บทที่ 84 โกหก
เหยียนเกอโกรธจัดจนปวดท้อง แม้เขาและผูเว่ยชางจะสัญญากันแล้วว่าจะไม่บอกอวิ๋นซิ่วชิงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่ก็ไม่อยากให้ผูเว่ยชางทำเป็นไม่รู้จักเขาเช่นนี้
เหยียนเกอมองผูเว่ยชางแล้วจึงหันไปหาอวิ๋นซิ่วชิงด้วยรอยยิ้ม “แม่นางอวิ๋น ข้าต้องเตรียมยาโดยใช้งูของเจ้า ข้าจึงมาพบเจ้าที่นี่”
อวิ๋นซิ่วชิงหันหลังกลับพลางขมวดคิ้วมุ่น นางหรี่ตาลงและพูดว่า “โรงหมอของเจ้าต้องมีงูอยู่สิ โดยเฉพาะงูพันธุ์นี้”
“ใช่ แม้โรงหมอของข้าจะมีงู แต่พวกมันก็แตกต่างจากงูของเจ้า ส่วนผสมยาของข้า งูเป็น ๆ จะต้องสามารถทำเป็นยาได้ งูทั้งหมดในโรงหมอของข้าตายไปหมดแล้ว มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่มีงูเป็น ๆ อยู่”
เหยียนเกอพยายามข่มอารมณ์
”เจ้ารู้ได้อย่างไรว่างูของข้าเป็นงูยา? ข้าไม่ได้บอกเจ้าว่างูของข้ากินยาใช่ไหม?” อวิ๋นซิ่วชิงเท้าสะเอวและมองเขา
เหยียนเกอพ่นลมออกมาอย่างภูมิใจว่า “ข้ารู้จักวัตถุดิบยาหลายพันชนิดในโลก เมื่อข้าเห็นงูของเจ้าครั้งแรก ข้าก็ได้กลิ่นยาบนร่างกายของมัน ไม่เพียงแต่ข้าสามารถดมกลิ่นยาของมันได้ แต่ข้ายังได้กลิ่นที่รู้ว่ามันกินโสมมาสี่ปีแล้ว งูตัวนี้มีค่ามาก”
เหยียนเกอเป็นปราชญ์ทางการแพทย์และทักษะทางการแพทย์ของเขาไม่มีใครเทียบได้ ดังนั้นเขาจึงพูดออกมาด้วยความภาคภูมิใจ
อวิ๋นซิ่วชิงขมวดคิ้วและมองไปที่เหยียนเกอ นางแน่ใจว่าตัวเองไม่เคยบอกใครเกี่ยวกับงูที่กินโสม นางบอกเพียงผูเว่ยชางตอนที่นางจับงูสีแดงตัวนี้ได้เท่านั้น
”เจ้ายังไม่ได้บอกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ใช่ไหม?” อวิ๋นซิ่วชิงถามผูเว่ยชางด้วยเสียงกระซิบ
ผูเว่ยชางมองไปที่หูเล็ก ๆ ของอวิ๋นซิ่วชิงและกระซิบตอบกลับไปว่า “ไม่”
อวิ๋นซิ่วชิงไว้ใจผูเว่ยชางมาก
นางพาผูเว่ยชางและชายหนุ่มรูปงามเข้ามาในห้องของตัวเอง
เมื่อเห็นพ่อเฒ่าอวิ๋นลุกจากเตียง อวิ๋นซิ่วชิงก็ช่วยให้เขานั่งลงและแนะนำเขาว่า “ท่านพ่อ นี่คือท่านเหยียนเกอ เขาเป็นเจ้าของโรงหมอในเมือง และเขาเป็นคนที่ซื้อโสมจากข้า”
”ท่านเหยียน โปรดนั่งลงก่อน” เมื่อได้ยินว่าเป็นเจ้าของโรงหมอที่ซื้อโสมของลูกสาว พ่อเฒ่าอวิ๋นก็ลุกขึ้นยืนและขอให้เหยียนเกอนั่งลง
เหยียนเกอนั่งลงด้วยรอยยิ้มและอธิบายว่า “ท่านลุง ข้ามาที่นี่เพื่อมาซื้องูของแม่นางอวิ๋น”
เมื่อได้ยินว่าเขากำลังจะซื้องูจากลูกสาวของเขา พ่อเฒ่าอวิ๋นก็ยิ้มอย่างมีความสุข
หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็พูดถึงเรื่องราวมากมาย คนหนึ่งเป็นหมอและอีกคนเป็นพ่อค้าเร่…
อวิ๋นซิ่วชิงหันไปมองผูเว่ยชางซึ่งนั่งอย่างไร้อารมณ์ นางกลัวว่าเขาจะอาย นางจึงรีบเดินไปหาอีกฝ่ายและดึงแขนเสื้อของเขาพร้อมกับพูดว่า “ไปทำอาหารกับข้ากันเถอะ…”
ผูเว่ยชางพยักหน้า อวิ๋นซิ่วชิงจึงกล่าวลาผู้เป็นพ่อ และพาเขาไปที่ห้องครัว
ผูเว่ยชางและอวิ๋นซิ่วชิงเข้าไปในครัว และหยิบไก่ฟ้าขึ้นมาเพื่อจัดการกับขนไก่
อวิ๋นซิ่วชิงกำลังล้างผักอยู่หน้าเตา นางหันไปมองผูเว่ยชาง เมื่อเห็นว่าเขานั่งอยู่ข้างนอกพร้อมกับเก้าอี้ตัวเล็กและไก่ฟ้า อวิ๋นซิ่วชิงก็มองไปที่หลังของเขาและถามด้วยความสับสนว่า “เหยียนเกอมาพบเจ้าได้อย่างไร?”
”ข้าไม่รู้ว่าเขาขอให้คนอื่นหาข้าเจอได้อย่างไร เมื่อข้ากำลังจะมาที่บ้านของเจ้าวันนี้ ข้าก็ได้พบกับเขา เหยียนเกอเขาอยากเจอเจ้า ข้าจึงพาเขามาที่นี่…”
”เข้าใจแล้ว” อวิ๋นซิ่วชิงตอบ พวกเขาคุยกันขณะทำอาหาร
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารเย็นก็ถูกเตรียมพร้อมโดยอวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชาง เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงกำลังจะเอาชามอาหารไปให้พ่อเฒ่าอวิ๋น นางเห็นก็นางอวิ๋นเดินเข้าไปในสนาม
อวิ๋นซิ่วชิงขมวดคิ้วและเดินออกจากห้องครัวพลางเท้าสะเอว ก่อนจะถามขึ้นว่า “ท่านมาทำอะไรที่นี่?”
