคหนึ่งได้ไหม？”
จ้าวยีฟานจับไหล่ของเฉินเกอด้วยดวงตาที่แดง
“คุณฟังผิดแล้วจริงๆ ผมเป็นเพียงแค่คนจนคนหนึ่ง！”
เฉินเกอพูดอย่างเอือมระอา
ในเวลานี้หลุดพ้นแล้วรีบวิ่งกลับไป
แต่เมื่อวิ่งไปได้สองก้าว เฉินเกอก็หันกลับมาและตกใจมาก
จ้าวยีฟานกำลังเดินไปทางทะเลสาบทีละก้าว！
เห้ย！
“คุณทำอะไร？”
เฉินเกอถึงกับพูดไม่ออกจริงๆ นี่มันคล้ายกับหยางเสว่มากจริงๆ！
รีบวิ่งกลับไปทันที แล้วอุ้มจ้าวยีฟานกลับมา
“ปล่อยฉัน คุณปล่อยให้ฉันไปตายเถอะ เมื่อก่อนฉันปฏิบัติกับคุณแบบนั้น คุณไม่มีทางจะชอบฉันอีกแล้ว ให้ฉันไปตายเถอะ！”
จ้าวยีฟานในตอนนี้รู้สึกเสียใจมากและไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปจริงๆ
แต่ยังโชคดีที่ถูกเฉินเกออุ้มกลับไปบนฝั่งแล้ว
“เฉินเกอ คุณยังชอบฉันอยู่ใช่ไหม？ฉันรู้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่พวกเราเจอกัน คุณก็ชอบฉันแล้วใช่ไหม？”
จ้าวยีฟานร้องไห้และจับแขนของเฉินเกอไว้แน่น
“อืมอืม ใช่แม้ว่าคุณจะดูถูกผมในตอนแรก แต่ในตอนนั้นผมเพิ่งจะโดนหยางเสว่ทำร้ายมา เมื่อเห็นคุณที่สวย ก็ชอบคุณมากจริงๆ รู้สึกว่าไม่ว่าคุณจะดูถูกผมหรือไม่ เพียงแค่ได้เจอคุณ ผมก็ยังคงตื่นเต้นมาก แต่ความรู้สึกแบบนั้น ไม่มีตั้งนานแล้ว ตอนนี้ในหัวใจของผมมีแค่มู่หานเท่านั้น ขอบคุณคุณมากจริงๆ！”
เฉินเกอทำได้เพียงแค่พูดตามความจริง
ในตอนนั้น เคยชอบจ้าวยีฟานอยู่ช่วงหนึ่งจริงๆ เรื่องนี้เฉินเกอยอมรับอยู่แล้ว
แต่เมื่อจ้าวยีฟานได้ยินประโยคนี้ ในหัวใจโศกเศร้าอย่างเสียความรู้สึก
เธออยากพูดประโยคหนึ่งจริงๆว่าครั้งหนึ่ง เคยมีความสัมพันธ์ที่จริงใจอยู่ต่อหน้าฉัน…
