บทที่ 163 ไปดูแหล่งขายผัก
“แม่นางช่างเป็นคนอ่อนโยนและใจดี เด็กจะต้องคลอดออกมาอย่างปลอดภัยแน่นอน” อวิ๋นซิ่วชิงเอ่ยด้วยความจริงใจกับแม่นางหลิวเหม่ย
ผูเว่ยชางซึ่งอยู่นอกแคร่ก็คุยกับคนขับรถม้าด้วย อีกทั้งก็ได้รู้จากคนขับรถม้าว่าช่วงนี้โจรกำลังอาละวาด ชาวบ้านใกล้เคียงจึงพากันกลัวที่จะขับรถม้าเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อของ
ผูเว่ยชางไม่คิดว่าโจรรอบตัวเขาจะหยิ่งผยองเช่นนี้ และเขาไม่รู้ว่าอวิ๋นซิ่วชิงจะเสียใจกับการช่วยชีวิตโจรหลังจากที่นางรู้ข่าวหรือไม่?
อวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางใช้เวลาอีกหนึ่งชั่วยามเพื่อที่จะไปถึงประตูเมือง
หลังจากที่อวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางแยกทางกับหลิวเหม่ยที่ประตูเมือง พวกเขาก็ไปที่ร้านอาหารเพื่อรับประทานอาหารกันก่อน เพราะหลังจากที่นั่งมาตลอดทาง พวกเขาหิวจนแทบจะเป็นลม
หลังจากที่อวิ๋นซิ่วชิงเติมเต็มกระเพาะไปถึงเจ็ดส่วน นางก็เริ่มชะลอความเร็วในการกิน ส่วนผูเว่ยชางกินเร็ว หลังจากที่เขาอิ่ม เขาก็ยังคงมองไปที่อวิ๋นซิ่วชิง
”ผูเว่ยชาง เราจะไปไหนกันต่อ?” อวิ๋นซิ่วชิงถามขณะกินไปด้วย
”ไปดูร้านกันก่อนดีกว่า” เขาตอบโดยที่ยังมองดูอวิ๋นซิ่วชิงเคี้ยวอาหาร
อวิ๋นซิ่วชิงตอบรับ หลังจากกินข้าวคำสุดท้ายแล้วนางก็ใช้เวลาสักครู่เพื่อจ่ายเงิน ผูเว่ยชางถามเจ้าของร้านว่าหยาหลางอยู่ที่ไหน?
ครั้นรู้จากเจ้าของร้านว่าหยาหลางอยู่ที่ประตูทิศตะวันตกของเมือง เขาก็รีบไปที่นั่นพร้อมกับอวิ๋นซิ่วชิง
หยาหลางตั้งโรงเก็บของที่ประตูทิศตะวันตกของเมืองทุกวันเพื่อรอขาย เมื่อผูเว่ยชางและอวิ๋นซิ่วชิงมาถึงประตูทางทิศตะวันตกของเมือง พวกเขาก็เห็นเพียงโรงเก็บของ และไม่พบใครเลย
พวกเขาคิดว่าหยาหลางมีธุระที่ต้องทำ ดังนั้นจึงนั่งอยู่ในโรงเก็บของเพื่อรอให้หยาหลางกลับมา
ทันทีที่อวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางนั่งลงบนเก้าอี้ ชายร่างผอมคนหนึ่งก็เดินเข้าไปในโรงเก็บของและพูดว่า” เจ้ากำลังมองหาหยาหลางอยู่หรือเปล่า?”
”ใช่ เจ้าเป็นใครงั้นหรือ?” ผูเว่ยชางถามอย่างสุภาพ
”ข้าชื่อหยาหลาง ที่นี่หนาวมาก ข้าจึงออกไปเดินกลางแดดสักพัก ข้าเพิ่งกลับมาและได้พบกับคนสองคนที่โดดเด่นเข้ามาในที่ของข้า” หยาหลางยิ้ม
อวิ๋นซิ่วชิงฟังสิ่งที่หยาหลางพูดแล้วหัวเราะคิกคัก มันเป็นลักษณะเดียวกับการทำธุรกิจในยุคสมัยที่นางจากมาจริง ๆ
หยาหลางมองอวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชาง เขาเห็นว่าทั้งสองแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเรียบง่าย หยาหลางอยู่ในวงการธุรกิจค้าขายนี้มาหลายปีแล้ว ยิ่งคนดูธรรมดามากเท่าไหร่ แท้จริงแล้วก็ยิ่งรวยมากขึ้นเท่านั้น ยาหลางจึงไม่กล้าเมินพวกเขา
”เจ้าต้องการร้านค้าหรือบ้าน? เจ้าต้องการเช่าหรือซื้อ?”
”เราต้องการทั้งร้านค้าและบ้าน หากราคาอยู่ในระดับปานกลางเราจะซื้อมัน หากราคาสูงเกินไปเราจะเช่า” ผูเว่ยชางตอบ
เมื่อหยาหลางได้ยินว่าเป็นการค้า แววตาของเขาก็ฉายความยินดี “ตกลง ๆ! ข้ามีบ้านและร้านค้าทุกประเภทที่นี่ เจ้าอยากดูอันไหนก่อน?”
”ร้านค้า” ผูเว่ยชางตอบไปตามตรง
”ตกลง พวกเจ้าตามข้ามาทางนี้” ด้วยความกลัวว่าอวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางจะจากไป หยาหลางจึงพาอวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางไปที่แคร่
ยาหลางขับรถม้าเป็นการส่วนตัว อวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางนั่งอยู่ในรถม้าข้างหลังพวกเขา อย่างไรก็ตาม รถม้าคันนี้ไม่มีผ้าม่าน พวกเขาจึงสามารถพูดคุยกันได้โดยตรง
”เจ้าสองคนอยากทำธุรกิจอะไร?” หยาหลางขับรถม้าพลางถามขึ้น
”ขายผัก” ผูเว่ยชางพูดอย่างไร้อารมณ์
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หยาหลางก็พูดทันทีว่าการขายผักเป็นสิ่งที่ดี อวิ๋นซิ่วชิงหัวเราะซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยาหลางมีหัวคิดทางการค้าที่ก้าวหน้ามากจริง ๆ!
หยาหลางส่งอวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางไว้บนถนนที่เต็มไปด้วยร้านขายผัก
หญิงสาวลงจากรถและยืนอยู่ที่มุมซอยก่อนจะหันมองไปมา นางรู้จักสถานที่แห่งนี้ มันคือสถานที่ที่นางซื้อมันฝรั่งเมื่อวันก่อนนั่นเอง
”ทุกร้านที่นี่ขายผัก ทุกเช้าถนนสายนี้ยุ่งมาก ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าเข้าไปดู”
หยาหลางหยุดรถม้าไว้ข้าง ๆ และเดินไปด้านหน้าเพื่อนำทาง
…
บทที่ 164 เดินดูร้าน
หยาหลางพาพวกเขาไปที่ร้านแรกในซอย “เจ้าสองคนดูนี่ เจ้าของเดิมไม่ได้วางแผนที่จะเปิดมันอีก และเขาก็ขายผักด้วย”
หลังจากอวิ๋นซิ่วชิงเข้ามาในร้าน นางสำรวจภายในและภายนอกร้าน ก่อนจะเห็นว่ามีชั้นวางผักสองแถวอยู่ในนั้น
”ชิงเหนียง เจ้าคิดอย่างไร?” ผูเว่ยชางถามอวิ๋นซิ่วชิง
อวิ๋นซิ่วชิงไม่พยักหน้าหรือส่ายหัว แต่พูดเบา ๆ ว่า “ข้าขอลองดูที่อื่นก่อน”
”มีห้องใต้ดินอยู่ใต้ร้านนี้ซึ่งสามารถใช้เก็บผักได้ เจ้าอยากลงไปดูไหม?”
เมื่อเห็นว่าทั้งสองไม่ได้บอกว่าพวกเขาชอบหรือไม่ชอบ หยาหลางจึงแนะนำให้พวกเขารู้จักกับที่อื่นในร้าน
อวิ๋นซิ่วชิงพยักหน้า หยาหลางจึงพาพวกเขาไปที่ห้องใต้ดิน
ห้องใต้ดินอยู่หลังโต๊ะคิดเงิน สิ่งนี้ทำให้อวิ๋นซิ่วชิงไม่พอใจเล็กน้อย หญิงสาวเดินตามหลังผูเว่ยชางและพวกเขาก็เดินตามยาหลางลงไปที่ห้องใต้ดิน
ห้องใต้ดินนี้ทั้งมืดและมองไม่เห็นอะไร แต่อวิ๋นซิ่วชิงคำนวณคร่าว ๆ แล้วว่าห้องใต้ดินมีความกว้างประมาณไม่ถึงหนึ่งลี้
หลังจากลงมาห้องใต้ดิน หยาหลางก็หยิบไฟที่เขาเตรียมไว้ออกมา แล้วจุดเทียนที่แขวนอยู่บนผนังดินของห้องใต้ดิน
หลังจากที่มีแสงสว่างในห้องใต้ดิน มุมมองในภาพรวมของห้องใต้ดินก็ปรากฏขึ้น
มันไม่ใหญ่มากนักเพราะมีขนาดกว้างเพียงสองเมตรและยาวสี่เมตร อวิ๋นซิ่วชิงนั่งยอง ๆ บนพื้นและแตะที่พื้น นางพบว่าพื้นดินเปียก ห้องใต้ดินนี้ไม่เหมาะสำหรับการจัดเก็บสิ่งของ
”อืม ไปเถอะ ขึ้นไปกันเถอะ” อวิ๋นซิ่วชิงพูดเบา ๆ
หยาหลางเป็นคนทำงานที่ดี เมื่อได้ยินคำขอของอวิ๋นซิ่วชิง เขาก็รู้ว่าหญิงสาวไม่ชอบร้านนี้ “ดี เรายังมีร้านค้าอีกมากมายที่นี่…”
อวิ๋นซิ่วชิงตอบรับและตามหยาหลางออกจากห้องใต้ดิน ในขณะที่ผูเว่ยชางพยุงอวิ๋นซิ่วชิงซึ่งมองไม่เห็นในที่มืด เขากลัวว่านางจะล้มลง
หลังจากพาอวิ๋นซิ่วชิงและผูเว่ยชางออกจากห้องใต้ดิน หยาหลางก็ไม่ลังเลที่จะพาพวกเขาไปที่ร้านถัดไป
ร้านค้าที่หยาหลางพาพวกเขาไปอยู่กลางซอยเท่านั้น ก่อนที่อวิ๋นซิ่วชิงจะเดินเข้าไปในประตูร้าน นางก็ได้ยินเสียงโหยหวนของผู้หญิงคนหนึ่งจากร้านข้าง ๆ
อวิ๋นซิ่วชิงเอียงศีรษะมองดู พบว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเจ้าของเสียงโหยหวนนั่นเอง
หญิงคนนั้นไม่ชอบขอทานตัวเล็ก ๆ ที่หยิบผักเน่า ๆ ของนางขึ้นมา จึงได้ตะโกนขึ้น
ขณะที่เจ้าของร้านรอบ ๆ กำลังนั่งและรอดูเรื่องต่าง ๆ ด้วยความตื่นเต้น อวิ๋นซิ่วชิงก็ขมวดคิ้ว นางยังไม่ได้เข้าไปในร้าน เนื่องจากความประทับใจครั้งแรกของนางไม่ค่อยดีนัก
”เกิดอะไรขึ้น?” เมื่อเห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงไม่มีอะไรจะพูดระหว่างทาง ผูเว่ยชางก็ก้มศีรษะลงและถามเบา ๆ
“ไม่เป็นไร” อวิ๋นซิ่วชิงกล่าวด้วยใบหน้าไร้อารมณ์
หยาหลางได้พาไปดูร้านที่สอง การจัดวางของร้านก็เหมือนกับร้านแรก มีชั้นวางผักสำหรับใส่ผัก ร้านนี้มีสวนหลังบ้าน สวนหลังบ้านไม่ใหญ่มากนัก ที่นี่ไม่มีห้องใต้ดินแต่มีโกดัง
บริเวณโกดังมีอากาศเย็นเล็กน้อย แต่อวิ๋นซิ่วชิงก็ส่ายหัวและยังไม่พอใจ
”ร้านอยู่ใจกลางซอยนี้ มีคนมาที่นี่เยอะมาก ร้านนี้ปิดตัวลงหลังจากที่ภรรยาเจ้าของร้านกำลังจะคลอดลูก” น้ำเสียงของหยาหลางยังคงแสดงความเสียใจอยู่บ้าง ร้านนี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นสถานที่ที่เหมาะสม
”ค่าเช่าเท่าไหร่?” ผูเว่ยชางเลิกคิ้วขึ้นและถาม
เมื่อได้ยินความสนใจของผูเว่ยชาง หยาหลางก็รีบพูดขึ้นว่า “ล็อตนั้นดีจึงแพงกว่าเล็กน้อย ราคาสามสิบตำลึงต่อปี แต่ร้านแรกที่ข้าพาเจ้าไปนั้นถูกกว่าเล็กน้อย เพียงยี่สิบห้าตำลึงต่อปี เจ้าพอใจไหม?”
ผูเว่ยชางหันไปหาอวิ๋นซิ่วชิงเพื่อถามความเห็นจากนาง
อวิ๋นซิ่วชิงพูดอย่างใจเย็น “ที่เจ้าพูดมา ค่าเช่าไม่แพง แต่เจ้าไม่ได้บอกว่ายังมีร้านค้าอีกมากมายงั้นหรือ? เรามาดูกันก่อนดีกว่า”
”ตกลง ไม่มีปัญหา” แววตาของหยาหลางเป็นประกายเมื่อเขาเห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงไม่ได้สนใจเรื่องราคา
วันนี้เขาได้พบกับคนกระเป๋าหนัก และเขาต้องรับใช้นางให้ดี
หยาหลางพาอวิ๋นซิ่วชิงไปที่ท้ายซอย อีกทั้งยังได้พูดคุยกับเจ้าของร้านและคนงานตลอดทาง
ผูเว่ยชางเงยหน้าขึ้นมองหยาหลาง แล้วหันไปพูดกับอวิ๋นซิ่วชิงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ชิงเหนียง เจ้าต้องการร้านแบบไหน?”
