บทที่ 80 ท่านพ่อ ข้าจะย้ายไปอยู่ที่อื่น
เมื่ออวิ๋นหมิงเซียวได้ยินสิ่งที่อวิ๋นซิ่วชิงตะโกนขู่ เขาก็รู้สึกว่าขาตัวเองอ่อนลงทันที
ถ้าไม่ใช่เพราะฮูหยินอวิ๋นประคองอยู่ เขาก็คงจะล้มลงแล้ว…
อวิ๋นหมิงเซียวหันกลับไปมองอวิ๋นซิ่วชิง และพบว่านางกำลังจ้องมองเขากับแม่อย่างเย็นชา จึงรีบเร่งฝีเท้าหนีไปราวกับเห็นผี
หลังจากที่เขาจากไป หญิงสาวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางสาบานกับตัวเองในใจว่า ถ้าหากพวกเขายังคงพยายามจะแตะต้องไก่หรือของของนางอีก นางจะจัดการเขาอย่างเด็ดขาด
หลังจากปิดประตูเล้าไก่ นางก็รีบเดินไปที่ลานห้องของพ่อ
พ่อเฒ่าอวิ๋นกำลังนั่งอยู่ที่ลานบ้านตามลำพัง ตั้งแต่ตระกูลอวิ๋นล้มละลาย เขาก็แยกห้องกับภรรยาของตัวเอง
หากไม่ใช่เพราะความผูกพันจากการใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายสิบปี อีกทั้งนางยังเป็นภรรยาที่ให้กำเนิดลูกของเขา เขาจะไล่นางออกจากคฤหาสน์แห่งนี้
เมื่ออวิ่นซิ่วชิงมาถึงห้องของเขา นางเห็นพ่อเฒ่าอวิ๋นกำลังนั่งบริเวณที่มีแดด
นางขมวดคิ้วและรีบเข้าไปหาเขา “ท่านพ่อ ท่านออกมาทำไม? กลับไปที่ห้องเถอะ”
“พ่อเบื่อที่จะอยู่แต่ในห้อง แต่ไม่ต้องห่วง พ่อแค่ออกมาเดินเล่นเท่านั้น พ่อสบายดี…”
แม้เขาจะพูดอย่างนั้น แต่พ่อเฒ่าอวิ๋นก็ยอมกลับไปที่ห้องตัวเอง
หลังจากประคองพ่อของนาง อวิ๋นซิ่วชิงก็เทน้ำร้อนหนึ่งถ้วยและให้เขาดื่ม จากนั้นนางก็นั่งลงบนเก้าอี้และพูดคุยกับเขา
เมื่อเห็นอวิ๋นซิ่วชิงเหม่อลอย พ่อเฒ่าอวิ๋นก็ถามด้วยความเป็นห่วง “เจ้ามีบางอย่างอยู่ในใจใช่ไหม?”
หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง อวิ๋นซิ่วชิงก็พูดว่า “ท่านพ่อ ข้าอยากย้ายออกจากที่นี่แล้วไปอยู่ที่อื่น”
จริง ๆ หญิงสาวมีความคิดนี้แต่แรกแล้วตั้งแต่เข้ามาอาศัยอยู่ในร่างนี้ แต่หลังจากมีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้น นางก็ไม่ได้หยิบยกขึ้นมาพูด
แต่เมื่อเห็นว่าอวิ๋นหมิงเซียวประกาศกร้าวอย่างมั่นใจว่าคฤหาสน์ทั้งหลังจะต้องเป็นของเขา มันจึงยิ่งตอกย้ำกับนางว่าต้องรีบย้ายไปอยู่ที่อื่น ไม่อย่างนั้นนางคงได้ระเบิดอารมณ์เพราะหมดความอดทนเป็นแน่
“ได้สิ…”
แม้พ่อเฒ่าอวิ๋นจะไม่อยากปล่อยให้ลูกสาวไป แต่จากเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น เมื่อนางมาขอเขาแบบนี้ เขาก็เห็นด้วยกับนาง
พ่อเฒ่าอวิ๋นรู้ดีวว่าตอนนี้ในคฤหาสน์กำลังวุ่นวาย หากอวิ๋นซิ่วชิงยังคงอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้ เขาก็ไม่สามารถปกป้องนางได้
เขากลัวว่าเมื่อตัวเองตายไป อวิ๋นซิ่วชิงจะต้องโดดเดี่ยวและถูกภรรยาตัวเองและอวิ๋นหมิงเซียวรังแกเป็นแน่
หญิงสาวไม่คิดว่าพ่อจะเห็นด้วยอย่างง่ายดาย นางถามต่อว่า “ท่านพ่อ ท่านจะไปกับข้าไหม?”
พ่อเฒ่าอวิ๋นยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหัว “ไม่ ข้าออกไปจากที่นี่ไม่ได้ ชิงเหนียง”
”ทำไมล่ะ? ท่านพ่อ ข้าดูแลท่านได้!” อวิ๋นซิ่วชิงไม่รู้ว่าพ่อของนางกำลังคิดอะไรอยู่
“ข้าจะไม่ไปจากที่นี่ ข้าเกิดที่นี่ก็ต้องตายที่นี่ มากไปกว่านั้น ถ้าข้าออกไป ไอ้ลูกชายสารเลวนั่นจะต้องขายคฤหาสน์หลังนี้ไปอย่างแน่นอน! ชิงเหนียง ข้าออกไปไม่ได้!”
พ่อเฒ่าอวิ๋นยังคงยืนกรานที่จะอยู่ในคฤหาสน์นี้ต่อไป อวิ๋นซิ่วชิงไม่สามารถเกลี้ยกล่องพ่อของตัวเองได้ไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม
“ท่านพ่อ ถ้าท่านไม่ไป ข้าก็จะไม่ไปเช่นกัน!” อวิ๋นซิ่วชิงไม่ต้องการทิ้งพ่อของตัวเองไป พ่อของนางเป็นคนที่นางรักที่สุดในชีวิต
เมื่อเห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงไม่ยอมไป พ่อเฒ่าอวิ๋นก็กังวลและพูดว่า “ไม่ได้! ชิงเหนียง เจ้าควรย้ายออกไปดีกว่า ไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้ารู้ว่าถ้าเจ้ายังคงอยู่ที่นี่ แม่และพี่ชายของเจ้าจะต้องรังแกเจ้าแน่นอน รีบย้ายออกไปเสียตั้งแต่ตอนที่ยังมีโอกาศ ข้าดูแลตัวเองได้”
เมื่อได้ยินสิ่งที่พ่อของนางพูดออกมา ดวงตาของอวิ๋นซิ่วชิงก็แดงก่ำและมีน้ำตาคลอเบ้าทันที
ตั้งแต่ที่นางอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ พ่อของนางเป็นเพียงคนเดียวที่รักและดีกับนางมากที่สุด แม้เขาอาจจะอ่อนโยนและอาจดูไม่ค่อยสู้คน แต่เขาก็ปกป้องนางทุกครั้งที่มีคนจะมารังแกนาง
“ข้าไม่เชื่อว่าท่านจะสบายดี ถ้าหากเป็นเช่นนั้น ทำไมเมื่อวานท่านถึงป่วยล่ะ?” อวิ๋นซิ่วชิงไม่มีวันทิ้งพ่อของตัวเองให้อยู่รายล้อมไปด้วยงูพิษที่จ้องแต่จะเอาผลประโยชน์จากเขา
เมื่อฟังน้ำเสียงหนักแน่นของอวิ๋นซิ่วชิง พ่อเฒ่าอวิ๋นก็มีความคิดบางอย่างในใจ
วันนี้ผูเว่ยชางตื่นแต่เช้าตรู่
หลังจากเดินเล่นบนภูเขา วันนี้ชายหนุ่มกลับบ้านมาพร้อมไก่ฟ้าและลูกหมูป่า
ทันทีที่ผูเว่ยชางเข้ามา เขาก็โยนของที่ได้มาเข้าไปในครัว และไปที่ห้องใต้ดินหลังบ้านเพื่อนำกะหล่ำปลีและมันฝรั่งออกมา
