บทที่ 79 จับไก่
อวิ๋นซิ่วชิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ไก่ของนางนั้นมีนิสัยขี้กลัวมาก ขนาดตอนนางซื้อพวกมันในตลาด พวกมันก็ไม่ได้ส่งเสียงแบบนี้
หญิงสาวรีบหันหลังกลับไปที่สวนหลังบ้าน
อวิ่นซิ่วชิงกำลังคิดว่า บางทีอาจจะเป็นโจรที่เห็นครอบครัวของนางร่ำรวย ดังนั้นจึงเข้ามาขโมยของ
อวิ๋นซิ่วชิงเดินเข้าไปในโกดังแล้วหยิบไม้หนาขนาดเท่าแขน และมาที่สวนหลังบ้านอย่างเงียบ ๆ
ในสวนหลังบ้านที่มีเล้าไก่ อวิ๋นหมิงเซียวกำลังไล่จับไก่แก่ที่อยู่ในเล้า
แต่ไก่ก็วิ่งเร็วมากจนเขาไม่สามารถตามมันได้ “เจ้าไก่หน้าโง่! วันนี้ข้าจะจับเจ้าไปถอนขน!”
จากนั้น เขาก็ยังคงวิ่งไล่ตามไก่แก่ต่อไป ไก่ตัวผู้ยังไล่จิกน่องของเขาอย่างไม่หยุดหย่อน ทำให้ขาสองข้างของอวิ๋นหมิงเซียววิ่งได้ไม่เร็วนัก เพราะเกือบทั้งตัวและขาของตัวเองโดนไก่จิกเต็มไปหมด
อวิ๋นหมิงเซียวโกรธมากจนควันออกหัว เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ทำไมชีวิตเขาถึงมีแต่เรื่องซวย ๆ แบบนี้!
เมื่อวานนี้เขาเข้าไปในเมือง และเอาปิ่นปักผมทองคำไปขายได้เงินทั้งหมดสิบสองตำลึงและไปที่บ่อนพนันทันที ทว่าภายในสองชั่วยาม เขากลับสูญเสียเงินทั้งหมดเพราะเล่นเสียอย่างหมดรูป
เมื่อเสียเงินทั้งหมดไป เขาก็ไม่กล้าเล่นอีกและเตรียมจะกลับบ้าน แต่ก็พบว่าตัวเองไม่มีแม้แต่เงินจะเช่าเกวียน แต่ยังมีโชคดีอยู่บ้างที่พบเหรียญทองแดงห้าเหรียญทันทีที่ออกจากบ่อน
อวิ๋นหมิงเซียวไม่ได้เข้าไปในบ่อนอีกเลยเพราะเหรียญทองแดงทั้งห้านี้…ไม่ใช่ว่าเขาต้องการกลับใจ แต่การเดินเข้าบ่อนอีกครั้งด้วยเงินเพียงแค่นี้มันน่าอายเกินไป ดังนั้นจึงนำเหรียญทองแดงที่เก็บได้ไปซื้อเหล้าหนึ่งไห ส่วนเงินที่เหลือก็ใช้เรียกเกวียนคันเล็กส่งเขากลับหมู่บ้าน
แต่สิ่งที่อวิ๋นหมิงเซียวไม่คาดคิดก็คือ ทันทีที่เขาเข้าไปในคฤหาสน์ ภรรยาของเขาก็จากไปโดยไม่พูดอะไรกับเขาสักคำ
เขาต้องการวิ่งไปถามนางให้รู้เรื่อง แต่ก็ตามนางไม่ทันและสลบไปเสียก่อน
หลังจากตื่นขึ้นมา เขาก็คิดว่าภรรยาของตัวเองจะไปที่ไหนได้? นางคงจะกลับไปบ้านพ่อแม่ของนางเองแน่นอน…
อวิ๋นหมิงเซียวรู้ดีว่าครั้งนี้เป็นความผิดของเขาจริง ๆ เขาไม่สามารถกลับไปง้อนางด้วยมือเปล่าได้ แต่ตอนนี้เขาไม่มีเงิน
ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงไก่ที่อวิ๋นซิ่วชิงนำกลับมา เขามองไปรอบ ๆ ลานบ้าน ในที่สุดก็พบไก่ที่สวนหลังบ้าน และคิดอะไรบางอย่างได้
อวิ๋นหมิงเซียวไม่เคยคิดมาก่อนว่าการจับไก่มันจะยากขนาดนี้!
อวิ๋นซิ่วชิงมาถึงสวนหลังบ้านอย่างเงียบเชียบด้วยไม้ในมือของตัวเอง เมื่อเห็นพี่ชายผีพนันของตัวเองกำลังวิ่งไล่จับไก่ นางก็สาวเท้าเข้าไปหาเขาและมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชาพร้อมตะโกนว่า “อวิ๋นหมิงเซียว!!”
เมื่อได้ยินเสียงน้องสาวตัวเอง เขาก็ตกใจและพูดว่า “อวิ๋น…! อวิ๋นซิ่วชิง!!!”
อวิ๋นซิ่วชิงเค้นเสียงและชี้เขาด้วยไม้ด้ามใหญ่ “ข้าเคยบอกพวกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าแตะต้องของของข้า?!”
เมื่อมองไปที่ใบหน้าโกรธเคืองของอวิ๋นซิ่วชิง อวิ๋นหมิงเซียวก็โกรธขึ้งทันทีและเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้
“เจ้าเขียนชื่อบนไก่หรือ?! ต้องให้ข้าบอกเจ้าอีกทีไหมว่าคฤหาสน์ทั้งหลังนี้เป็นของข้า! ไก่ที่เจ้าขนมาก็อยู่ในคฤหาสน์ของข้า! ดังนั้นมันก็ต้องเป็นของข้า!!!”
อวิ๋นซิ่วชิง โกรธคำพูดของเขา นางเปิดรังไก่และเดินเข้าไปในบ้าน เมื่อเห็นว่าเขากลัวและก้าวถอยหลัง
อวิ๋นซิ่วชิงโกรธแทบเลือดขึ้นหน้าทันทีที่อวิ๋นหมิงเซียวพูดจบ นางเปิดเล้าไก่และเดินเข้ามา แล้วก็พบว่าเขากลัวและก้าวถอยหลัง
“เจ้าจะหลบทำไม? เจ้าไม่ได้เพิ่งบอกข้าหรือว่าเจ้ามีความชอบธรรมที่จะเป็นเจ้าของไก่พวกนี้หรือ?!” อวิ๋นซิ่วชิงเดินไปหาอวิ๋นหมิงเซียวด้วยไม้ในมือของนาง
“อะไรนะ?! เจ้าคิดจะทำอะไร?!” ล่าสุดที่เขาโดนน้องสาวตัวเองทุบตีไม่ยั้งอย่างทารุณ ทำให้เกิดความกลัวฝังใจอวิ๋นหมิงเซียวเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินเข้ามาหาเขาพร้อมไม้ในมือ
อวิ๋นซิ่วชิงพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาและกำลังตั้งท่าจะทุบตีอีกฝ่าย
ทันใดนั้น ฮูหยินอวิ๋นก็รีบวิ่งเข้ามา อวิ๋นหมิงเซียวรู้สึกเหมือนแม่ของตัวเองเป็นแม่พระมาช่วยให้เขารอดตาย “ท่านแม่ดูสิ! อวิ๋นซิ่วชิงกำลังจะตีข้า!! นางกล้าตีข้าได้อย่างไร?!”
ฮูหยินอวิ๋นแผดเสียงด่าทอและขู่ลูกสาวตัวเอง “อวิ๋นซิ่วชิง! อย่าให้มันมากไปนัก มันจะเป็นอะไรนักหนาถ้าพี่ชายของเจ้าต้องการไก่ ถ้าวันนี้เจ้ากล้าตีพี่ชายเจ้าอีก วันนี้ข้าจะเอาเจ้าให้ตายไปข้าง!”
อวิ๋นซิ่วชิงรู้อยู่แล้วว่าแม่ของตัวเองรักลูกชายมากกว่าลูกสาว ซึ่งนั่นทำให้นางยิ่งนึกดูถูกฮูหยินอวิ๋นมากยิ่งขึ้น
หากไม่ใช่เพราะความโง่เขลาเบาปัญญา เอาแต่ตามใจปรนเปรอแต่ลูกชายบังเกิดเกล้า อวิ๋นหมิงเซียวก็คงไม่ลงเอยกลายเป็นผีพนันและทำให้ตระกูลอวิ๋นเกือบสิ้นเนื้อประดาตัวเยี่ยงนี้
”ออกไป!” อวิ๋นซิ่วชิงเอ่ยไล่ทั้งสองอย่างเย็นชา นางไม่อยากเห็นใบหน้าของคนสองคนนี้อีกแล้ว…
ฮูหยินอวิ๋นพ่นลมหายใจฮึดฮัดใส่อวิ๋นซิ่วชิง และออกไปกับลูกชายของนาง
เมื่อมองตามแผ่นหลังของคนทั้งสอง อวิ๋นซิ่วชิงก็ตะโกนขู่ด้วยเสียงเหี้ยม
”ถ้าข้าเห็นพวกเจ้าแตะต้องไก่ของข้าอีกครั้ง ข้าจะตีขาพวกเจ้าให้เดี้ยง!”
