บทที่ 167 ความพึงพอใจ
“เจ้าเป็นโรคไขข้ออักเสบ สาเหตุเพราะอยู่ในที่ชื้นมากเกินไป โรคนี้รักษาให้หายขาดไม่ได้ แต่หากต้องการรักษาอย่างเร็วที่สุด มันก็ยังสามารถบรรเทาอาการและยืดอายุของเจ้าได้ ดูจากร่างกายปัจจุบันของเจ้าจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึงห้าสิบปี แต่หากเจ้ารับการรักษา เจ้าจะสามารถมีอายุยืนได้มากกว่านั้น และความเจ็บปวดจะลดลงมาก…”
อวิ๋นซิ่วชิงไม่ต้องการหลอกหยาหลางว่าเขาสามารถรักษาโรคที่เป็นอยู่ให้หายขาดได้ ดังนั้นจึงบอกเขาไปทุกอย่าง
เมื่อหยาหลางเห็นว่าเขาไม่มีทางหายจากอาการป่วยแล้ว เขาก็รู้สึกท้อแท้เล็กน้อยและไม่อยากพูดอะไรอีก
เมื่อเห็นว่าสีหน้าของหยาหลางเปลี่ยนไป อวิ๋นซิ่วชิงก็ตระหนักว่านางอาจพูดอะไรจริงจังเกินไป นางจึงรีบปลอบโยนเขา “พี่ชายอย่าเพิ่งผิดหวัง แม้ว่าเจ้าจะต้องรักษาโรคนี้ แต่มันก็ไม่ส่งผลกระทบต่องานของเจ้า เจ้าแค่ต้องใช้เวลาในการดูแลมันเท่านั้น”
หยาหลางกลัวว่าเขาจะไม่สามารถขยับตัวได้และนอนเป็นผักบนเตียงจนต้องปล่อยให้ภรรยาดูแลเขา แต่เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงบอกว่าเขายังสามารถทำงานหาเงินได้ แววตาของเขาก็พลันสดใส และชีวิตของเขาก็กลับมามีความหวังอีกครั้ง
”แม่นาง เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นหมอ ดังนั้นได้โปรดรักษาข้าเถิด” หยาหลางเงยหน้าขึ้นมองอวิ๋นซิ่วชิงอย่างจริงใจ
”ตอนนี้ในมือของข้าไม่มีอะไรอยู่เลย แล้วข้าจะรักษาเจ้าได้อย่างไร? แต่ข้าสามารถให้ใบสั่งยาแก่เจ้าได้ สำหรับเจ้า เพียงแค่ดื่มยาทุกวัน ออกกำลังกายเป็นประจำ กดขาของเจ้ามากขึ้นเมื่อไม่มีอะไรทำ และซดน้ำแกงกระดูกให้มากขึ้น อย่ากินเผ็ดและอย่าดื่มเหล้า”
ตอนนี้อวิ๋นซิ่วชิงต้องการเปิดโรงหมอเพื่อรักษาผู้ป่วยเป็นพิเศษ แต่ฝีมือของนางยังไม่ดีพอ ดังนั้นจึงต้องเรียนรู้เพิ่มเติมให้มากขึ้นเท่านั้น
หยาหลางยึดถือคำพูดของอวิ๋นซิ่วชิงอย่างแน่วแน่ เมื่อเขาไปถึงประตูร้าน หยาหลางรีบลงจากรถและให้พู่กันกับหมึกแก่อวิ๋นซิ่วชิง นางปีนขึ้นไปบนรถม้าและเขียนใบสั่งยาให้หยาหลาง
หลังจากอวิ๋นซิ่วชิงเขียนใบสั่งยาแล้ว นางก็ตรวจสอบอย่างละเอียดหลายครั้งและยืนยันว่าไม่มีปัญหา ก่อนที่จะมอบให้กับหยาหลาง
นางพูดอย่างสุภาพว่า “พี่ชาย ก่อนที่เจ้าจะซื้อยา เจ้าสามารถให้หมอดูขาของเจ้าก่อน จากนั้นเจ้าก็สามารถให้หมอดูใบสั่งยาที่ข้าเขียนได้ หากหมอบอกว่ามีปัญหากับใบสั่งยาที่ข้าเขียน เจ้าก็ควรฟังเขา ข้ายังเด็กนัก และหมอคนอื่น ๆ อาจวินิจฉัยโรคได้ดีกว่าข้า”
ใบสั่งยาของอวิ๋นซิ่วชิงเป็นใบสั่งยาสมุนไพรจีนล่าสุดที่พัฒนาขึ้นสำหรับการรักษาโรคไขข้อในยุคปัจจุบัน แพทย์โบราณอาจไม่เข้าใจ นางเพียงต้องการช่วยหยาหลางด้วยเจตนาที่ดี แต่นางก็ไม่ต้องการถูกตราหน้าว่าเป็นคนโกหก
หยาหลางนำใบสั่งยาของอวิ๋นซิ่วชิงใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ แม้ว่าเขาและอวิ๋นซิ่วชิงจะพบกันเพียงครั้งเดียว แต่เพราะรูปร่างหน้าตาที่ดูดีของนางก็คงไม่ได้โกหกเขา
นอกจากนี้เขายังแนะนำร้านให้กับอวิ๋นซิ่วชิงอีกด้วย หากแม้ว่าอวิ๋นซิ่วชิงจะโกหกเขา แต่ก็ยังไม่อาจหนีจากบาปบุญคุณโทษได้
”ขอบคุณมากแม่นาง” หยาหลางกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ
”เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย” อวิ๋นซิ่วชิงรู้สึกเคอะเขินเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำกล่าวเช่นนั้น
ผูเว่ยชางสังเกตเห็นท่าทางของอวิ๋นซิ่วชิงและช่วยเปลี่ยนเรื่องคุย “พี่ชาย เรามาดูที่ร้านกันก่อน”
”ตกลง ๆ! มาดูกัน” หยาหลางพยักหน้า
”ซอยนี้อยู่ห่างจากถนนสายนี้เพียงเส้นเดียว มีร้านขายผักอยู่ที่นั่นด้วย แต่ที่นี่พวกเขาขายทุกอย่าง ทั้งขนมขบเคี้ยว ร้านขายผ้า ธนาคาร โรงเตี๊ยม และอื่น ๆ”
หลังจากการแนะนำสั้น ๆ หยาหลางก็พาอวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางไปที่ร้านแรก
”ร้านนี้เคยเป็นร้านผ้า มีสองชั้น มีสวนหลังบ้าน ผู้คนสามารถอยู่ชั้นบนได้ ดูสิแม่นาง” หลังจากพาพวกเขาเข้าไปในร้าน หยาหลางก็พูดออกมาตามตรง
อวิ๋นซิ่วชิงเดินไปรอบ ๆ ร้านและคิดว่ามันเป็นร้านค้าที่ดีและสามารถประหยัดเงินในการเช่าบ้านได้ นอกจากนี้ยังมีสวนหลังบ้านที่พวกเขาสามารถขุดห้องใต้ดินเพื่อความพึงพอใจของพวกเขา
ผูเว่ยชางหันมาถามอวิ๋นซิ่วชิงว่า “เจ้าคิดอย่างไรกับสถานที่แห่งนี้ ชิงเหนียง?”
อวิ๋นซิ่วชิงพยักหน้าด้วยความพอใจ “ที่นี่ไม่เลวเลย มันเป็นที่แรกในซอย ไม่มีเพื่อนบ้านอยู่รอบ ๆ ข้าพอใจมาก เจ้าคิดอย่างไร?”
”หากเจ้าพอใจ ข้าก็พอใจเช่นกัน” ผูเว่ยชางยิ้มและก้มหน้าก้มตาประจบอวิ๋นซิ่วชิง
…
บทที่ 168 ซื้อร้าน
อวิ๋นซิ่วชิงขึ้นไปที่ชั้นสองและเดินไปรอบ ๆ ที่นี่มีห้องพักสี่ห้องและห้องหนังสือขนาดเล็กบนชั้นสอง แต่ละห้องมีหน้าต่างและเตียง อีกทั้งยังมีชั้นหนังสือ โต๊ะ และเครื่องเรือนอื่น ๆ อยู่ในนั้น
อวิ๋นซิ่วชิงรู้สึกพอใจมากขึ้น
นางไปที่สวนหลังบ้านอีกครั้งและมองไปรอบ ๆ นางพบว่าสวนหลังบ้านมีขนาดค่อนข้างใหญ่ มีห้องครัวขนาดเล็กและกระท่อมมุงที่ด้วยจาก นอกจากนี้ยังมีต้นไม้ที่นางไม่รู้จักอยู่ห้าต้นภายในบ้าน ต้นไม้เหล่านั้นคงมีมานานหลายปีจนสามารถปกคลุมสวนหลังบ้านทั้งหมดได้
อวิ๋นซิ่วชิงสามารถจินตนาการได้ว่าจะรู้สึกดีเพียงใดเมื่อได้นั่งอยู่ใต้ต้นไม้และดื่มชาในฤดูร้อน
”พี่ชาย ข้าชอบร้านนี้ บอกราคาให้ข้าทราบได้เลย” อวิ๋นซิ่วชิงเดินจากสวนหลังบ้านไปที่ร้านเพื่อมาหาหยาหลาง นางไม่ต้องการพูดอะไรมากจึงพูดออกมาตามตรง
”แม่นาง เจ้าใจดีกับข้า และข้าย่อมไม่หลอกลวงเจ้า ร้านนี้มีสองชั้น สวนหลังบ้านหนึ่งหลัง ค่าเช่ารายปีคือห้าสิบสองตำลึง คราวนี้ข้าเอาค่านายหน้าแค่สองตำลึงเท่านั้น นี่เป็นส่วนลดสำหรับเจ้า”
หยาหลางกล่าวอย่างจริงใจ
”พี่ชาย ข้าไม่อยากเช่าร้านนี้ แต่ข้าต้องการซื้อมัน เจ้าคิดว่ามันจะต้องเสียเงินเท่าไหร่?” อวิ๋นซิ่วชิงชอบร้านนี้มากและมีแรงกระตุ้นที่จะซื้อมัน
”แม่นาง เจ้าต้องการอะไรนะ?” หยาหลางรู้สึกประหลาดใจมาก จากนั้นเขาก็มองไปที่ผูเว่ยชางอีกครั้ง
เมื่อเห็นว่าผูเว่ยชางก็จริงจังมากเช่นกัน หยาหลางจึงพูดอย่างรวดเร็วว่า “รอสักครู่ ข้าจะคำนวณราคาให้เจ้า”
หลังจากนั้น หยาหลางก็หยิบลูกคิดขนาดเล็กออกมาและเริ่มคำนวณ
ทันใดนั้น อวิ๋นซิ่วชิงก็คิดว่าหยาหลางผู้นี้ผอมและอ่อนแอมาก แต่ก็รู้สึกประหลาดใจที่เห็นว่าอีกฝ่ายยังสามารถพกลูกคิดติดตัวเอาไว้ได้
ในเวลาน้อยกว่าหนึ่งถ้วยชา*[1] หยาหลางก็คำนวณราคาเสร็จสิ้น “แม่นาง ข้าไม่คิดที่จะโกงเจ้าแน่ หากอยากซื้อร้านนี้ก็ต้องใช้เงินร้อยแปดสิบตำลึง”
อวิ๋นซิ่วชิงพยักหน้า นับว่าราคาต่ำกว่าที่นางคิดไว้มาก นางคิดว่าจะต้องใช้ถึงสามร้อยตำลึงด้วยซ้ำ “ตกลง เรามาทำข้อตกลงกันดีกว่า”
”ตกลง รอที่นี่นะ ข้าจะเอาโฉนดที่ดินมาให้เจ้า” หยาหลางยิ้ม
อวิ๋นซิ่วชิงตอบรับ และหยาหลางก็เดินกะเผลกออกไป
”ผูเว่ยชาง บอกความจริงกับข้ามา เจ้าว่าร้านนี้เป็นยังไงบ้าง?” อวิ๋นซิ่วชิงเลิกคิ้วขึ้นถาม
ผูเว่ยชางมองอวิ๋นซิ่วชิงอย่างอ่อนโยน “มันเยี่ยมมาก แต่มันใหญ่เกินไป เจ้าคิดว่าเราควรขายอะไรเพื่อเติมเต็มชั้นวางของหรือไม่?”
อวิ๋นซิ่วชิงเงยหน้าขึ้นและมองไปรอบ ๆ ร้าน มันกว้างขวางเกินไปจริง ๆ มันเคยเป็นสถานที่ขายผ้าและมีชั้นวางของถึงสามชั้น นางไม่พอใจกับชั้นวางของแม้แต่ชั้นเดียว
”เราสามารถขายผัก ไม่เพียงแค่นั้น แต่ยังมีไข่ด้วย” เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงพูดเช่นนี้ นางก็รู้สึกท้อแท้เล็กน้อย
เพียงเพราะที่นี่เป็นยุคโบราณ ไม่มีวัคซีนสำหรับไก่ ไก่จะตายเป็นชุดหากพวกเขาเลี้ยงมากเกินไป ไข่จำนวนมากที่คิดจะนำมาขายย่อมหายไปด้วย
ผูเว่ยชางเห็นความเศร้าของอวิ๋นซิ่วชิงก็ตบไหล่นาง “เดี๋ยวก็มีหนทาง”
อวิ๋นซิ่วชิงพยักหน้าและกล่าวว่ามันยากมากที่จะเปิดร้าน
เวลานี้ หยาหลางเข้ามาพร้อมกับโฉนดที่ดินสองชิ้นและตราประทับอย่างเป็นทางการ บนโฉนดที่ดินยังมีขนาดและทิศทางที่ตั้งของร้านซึ่งเขียนไว้โดยละเอียด มีเพียงชื่อร้านเท่านั้นที่ว่างเปล่า
อวิ๋นซิ่วชิงชี้ไปยังตำแหน่งที่ต้องลงนาม “พี่ชาย เจ้าต้องลงชื่อของข้ากับผูเว่ยชาง และเจ้าต้องเขียนมันให้ดี เราทั้งคู่จะจ่ายคนละเก้าสิบตำลึง”
หยาหลางมองอวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางด้วยสีหน้าตกใจ เพราะเขาคิดมาเสมอว่าทั้งสองเป็นคู่รักกัน
ริมฝีปากของหยาหลางคล้ายกับจะขยับขึ้นลง เขาต้องการถามออกมาเพราะความอยากรู้อยากเห็น แต่ก็คิดได้ว่ากิจของคนอื่นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา
หยาหลางมอบพู่กันให้กับอวิ๋นซิ่วชิงทั้งที่เขายังคงสงสัยใคร่รู้ “แม่นางโปรดใส่ชื่อของเจ้า แล้วพิมพ์นิ้วของเจ้าลงไปได้เลย”
[1] ไม่ถึง 10 นาที
