บทที่ 171 ความสัมพันธ์
”เติ้งเติ้งเติ้ง” หลังจากส่งเสียงร้องเป็นทำนองออกมา อวิ๋นซิ่วชิงก็หยิบตะกร้าออกมาจากด้านหลังและพูดว่า “ดูสิท่านพ่อ”
พ่อเฒ่าอวิ๋นเงยหน้าขึ้นและเห็นว่ามันเป็นลูกหมูสองตัวเช่นเดียวกับที่อวิ๋นซิ่วชิงเคยซื้อมาเมื่อวันก่อน หนึ่งตัวเป็นสีดำและขาว ส่วนอีกตัวเป็นสีขาวล้วน
”ข้าไม่อยากให้เจ้าซื้อมันมาเลย เจ้าจะเสียเงินด้วยการซื้อมันมาอีกทำไม? ตอนนี้เจ้ายังต้องใช้เงินอยู่นะ” แม้ว่าพ่อเฒ่าอวิ๋นจะดุอวิ๋นซิ่วชิง แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ไม่ได้ลดน้อยลง
”ตราบใดที่ท่านพ่อยังมีความสุข ข้าก็ยินดี” อวิ๋นซิ่วชิงมองไปที่พ่อของนางด้วยความสุข
พ่อเฒ่าอวิ๋นดึงขนมปังนึ่งที่เหลือเมื่อตอนเย็นมาให้กับลูกหมูสองตัวด้วยรอยยิ้ม เมื่อเขาเห็นว่าลูกหมูสองตัวกินอย่างมีความสุข แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความสุข
”ชิงเหนียง วันนี้เจ้าเช่าร้านในเมืองได้หรือเปล่า” พ่อเฒ่าอวิ๋นตบเกล็ดขนมปังนึ่งบนร่างของเขาออกและถามขึ้น
”ไม่ได้เช่า ข้าซื้อร้านเลยต่างหาก มันมีสองชั้น ข้าไม่จำเป็นต้องเช่าห้องพักเพิ่ม ข้าสามารถพักในห้องพักบนชั้นสองนั้นได้เลย มันช่วยแก้ปัญหาได้มาก และมีราคาเพียงร้อยแปดสิบตำลึงเท่านั้น” อวิ๋นซิ่วชิงเล่าอย่างอารมณ์ดี
หลังจากได้ยินสิ่งที่อวิ๋นซิ่วชิงพูด พ่อเฒ่าอวิ๋นก็ขมวดคิ้วและพูดว่า” ชิงเหนียง หากเจ้าอาศัยอยู่ในห้องพัก แล้วผูเว่ยชางจะอาศัยอยู่ที่ไหน?”
อวิ๋นซิ่วชิงกะพริบตาและอธิบายว่า “ผูเว่ยชางก็ต้องอาศัยอยู่ในห้องพักน่ะสิ มีห้องพักสี่ห้องบนชั้นสองของร้าน เราเลือกห้องกันคนละห้อง”
”ชิงเหนียง บางครั้งเจ้าต้องอยู่ห่างจากผูเว่ยชางบ้าง เจ้ายังคงไม่ได้แต่งงาน และผูเว่ยชางก็ยังไม่ได้แต่งงานเช่นกัน มันไม่ค่อยดีนักที่เจ้าสองคนจะสนิทกันมากเกินไป” พ่อเฒ่าอวิ๋นพูดอย่างกังวล
”ท่านพ่อ ข้ากับเขาเป็นแค่เพื่อนกัน และเราก็ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นกันอีกนอกจากเรื่องนี้” อวิ๋นซิ่วชิงอธิบายอย่างใจเย็น
”พ่อรู้ว่าไม่มีความสัมพันธ์อื่นระหว่างพวกเจ้า แต่คนอื่นไม่รู้ หากคนอื่นพูดอะไรที่ไม่พึงประสงค์ล่ะ” พ่อเฒ่าอวิ๋นพูดอย่างจริงจัง
”เราบริสุทธิ์ใจเสียอย่าง ใครจะพูดอะไรก็ช่างเขาเถอะ” อวิ๋นซิ่วชิงไม่คิดกังวลกับมัน
พ่อเฒ่าอวิ๋นถอนหายใจเบา ๆ ในฐานะพ่อ เขาทำอะไรไม่ถูกนัก เขาไม่สามารถพูดไปมากกว่านี้ได้ จึงทำได้แค่ถอนหายใจเท่านั้น
”พ่อไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้ ผูเว่ยชางกับข้าไม่มีอะไรจริง ๆ ท่านสามารถวางใจได้” อวิ๋นซิ่วชิงปลอบพ่อของนางแล้วถามเขาต่อไปว่า “ท่านพ่อ มีอะไรเกิดขึ้นกับอวิ๋นหมิงเซียวตอนที่ข้าไม่อยู่ไหม?”
พ่อเฒ่าอวิ๋นขมวดคิ้วและส่ายหัว “ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันค่อนข้างเงียบ”
”แม่ของข้าก็เงียบหรือ?” อวิ๋นซิ่วชิงถามด้วยความประหลาดใจ
”ใช่ ข้าไม่ได้ยินเสียงตะโกนของนางเลย เงียบหูทั้งวัน” พ่อเฒ่าอวิ๋นตอบ
อวิ๋นซิ่วชิงคิดในใจว่า ตราบใดที่ฮูหยินอวิ๋นและอวิ๋นหมิงเซียวไม่สร้างความเดือดร้อนมาให้ก็คงไม่เป็นอะไร
เมื่อเห็นอวิ๋นซิ่วชิงหาว พ่อเฒ่าอวิ๋นจึงพูดว่า “กลับไปที่ห้องของเจ้าและเข้านอนเถอะ”
”เช่นนั้นท่านพ่อ ข้าไปนอนก่อนนะ” อวิ๋นซิ่วชิงกล่าวลาและกลับไปที่ห้องของนาง
พ่อเฒ่าอวิ๋นมองตามแผ่นหลังที่ดูเหนื่อยล้าของอวิ๋นซิ่วชิงและถอนหายใจ
หลังจากที่อวิ๋นซิ่วชิงกลับมาที่ห้องของนาง นางได้อุ่นน้ำร้อนในห้องครัวแล้วล้างเนื้อตัวอย่างง่าย ๆ จากนั้นก็ล้มลงบนเตียง วันนี้นางเหนื่อยแทบตาย ไม่เคยได้พักผ่อนเต็มที่สักครั้ง ในที่สุดนางก็จะได้นอนหลับสบายเสียที
บริเวณลานบ้าน เฉียวฮุ่ยกำลังกินซุปเมล็ดบัวขณะฟังรายงานจากเสี่ยวเถา
”อวิ๋นซิ่วชิงกลับมาแล้วหรือ?”
”เจ้าค่ะนายหญิง นางเพิ่งกลับมาพร้อมตะกร้าในมือ มันคงจะเป็นหมู”
เสี่ยวเถาเฝ้าบ้านของพ่อเฒ่าอวิ๋นมาจนถึงเวลานี้ เฉียวฮุ่ยบอกให้นางคอยจับตาดู ทันทีที่อวิ๋นซิ่วชิงกลับมาให้แจ้งนางทันที
”ทำไมอวิ๋นซิ่วชิงถึงเข้าเมืองทุกวัน?” เฉียวฮุ่ยงงงวยและพูดต่ออีกว่า “ซื้อหมูต้องใช้เงินจำนวนมากใช่ไหม?”
”หมูมีราคาเป็นเหรียญทองแดงเสมอเจ้าค่ะ” เสี่ยวเถาตอบอย่างตรงไปตรงมา
…
บทที่ 172 กลับมาที่ร้านอีกครั้ง
เฉียวฮุ่ยขมวดคิ้ว นางรู้เรื่องที่ฮูหยินอวิ๋นขายหมูของอวิ๋นซิ่วชิงแล้ว
อย่างไรก็ตาม หมูเพิ่งถูกขายโดยฮูหยินอวิ๋นไปเพียงสองวัน และอวิ๋นซิ่วชิงก็ซื้อมันมาอีก อวิ๋นซิ่วชิงได้เงินมาจากไหน? เฉียวฮุ่ยรู้สึกสับสนนัก!
”เสี่ยวเถา เจ้าคิดว่าพ่อเฒ่าอวิ๋นอวิ๋นมีของมีค่าหรือไม่?” เฉียวฮุ่ยวางชามไว้ข้าง ๆ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
”ข้าไม่รู้ ข้าไม่เคยได้พูดอะไรกับพ่อเฒ่าอวิ๋นเลย แต่ฮูหยินอวิ๋นรู้จักพ่อเฒ่าอวิ๋นดีที่สุด นางคงรู้ว่าพ่อเฒ่าอวิ๋นมีอะไรที่มีค่าหรือไม่?” เสี่ยวเถายืนเคียงข้างกันและกระซิบ
หลังจากได้ยินเช่นนี้ เฉียวฮุ่ยก็พ่นลมออกมาอย่างเย็นชา “หญิงชราคนนั้นนางปกป้องลูกชายของนางทุกวัน นางไม่สามารถทำอะไรจริงจังได้ ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าจะเลี้ยงนางไว้เพื่ออะไร?!”
เมื่อเห็นว่าเฉียวฮุ่ยกำลังอารมณ์ไม่ดี เสี่ยวเถาก็ไม่กล้าตอบ
”เสี่ยวเถา พรุ่งนี้เจ้านำไข่ไปให้พ่อเฒ่าอวิ๋น และดูว่ามีอะไรที่มีค่าอยู่ในห้องของเขาบ้าง” เฉียวฮุ่ยสั่งอย่างไร้อารมณ์
เสี่ยวเถาตอบรับด้วยความเคารพแล้วบีบนวดไหล่ให้เฉียวฮุ่ยต่อไป
วันรุ่งขึ้น อวิ๋นซิ่วชิงลืมตาขึ้นมาแต่เช้าตามเวลาที่นัดไว้ นางรีบลงจากเตียงเพื่อล้างหน้าและทำความสะอาด ก่อนจะรีบไปที่จุดนัดพบ
”ชิงเหนียง เดี๋ยวก่อน เจ้าจะรีบไปไหน?!” พ่อเฒ่าอวิ๋นรู้ว่าลูกสาวต้องออกไปข้างนอกในวันนี้ เขาจึงทำอาหารเตรียมไว้ให้ ในขณะที่เขากำลังจะส่งมอบมันให้กับอวิ๋นซิ่วชิง เขาก็เห็นนางวิ่งออกไปนอกประตู
เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงได้ยินเสียงผู้เป็นพ่อ นางก็ชะงักและมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเห็นพ่อของนางถือแท่งแป้งทอดห่อด้วยกระดาษน้ำมันไว้ในมือ
อวิ๋นซิ่วชิงหยิบแท่งแป้งทอดออกมาแล้วคาบไว้ในปาก “วันนี้ข้าตื่นสาย ผูเว่ยชางรอข้าอยู่”
”งั้นก็ให้เขารอ” พ่อเฒ่าอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะอารมณ์เสีย
”ท่านพ่ออย่าพูดอะไรแบบนั้น ข้าไปก่อนนะ” อวิ๋นซิ่วชิงโบกมือให้พ่อเฒ่าอวิ๋นแล้วรีบออกไป
”ระหว่างทางก็ระวังตัวให้ดี” พ่อเฒ่าอวิ๋นขมวดคิ้วตะโกนเสียงดัง
”ข้ารู้แล้ว ท่านพ่อกลับเข้าไปเถอะ”
หลังจากนั้น อวิ๋นซิ่วชิงก็จากไปโดยไม่มองย้อนกลับมา
อวิ๋นซิ่วชิงวิ่งเหยาะ ๆ ไปจนถึงทางเข้าหมู่บ้านก็เห็นผูเว่ยชางรออยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน เมื่อเขาเห็นลักษณะการเดินทางมาของอวิ๋นซิ่วชิงแล้ว ผูเว่ยชางก็ได้แต่ท้วงขึ้นว่า “วิ่งช้าลงหน่อย”
”เจ้ามารอนานหรือยัง? เมื่อวานข้าเหนื่อยเกินไปจึงหลับสนิทจนวันนี้ข้าตื่นสาย” อวิ๋นซิ่วชิงรีบอธิบาย
”ไม่เป็นไร ข้าเองก็เพิ่งมาเช่นกัน” ผูเว่ยชางยังคงอ่อนโยนต่อนางมาก
”งั้นก็ดี”
”เช่นนั้นก็ขึ้นมาเถอะ” ผูเว่ยชางพูดแล้วยื่นมือให้อวิ๋นซิ่วชิง
นางจึงจับมือของผูเว่ยชางขึ้นรถม้าและให้แท่งแป้งทอดของพ่อเฒ่าอวิ๋น
”เจ้านั่งเรียบร้อยแล้วหรือยัง?” ผูเว่ยชางถามอวิ๋นซิ่วชิงซึ่งนั่งอยู่ในรถม้าพร้อมแป้งทอดในปากของนาง
ทันทีที่อวิ๋นซิ่วชิงขึ้นรถม้า นางก็ไม่มีเวลาสังเกตการเปลี่ยนแปลงในรถม้า ครั้นได้ยินคำถามของผูเว่ยชางจึงรีบตอบกลับ “ไปได้เลย”
ผูเว่ยชางตอบรับและขับรถม้าออกไปจากหมู่บ้าน
หลังจากที่อวิ๋นซิ่วชิงนั่งลงอย่างมั่นคงที่แคร่ นางก็มองเข้าไปในแคร่อย่างระมัดระวัง
ผูเว่ยชางใส่ใจอย่างมาก เขาคลุมรถม้าด้วยขนสัตว์ และแม้แต่ผ้าม่านก็ยังดูหรูหรา
ตอนนี้อวิ๋นซิ่วชิงอารมณ์ดี หลังจากกินแท่งแป้งทอดแล้วก็โผล่หัวออกมาพูดกับผูเว่ยชางว่า “ขอบคุณเจ้ามาก ผูเว่ยชาง”
รอยยิ้มของผูเว่ยชางเผยออกมาทันทีที่เขาได้ยินคำพูดของอวิ๋นซิ่วชิง
ในไม่ช้าอวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางก็มาถึงที่เมือง พวกเขาตรงไปยังร้านที่พวกเขาเคยซื้อเมื่อวานนี้
อวิ๋นซิ่วชิงนั่งบนเบาะขนสัตว์ตลอดทาง ก้นของนางจึงไม่รู้สึกชา หลังจากที่นางกระโดดลงจากรถม้า นางก็เหยียดเอวของตัวเองและหยิบกุญแจออกมาเปิดประตูร้าน
”ผูเว่ยชาง เจ้าไปที่ประตูสวนหลังบ้านแล้วรอก่อน ข้าจะเข้าไปเปิดประตูสวนหลังบ้าน จากนั้นเจ้าก็ขับรถม้าเข้าไปในสวนหลังบ้านเลยนะ”
อวิ๋นซิ่วชิงอธิบายให้ผูเว่ยชางฟังแล้วเดินเข้าไปในร้าน
ประตูหลังบ้านไม่มีที่ล็อก อีกทั้งยังสร้างด้วยกระดานไม้
อวิ๋นซิ่วชิงผลักกระดานออกเพื่อเปิดประตูหลัง จากนั้นก็เห็นผูเว่ยชางขับรถม้าเข้าไปในสวนหลังบ้าน
