บทที่ 76 ตื่นนอน
พ่อเฒ่าอวิ๋นหลั่งน้ำตาออกมาขณะมองตามแผ่นหลังของลูกสาว
อวิ๋นซิ่วชิงเป็นแม่ครัวที่ดี นางรีบทำข้าวต้มหนึ่งชามและผักดองให้พ่อของตัวเอง เมื่อเสร็จแล้วก็วางข้าวต้มไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียงที่พ่อเฒ่าอวิ๋นนอนอยู่ แล้วพูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ เดี๋ยวข้าจะป้อนข้าวต้มให้ท่านเอง”
พ่อเฒ่าอวิ๋นยิ้มและโบกมือเบา ๆ “ข้าแค่เป็นไข้ มือของข้าไม่ได้หัก ข้ากินได้เองได้น่าชิงเหนียง”
อวิ๋นซิ่วชิงมองชามข้าวต้ม และถามยิ้ม ๆ ว่า “รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?”
พ่อเฒ่าอวิ๋นพยักหน้า “อร่อยมากเลย ชิงเหนียง เจ้าก็อย่าเอาแต่มองข้ากินอยู่ฝ่ายเดียวสิ เจ้าก็กินได้”
อวิ๋นซิ่วชิงยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะตอบ “ไว้ข้ากินทีหลัง ข้ากลัวท่านจะไม่อิ่ม”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ พ่อเฒ่าอวิ๋นก็เกือบจะร้องไห้อีกครั้ง แม้เขาจะยังมีอาการปวดท้องและไม่อยากอาหาร แต่เมื่อเห็นแววตาคาดหวังของลูกสาว เขาก็กัดฟันระงับอาการปวดท้องและกินข้าวต้มทั้งหมด
อวิ๋นซิ่วชิงเฝ้าดูพ่อของนางกินอาหารเสร็จ จากนั้นก็ยื่นยาจีนที่นางอุ่นให้เขา
เมื่อพ่อเฒ่าอวิ๋นมองยาสีดำในมือของนาง เขาก็ถามด้วยความสงสัยว่า “ชิงเหนียง เจ้าเอายานี่มาจากไหน?”
อวิ๋นซิ่วชิงอยู่ในอาการงุนงงครู่หนึ่ง นางกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมยาให้พ่อ จนไม่ทันคิดเตรียมคำตอบของยาที่นางได้มาจากพื้นที่มิติส่วนตัว
“มันไม่สำคัญหรอกว่าข้าได้มันมาจากไหน ท่านแค่ดื่มมันก็พอแล้ว” อวิ๋นซิ่วชิงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากกระตุ้นให้พ่อของนางกินยา
เมื่อเห็นสีหน้าของอวิ๋นซิ่วชิง พ่อเฒ่าอวิ๋นจึงคิดว่านางอารมณ์ไม่ดีเพราะยา อีกทั้งมองเห็นสายตาที่คาดหวังของอวิ๋นซิ่วชิง เขาจึงยอมกินยาแต่โดยดี
อวิ๋นซิ่วชิงรับถ้วยกลับมาแล้ววางไว้ก่อนจะถามขึ้น “ท่านพ่อ ตอนนี้ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง? ท่านยังรู้สึกอึดอัดอยู่ไหม?”
พ่อเฒ่าอวิ๋นยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองพลางยิ้มและพูดว่า “ไม่ต้องห่วงชิงเหนียง ข้าสบายดี…”
”จริงเหรอ?” อวิ๋นซิ่วชิงถามอย่างสงสัย เพราะนางเห็นพ่อกำลังถูแขน
พ่อเฒ่าอวิ๋นพยักหน้าและพูดว่า “อืม แค่แขนของข้าชาเล็กน้อย สงสัยเมื่อคืนข้าคงนอนผิดท่าเลยนอนทับแขนจนชา…”
อวิ๋นซิ่วชิงขมวดคิ้ว เมื่อคืนนางนอนที่ขอบเตียง นางเห็นชัดเจนว่าพ่อของนางนอนหลับสบายดีและไม่ได้ทับแขนตัวเองจนชาแน่นอน
มันน่าจะเป็นเพราะนางฉีดยาให้เขาจนยากระจายตัวตามเส้นเลือดในร่างกาย จึงไม่แปลกที่แขนของเขาจะชา
อวิ๋นซิ่วชิงยกมือขึ้นช่วยนวดแขนของเขา เมื่อเห็นว่าพ่อเฒ่าอวิ๋นยังอยากนอนอีกครั้ง นางจึงช่วยจัดท่าทางให้นอนลง
”ชิงเหนียง เจ้ายุ่งทั้งคืน ไปพักผ่อนเถอะ ข้าสบายดี”
พ่อเฒ่าอวิ๋นพูดพลางเหล่ตามอง
อวิ๋นซิ่วชิงจับมือพ่อของนางเพื่อปลอบโยนว่า “ข้ารู้น่า ท่านพ่อ”
หลังจากพ่อของนางหลับไป อวิ๋นซิ่วชิงก็ออกจากห้อง นางไม่ได้นอนทั้งคืน ตอนนี้นางจึงรู้สึกเพลียมาก และนางก็ยังไม่อยากอาหารตอนนี้ ดังนั้นจึงถือโอกาสลดน้ำหนักตัวเองด้วยการนอนหลับอีกสักหน่อย
ทันทีที่อวิ๋นซิ่วชิงเข้ามาในห้อง นางก็เห็นกรงนกที่ใส่งู และกรงไก่ที่วางไว้เมื่อวานนี้
ไก่ในกรงนั้นยังคงอ่อนแอเกินกว่าจะส่งเสียงร้อง นางจึงรีบหิ้วมันไปที่สวนหลังบ้าน
ก่อนที่ตระกูลอวิ๋นจะล้มละลาย สวนหลังบ้านแห่งนี้เคยมีสัตว์ต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นไก่ หมู และแพะ แต่เมื่ออวิ๋นหมิงเซียวติดหนี้พนัน สัตว์เหล่านั้นก็ถูกขายไปด้วย
แม้ทุกอย่างจะถูกขาย ทว่าเล้าไก่ คอกหมู และคอกแพะยังคงมีอยู่…
อวิ๋นซิ่วชิงปล่อยไก่และลูกไก่รวมกันสามสิบตัวลงในเล้าไก่ จากนั้นก็ให้อาหารและน้ำ
เมื่อเห็นว่าไก่กำลังกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุขหลังจากได้กินอาหาร นางก็ลากสังขารที่เหนื่อยล้ากลับไปที่ห้องของตัวเอง
นางกำลังคิดว่าหากได้เข้าเมืองอีกครั้ง นางจะไปซื้อหมูและแพะมาไว้ในสวนหลังบ้านด้วย เพื่อที่นางและครอบครัวจะได้ไม่อดอยากและลำบากตัวนางต้องไปหาของป่ากินอีก แต่ตอนนี้นางเหนื่อยมากแล้ว จึงคิดว่าไปนอนหลับเอาแรงไว้เสียก่อนดีกว่า
ห้องของอวิ๋นซิ่วชิงอยู่ด้านซ้ายของห้องโถงหลักและสวนหลังบ้าน
เมื่อนางเดินไปที่ประตูบ้าน นางก็ได้ยินเสียงเอะอะดังขึ้น
สงสัยอวิ๋นหมิงเซียวคงเสียพนันกลับมาอีกครั้งเป็นแน่…
อวิ๋นซิ่วชิงไม่สนใจและเดินกลับไปที่ห้องของนาง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงและหลับไป…
