บทที่ 173 แสดงการขอบคุณ
หลังจากที่ลงจากรถม้าแล้ว ผูเว่ยชางก็ถามขึ้นว่า “ชิงเหนียง เราจะทำอะไรกันก่อนดี?”
อวิ๋นซิ่วชิงคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตอบว่า “ผูเว่ยชาง เจ้าขุดห้องใต้ดินให้ข้าได้ไหม? ถ้าเราขายผัก พวกเราก็ต้องมีห้องใต้ดิน”
ผูเว่ยชางไม่รู้จะขุดห้องใต้ดินอย่างไรจึงพูดว่า “ข้าทำไม่ได้ เราต้องขอให้ใครสักคนขุด”
”แต่เราจะหาคนได้จากที่ไหน?” อวิ๋นซิ่วชิงไม่ได้คาดคิดว่าปัญหาจะเกิดขึ้น
ในขณะที่ผูเว่ยชางและอวิ๋นซิ่วชิงกำลังพยายามหาทาง หยาหลาง ซึ่งขายร้านให้กับพวกเขาเมื่อวานนี้ก็เดินเข้าไปในร้านด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “แม่นาง นายน้อย ข้าเดาไว้อยู่แล้วว่าเจ้าคงจะมาที่นี่ตั้งแต่เช้า”
อวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นหยาหลางกำลังยืนยิ้มอยู่ต่อหน้าพวกเขา
”พี่ชาย เจ้ามาที่นี่ทำไม?” ผูเว่ยชางถามด้วยรอยยิ้ม
”คราวนี้ข้าไม่มีอะไรจะทำ ข้าเลยมาหาแม่นางอวิ๋น เมื่อวานที่เจ้าให้ใบสั่งยากับข้านั้นช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีมาก ดังนั้นเมื่อข้าผ่านมาที่นี่ในวันนี้ ข้าจึงเข้ามาเพื่อขอบคุณแม่นางอวิ๋น เจ้าคือผู้ช่วยชีวิตของข้า”
หลังจากนั้นหยาหลางก็โค้งคำนับอวิ๋นซิ่วชิงด้วยความซาบซึ้งใจ
อวิ๋นซิ่วชิงไม่เคยได้รับของขวัญชิ้นใหญ่จากใครมาก่อน ใบหน้าขาวผ่องของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง ก่อนจะกล่าวว่า “พี่ชาย เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณเรามากนัก นอกจากนี้ เรายังไม่มีเวลาขอบคุณที่หาร้านดี ๆ ให้กับเรา”
”นั่นมันไม่เหมือนกัน มันเป็นธุรกิจ ขอบคุณมาก แม่นาง หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือจากข้าก็โปรดบอกมา ข้าจะช่วยเจ้า”
หยาหลางตบหน้าอกและพูดขึ้นอย่างมุ่งมั่น
”พี่ชายไม่ต้องพูดแล้ว พวกเราเข้าใจ” เมื่อผูเว่ยชางเห็นใบหน้าของอวิ๋นซิ่วชิงเป็นสีแดงจนแทบจะกลั่นเป็นเลือดได้ เขาก็ปรามหยาหลางไม่ให้กล่าวขอบคุณมากไปกว่านี้
”ตกลง ตกลง ข้าจะไม่พูดอะไรอีก” หยาหลางหัวเราะและพูดต่ออีกว่า ” แม่นาง ข้าไม่คิดว่าเจ้าควรจะขายผัก เพราะเจ้าควรเปิดโรงหมอ ทักษะทางการแพทย์ของเจ้าน่าทึ่งมาก”
อวิ๋นซิ่วชิงพูดอย่างสุภาพ “อย่าพูดเช่นนั้นเลย ตอนนี้ข้ายังไม่เก่งเรื่องรักษา ข้าจะกล้าเปิดโรงหมอได้อย่างไร? ข้ายังต้องเรียนรู้อีกสักสองปี อย่าล้อข้าเล่นเลยพี่ชาย”
”แม่นาง เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร? อะไรที่บอกว่าไม่เก่ง? บอกความจริงมาเถิด ข้าเคยไปหาหมอด้วยโรคนี้ แต่พวกเขาบอกว่าข้าทำงานหนักเกินไป หลังจากที่เจ้าสั่งยาให้ข้าเมื่อวานนี้ ข้าไปที่โรงหมออัศจรรย์ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ครั้งนี้เดาซิว่าเกิดอะไรขึ้น?”
”เรื่องอะไร?” อวิ๋นซิ่วชิงถามอย่างสงสัย นางรู้ว่าโรงหมออัศจรรย์เปิดโดยเหยียนเกอ นางอยากรู้ว่าใบสั่งยาที่นางเขียนให้นั้นเป็นอย่างไร
”มีหมอห้าคนในโรงหมออัศจรรย์ พวกเขาตกตะลึงจนไม่สามารถวินิจฉัยโรคของข้าได้ ข้าบอกว่าโรคของข้าคือโรคไขข้อและความชื้นเข้าสู่ร่างกาย ทันใดนั้นหมอเหล่านั้นก็ตระหนักว่าข้าขอให้พวกเขาสั่งยา แต่ไม่มีใครทำได้ ในที่สุดเจ้าของร้านก็เชิญเจ้านายของพวกเขาออกมาแสดงให้ข้าดู ทั้งยังบอกว่าเจ้านายพวกเขาเป็นปราชญ์ทางการแพทย์”
หยาหลางพูดอย่างดูถูก
”ปราชญ์ทางการแพทย์?” อวิ๋นซิ่วชิงตกใจและพูดว่า “เหยียนเกอคือปราชญ์แห่งการแพทย์หรือ ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลย”
ผูเว่ยชางซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เขาขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินว่าตัวตนของเหยียนเกอถูกเปิดเผย
”ใช่ หมอและเจ้าของร้านต่างก็บอกว่าเจ้านายของพวกเขาเป็นปราชญ์ทางการแพทย์ เขาวินิจฉัยชีพจรของข้าเป็นการส่วนตัว แต่ข้าคิดว่าเขาเป็นปราชญ์แพทย์ที่ยังห่างไกลจากเจ้า เพราะเจ้าไม่จำเป็นต้องจับชีพจรก็รู้ว่าข้ามีโรคไขข้อ ปราชญ์แพทย์ใช้เวลารักษาข้าอยู่นานและตรวจร่างกายของข้าอย่างละเอียด ก่อนที่จะยืนยันว่าข้ามีความชื้นในไขข้อ” หยาหลางรู้สึกชื่นชมอวิ๋นซิ่วชิงยิ่งนัก
อวิ๋นซิ่วชิงไม่สามารถบอกได้ว่าตัวเองขมขื่นแค่ไหน นางไม่มีความรู้เรื่องการจับชีพจร หากนางสามารถจับชีพจรได้ นางคงจะรู้สึกถึงโรคของหยาหลาง
”หมอคนนั้นเขียนใบสั่งยาให้เจ้าหรือเปล่า?” อวิ๋นซิ่วชิงถามอย่างสงสัย นางอยากรู้เป็นพิเศษว่าเหยียนเกอจะสั่งยาให้หยาหลางอย่างไร
…
บทที่ 174 เริ่มขุดห้องใต้ดิน
”เขาจะเขียนใบสั่งยาให้ข้า แต่หลังจากรอมานาน พู่กันก็ไม่จรดกระดาษเสียที ข้าเห็นเขาไตร่ตรองเรื่องนี้นานแล้ว แต่ก็ไม่เห็นว่าจะเขียนอะไร ข้าจึงแสดงให้เขาเห็นใบสั่งยาที่เจ้าให้ข้ามา หลังจากที่เขาอ่านแล้ว เขาก็พูดกับข้าว่า เยี่ยมมาก”
หลังจากได้ยินในสิ่งที่หยาหลางเล่าออกมา อวิ๋นซิ่วชิงก็รู้สึกงงงวย คนพวกนั้นไม่รู้หรือว่าโรคไขข้ออักเสบคืออะไร?
”แม่นาง เจ้าเป็นหมอเทวดาจริง ๆ! มันเป็นพรสำหรับข้าที่ได้พบเจอเจ้า”
คำพูดของหยาหลางเต็มไปด้วยคำชื่นชมที่มีให้อวิ๋นซิ่วชิง อีกทั้งยังแสดงความซาบซึ้งในบุญคุณยิ่งนัก
”พี่ชาย เจ้าอย่าสรรเสริญข้าเกินไป! ข้าไม่ใช่หมอเทวดา ข้าละอายใจที่เจ้ายกย่องข้ามากมายขนาดนี้” อวิ๋นซิ่วชิงหน้าแดง
”แม่นาง เจ้าเป็นหมอเทวดาโดยแท้ ทำไมเจ้าไม่ยอมรับมันล่ะ?!” หยาหลางไม่เข้าใจว่าทำไมอวิ๋นซิ่วชิงถึงต้องเงอะงะเช่นนี้
”พี่ชาย ทักษะทางการแพทย์ของข้าไม่ดีจริง ๆ มันยังไม่ดีพอ ข้าต้องเรียนรู้มันอีกสองปีก่อนที่ข้าจะเป็นหมอได้”
อวิ๋นซิ่วชิงมีความชัดเจนเกี่ยวกับระดับทักษะทางการแพทย์ของตัวเอง และไม่ได้มีปัญหาอะไรกับทักษะทางการแพทย์แบบตะวันตก แต่ตอนนี้เป็นยุคสมัยโบราณ นางต้องการเป็นแพทย์แผนจีน การแพทย์แผนจีนนั้นกว้างและลึกซึ้ง นางยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำความเข้าใจ ต้องเรียนรู้ และต้องค่อย ๆ ไตร่ตรอง
หลังจากนั้น อวิ๋นซิ่วชิงก็เงยหน้าขึ้นและขยิบตาให้ผูเว่ยชางหยุดคำพูดของหยาหลาง
ผูเว่ยชางวางกำปั้นของเขาลงบนริมฝีปาก และยิ้มออกมาเบา ๆ “พี่ชาย เจ้ารู้จักใครที่มีความเชี่ยวชาญในการขุดห้องใต้ดินหรือเปล่า? ตอนนี้เราต้องการห้องใต้ดิน”
หยาหลางยังอยากจะขอบคุณอวิ๋นซิ่วชิงต่อไป แต่เพราะผูเว่ยชางถามคำถามนี้มา จึงทำให้ต้องเปลี่ยนคำพูดในทันที “แน่นอน ข้ารู้จัก ข้าจะหาใครสักคนให้เจ้าตอนนี้เลย!!”
หลังจากนั้น หยาหลางก็รีบเดินออกจากร้าน ก่อนที่อวิ๋นซิ่วชิงจะได้ขอบคุณเขา หยาหลางก็จากไปแล้ว
”เขามีโรคไขข้ออักเสบ แต่ทำไมถึงเดินเร็วจัง?” อวิ๋นซิ่วชิงหันมาถามผูเว่ยชางด้วยความสงสัย
”วันนี้อากาศสบายดี ดังนั้นอาการเขาจึงไม่เจ็บปวดมาก” ผูเว่ยชางพูดตอบเพ้อเจ้อไปเรื่อยเปื่อย
แต่เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงเงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า ก็พบว่าวันนี้อากาศดีจริง ๆ!
ครั้นผูเว่ยชางเห็นอวิ๋นซิ่วชิงกำลังมองไปที่ดวงอาทิตย์ เขาก็หันหลังและแอบยิ้มออกมาโดยไม่ให้นางเห็น
อวิ๋นซิ่วชิงหันมามองผูเว่ยชาง นางไม่รู้ว่าผูเว่ยชางกำลังทำอะไรอยู่ “ผูเว่ยชาง เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”
ผูเว่ยชางรีบระงับรอยยิ้ม และหันหลังกลับมาพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ไม่มีอะไร”
หญิงสาวมองไปที่ผูเว่ยชางอีกสองสามครั้ง หลังจากยืนยันว่าผูเว่ยชาง ไม่เป็นอะไรจริง ๆ นางจึงบอกให้ผูเว่ยชางทำอะไรบางอย่าง “ผูเว่ยชาง มาจัดระเบียบร้านกันเถอะ”
ผูเว่ยชางพยักหน้า เขาพบอ่างไม้ขนาดใหญ่และดึงแอ่งน้ำจากบ่อน้ำในสวนหลังบ้าน ส่วนอวิ๋นซิ่วชิงก็กำลังทำความสะอาดร้าน เพราะมีฝุ่นจำนวนมากอยู่ภายในร้าน นางสำลักฝุ่นทันทีที่กวาดไปเพียงครั้งเดียว
เวลานี้หยาหลางก็เข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มสองคนที่ดูแข็งแกร่ง “แม่นาง ข้าพาคนมาให้เจ้าแล้ว สองพี่น้องนี้เก่งในการขุดห้องใต้ดิน”
”สวัสดี ข้าเป็นเจ้าของร้านนี้ ข้าชื่ออวิ๋นซิ่วชิง” อวิ๋นซิ่วชิงรีบวางงานของตัวเองลง และก้าวไปข้างหน้าเพื่อแนะนำตัวเอง
”สวัสดีขอรับเจ้านาย ข้าชื่อเทียนต้าจวง ส่วนนี่ ชื่อของเขาคือเทียนเอ๋อจวง พวกเราเป็นพี่น้องกัน” เทียนต้าจวงมีผิวคล้ำและมีความกระตือรือร้นมาก
เทียนต้าจวงและเทียนเอ๋อจวงดูเหมือนกันมาก แต่บุคลิกดูแตกต่างกัน คนหนึ่งตรงไปตรงมา ส่วนอีกคนหนึ่งขี้อาย แต่ทั้งคู่ก็ทำงานได้อย่างรวดเร็ว
”ข้าต้องการสร้างห้องใต้ดินในสวนหลังบ้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งห้องใต้ดินที่สามารถเก็บน้ำแข็งในฤดูร้อนได้”
อวิ๋นซิ่วชิงพาเทียนต้าจวงและเทียนเอ๋อจวงไปที่สวนหลังบ้าน และบอกพวกเขาเกี่ยวกับห้องใต้ดินอย่างที่ต้องการ
เทียนต้าจวงและเทียนเอ๋อจวงทุ่มเทให้กับงานนี้ ข้อกำหนดของอวิ๋นซิ่วชิงนั้นไม่ยากนัก หลังจากที่พวกเขาถามว่าอวิ๋นซิ่วชิงต้องการห้องใต้ดินแบบใด พวกเขาก็แกว่งแขนและเริ่มลงมือทำงานในสวนหลังบ้าน
อวิ๋นซิ่วชิงเห็นว่าเทียนต้าจวงและเทียนเอ๋อจวงไม่ได้ดูเหมือนจะหมดแรงเมื่อขุดไปสักพัก แต่เสื้อผ้าบนหลังของพวกเขาก็เริ่มเปียกแล้ว อวิ๋นซิ่วชิงจึงรีบขอให้ผูเว่ยชางเอาน้ำมาเพิ่ม
ผูเว่ยชางตอบรับและหยิบถังน้ำอีกถังจากบ่อน้ำก่อนจะนำไปที่ห้องครัว
เวลานี้อวิ๋นซิ่วชิงได้จัดระเบียบห้องครัวแล้ว ทว่ามีหม้อเพียงใบเดียวในห้องครัว และไม่มีแม้แต่ชามชา…
