บทที่ 149 ไปได้เองก็ต้องกลับมาได้เอง
อวิ๋นซิ่วชิงรู้ว่าหากนางไปคว้าเอาเงินจากมือของฮูหยินอวิ๋นตอนนี้ นางคงจะต่อต้านอย่างแน่นอน และนางก็ไม่รู้ว่าฮูหยินอวิ๋นจะไประรานใครอีก!
อวิ๋นซิ่วชิงหันมามองนาง ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นมีดสับฟืนที่มุมสวนหลังบ้าน อวิ๋นซิ่วชิงเดินไปหยิบมีดตัดฟืนที่มีสนิมเกรอะกรัง
ฮูหยินอวิ๋นมองดูอวิ๋นซิ่วชิงเดินเข้ามาหานางด้วยมีดสับฟืนทีละก้าว นางหวาดกลัวมากจนรีบถอยออกมาและพูดว่า “อวิ๋นซิ่วชิง เจ้าคิดจะทำอะไร?! อย่าเข้ามานะ!!!”
”ข้าจะทำอะไรงั้นหรือ? ข้าไม่ได้บอกก่อนหน้านี้หรอกหรือว่าหากข้าพบหลักฐาน ข้าจะตัดมือเจ้าออก…”
ขณะที่นางพูด อวิ๋นซิ่วชิงก็ก้าวเดินเร็วขึ้นสองก้าว และยึดข้อมือซ้ายของฮูหยินอวิ๋นไว้
”ไม่ ๆ!!!!” ฮูหยินอวิ๋นยังคงถือกระเป๋าเงินในมืออีกข้างหนึ่ง นางไม่กล้าต่อสู้กับอวิ๋นซิ่วชิงด้วยมือทั้งสองข้าง นางกลัวว่าอวิ๋นซิ่วชิงจะปล้นเงินของนางไปในที่สุด!
”ไม่? มันไม่ใช่คำพูดสุดท้าย” เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงเห็นว่าฮูหยินอวิ๋นอยากจะให้มือของนางถูกตัดออกมากกว่าที่จะวางกระเป๋าเงินของนาง ดวงตาของหญิงสาวก็ยิ่งฉายแววเย็นชา
ขณะที่อวิ๋นซิ่วชิงพูด นางก็วางมือลงบนพื้น ใช้เท้าเหยียบหลังมือของฮูหยินอวิ๋น และมีดสับฟืนก็ถูกเงื้อขึ้นสูง
เมื่อเห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงต้องการตัดมือของนางจริง ๆ ฮูหยินอวิ๋นก็ตกใจจนน้ำตาไหลออกมา ตอนนี้หัวของนางเป็นเหมือนกลองสั่น และมือของนางที่ถือกระเป๋าเงินอยู่ก็คลายออก
“ไม่ ๆ! ชิงเหนียง!!!! ข้าขอร้อง!!! ข้าขอโทษ!! ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว!!!!!” ฮูหยินอวิ๋นโยนกระเป๋าเงินตัวเองทิ้งไป นางกลัวมากจริง ๆ
อวิ๋นซิ่วชิงพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา ทันใดนั้นก็ทำท่าจะสับมีดลงมาที่มือของนาง ฮูหยินอวิ๋นก็กรีดร้องและเป็นลมไปทันที
เมื่อมีดอยู่ใกล้ข้อมือของฮูหยินอวิ๋น อวิ๋นซิ่วชิงก็หยุดทันที
เมื่อเห็นว่าฮูหยินอวิ๋นเป็นลม อวิ๋นซิ่วชิงก็โยนมีดสับฟืนเข้าไปในมุมและหยิบกระเป๋าเงินของนางขึ้นมา
”ท่านพ่อ นางเป็นลม ข้าควรทำอย่างไรดี?” อวิ๋นซิ่วชิงมองไปที่ฮูหยินอวิ๋นพลางคิดว่าจะทำอย่างไรกับนางต่อไปดี?
”เรียกอวิ๋นหมิงเซียวและขอให้เขาพาฮูหยินอวิ๋นกลับไป” พ่ออวิ๋นไม่อยากเจอฮูหยินอวิ๋นอีก จึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
อวิ๋นซิ่วชิงตอบรับ นางช่วยประคองพ่อเฒ่าอวิ๋นกลับไปที่ลานคฤหาสน์ จากนั้นก็ไปที่ลานด้านข้างของอวิ๋นหมิงเซียว
เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงเดินเข้าไปในลานด้านข้างซึ่งเป็นห้องของอวิ๋นหมิงเซียว นางเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในสนาม จึงตะโกนขึ้นว่า “อวิ๋นหมิงเซียว?”
อวิ๋นหมิงเซียวกำลังติดตามพ่อครัวในครัวเพื่อขโมยอาหาร เขาเพิ่งยัดเต้าหู้ร้อนชิ้นหนึ่งเข้าปากของเขา ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงตะโกนของอวิ๋นซิ่วชิง เขากลัวจนเผลอกลืนเต้าหู้ร้อนลงไปทันที คอของเขาแทบไหม้เหมือนกลืนบุหรี่!
อวิ๋นหมิงเซียวไอออกมาจนน้ำตาไหล พ่อครัวเห็นดังนั้นก็ได้เทน้ำให้อวิ๋นหมิงเซียว คอของเขาจึงรู้สึกดีขึ้น
”เจ้าเรียกข้าทำไม?” ทันทีที่อวิ๋นหมิงเซียวออกจากครัวเขาก็ตะโกนเสียงแหบแห้ง
อวิ๋นซิ่วชิงมองอวิ๋นหมิงเซียวอย่างเย็นชา “ท่านแม่เป็นลมในสวนหลังบ้าน พ่อขอให้เจ้าอุ้มท่านแม่กลับบ้าน”
อวิ๋นหมิงเซียวขมวดคิ้วและแอบมองไปที่ห้องของเฉียวฮุ่ย เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรเคลื่อนไหว เขาก็พูดอย่างใจร้อนว่า “เอาล่ะ เอาล่ะ ข้ารู้แล้ว ไปเถอะ”
อวิ๋นซิ่วชิงพ่นลมออกมาอย่างเย็นชาและหันหลังจากไป นางไม่อยากมาที่นี่เลยจริง ๆ
”เดี๋ยว” เฉียวฮุ่ยได้ยินเสียงของอวิ๋นซิ่วชิงในห้องนานแล้ว และได้ยินบทสนทนาระหว่างอวิ๋นหมิงเซียวกับอวิ๋นซิ่วชิงชัดเจน
อวิ๋นซิ่วชิงหันกลับมาเมื่อได้ยินเฉียวฮุ่ยเรียก
เฉียวฮุ่ยค่อย ๆ เดินออกจากประตูและมองไปที่อวิ๋นซิ่วชิง ก่อนจะกล่าวว่า “นางไปได้เองก็ต้องกลับมาได้เอง ทุกคนในลานคฤหาสน์ของเราก็มีงานที่ต้องทำ ไม่มีใครว่างไปช่วยนางหรอก หมิงเซียว! ไหล่ของข้าเมื่อย กลับมานวดให้ข้า”
อวิ๋นหมิงเซียวตอบรับอย่างสุภาพและวิ่งกลับไปหาเฉียวฮุ่ยทันที
เฉียวฮุ่ยไม่สนใจอวิ๋นซิ่วชิงและพาอวิ๋นหมิงเซียวกลับไปที่ห้องของนาง
คิ้วของอวิ๋นซิ่วชิงขมวดแทบเป็นปม นางไม่ได้คาดหวังว่าอวิ๋นหมิงเซียว จะฟังคำพูดของเฉียวฮุ่ยและไม่สนใจฮูหยินอวิ๋นเช่นนี้
อวิ๋นซิ่วชิงพึมพำออกมาว่า “แม้แต่ลูกชายบังเกิดเกล้าก็ยังไม่สนใจท่านแม่ ข้าก็คงไม่สนใจ ปล่อยให้นอนที่นั่นแหละ”
หลังจากนั้น อวิ๋นซิ่วชิงก็เดินออกไปลานคฤหาสน์ด้านข้าง แต่ระหว่างทาง นางก็นึกเห็นใจที่ฮูหยินอวิ๋นเป็นหญิงชรา หากนางนอนในสวนหลังบ้านในสภาพอากาศเช่นนี้ นางจะต้องเป็นไข้แน่นอน!
…
บทที่ 150 ใจอ่อน
ในที่สุดอวิ๋นซิ่วชิงก็รู้สึกใจอ่อน นางหันหลังกลับไปที่สวนหลังคฤหาสน์ อย่างไรก็ตาม ฮูหยินอวิ๋นก็ยังเป็นแม่ของเจ้าของร่างเดิม อย่างน้อยนางก็เคยตั้งครรภ์และให้กำเนิดเจ้าของร่างเดิมขึ้นมา นางไม่สามารถโหดร้ายไปกว่านี้ได้
อวิ๋นซิ่วชิงปลอบใจตัวเองด้วยวิธีนี้
เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงมาถึงสวนหลังคฤหาสน์ ฮูหยินอวิ๋นยังคงเป็นลมอยู่บนพื้นนางเดินไปด้านข้างของฮูหยินอวิ๋นและมองไปที่ใบหน้าซีดเซียวของหญิงชรา
นางขมวดคิ้ว “หากท่านใจดีกับข้าเหมือนที่ใจดีกับอวิ๋นหมิงเซียว ข้าจะดูแลท่านไปจนกว่าเวลาชีวิตของท่านจะหมดลง และมอบความสะดวกสบายกว่านี้ให้แน่นอน…”
หลังจากพูดจบ อวิ๋นซิ่วชิงก็ก้มลงและดึงแขนของฮูหยินอวิ๋น ก่อนจะแบกฮูหยินอวิ๋นลงบนหลังของนาง
ฮูหยินอวิ๋นหมดท่า นางอยู่แต่ในตระกูลอวิ๋นและช่วงนี้ก็กินอาหารไม่อิ่มท้อง ร่างกายของนางจึงมีน้ำหนักไม่มาก อวิ๋นซิ่วชิงจึงสามารถแบกนางขึ้นมาได้
อวิ๋นซิ่วชิงแบกฮูหยินอวิ๋นกลับไปที่ลานด้านข้างของอวิ๋นหมิงเซียว เฉียวฮุ่ยเห็นว่าอวิ๋นซิ่วชิงแบกฮูหยินอวิ๋นกลับมา นางจึงเบ้ปากเย้ยหยัน
”นายหญิง ข้าต้องออกไปช่วยนางไหม?” เมื่อเห็นว่าหน้าผากของอวิ๋นซิ่วชิงมีเหงื่อออก และคิดว่าหญิงชราผู้นี้ก็อยู่ในลานคฤหาสน์ของพวกเขาด้วย เสี่ยวเถาจึงสงสัยว่านางจะออกไปช่วยได้หรือไม่?
คิ้วของเฉียวฮุ่ยขมวดมุ่น ก่อนจะพูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่ต้อง!”
เสี่ยวเถาตอบรับด้วยความเคารพและยืนเคียงข้างกัน
อวิ๋นซิ่วชิงแบกฮูหยินอวิ๋นกลับไปที่ห้องเล็ก ๆ ด้านข้าง
หลังจากที่อวิ๋นซิ่วชิงวางนางไว้บนเตียง นางก็ถึงกับต้องหอบหายใจ แม้ว่าตัวของฮูหยินอวิ๋นจะไม่หนัก แต่ระยะทางจากคอกหมูมาถึงห้องนี้ก็ทำให้นางเหนื่อยมากเช่นกัน
อวิ๋นซิ่วชิงยืนอยู่ในห้องเพื่อพักหายใจก่อนจะเดินจากไปในที่สุด
เมื่อนางมาถึงก็ไม่มีใครอยู่ในลานด้านข้างแล้ว ไม่มีใครแม้แต่ผี
อวิ๋นซิ่วชิงได้แต่นึกเย้ยหยันอย่างดูถูก ฮูหยินอวิ๋นรักอวิ๋นหมิงเซียวมาก แต่ช่างน่าเสียดายที่อวิ๋นหมิงเซียวเป็นคนขี้ขลาดตาขาว และไม่ใส่ใจเรื่องความกตัญญูอย่างที่ชอบประโคมนักหนา
เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงกลับไปที่ห้องของพ่อเฒ่าอวิ๋น นางก็เห็นว่าพ่อของตัวเองกำลังถืออิฐ และที่พื้นยังมีรั้วอีกมากมาย
นางจึงรีบไปถามอีกฝ่ายว่า “ท่านพ่อ ท่านกำลังทำอะไรอยู่?”
พ่อเฒ่าอวิ๋นวางอิฐลงบนพื้น เขายืนขึ้นและตบมือพลางตอบกลับ “พ่อกำลังจะทำเล้าไก่เพื่อเลี้ยงไก่ทั้งหมดในสวนหลังคฤหาสน์เล็ก ๆ นี่”
”ท่านพ่อมีไก่มากกว่าสามสิบตัว มันสามารถใส่ไว้ในสนามนี้ได้หรือ? นอกจากนี้คงไม่ดีที่จะเลี้ยงไก่ไว้หลังคฤหาสน์ของท่าน” อวิ๋นซิ่วชิงคิดว่านางได้ให้บทเรียนให้ฮูหยินอวิ๋นไปแล้ว นางคงจะไม่ขโมยอะไรที่อวิ๋นซิ่วชิงเก็บไว้ในสวนหลังคฤหาสน์ของนางอีก
“ไม่ได้ ชิงเหนียง แม่เจ้าเป็นคนสองหน้า ข้าไม่ไว้ใจนาง”
พ่อเฒ่าอวิ๋นไม่หลงเหลือความเชื่อใจใด ๆ ต่อฮูหยินอวิ๋นอีกด้วย!
อวิ๋นซิ่วชิงฟังคำพูดดังกล่าวก็เข้าใจในสิ่งที่เขาทำ นางจึงไปช่วยเขา
พ่อเฒ่าอวิ๋นหันไปมองลานคฤหาสน์ของตัวเอง ทันใดนั้นก็จำได้ว่าตอนที่ครอบครัวอวิ๋นยังไม่ล่มลลาย เวลานั้นลานคฤหาสน์เต็มไปด้วยดอกไม้มากมายที่หากมองดูแล้วย่อมสดชื่น
แต่เนื่องจากฐานะที่ตกต่ำลง ดอกไม้ในลานคฤหาสน์ก็เหี่ยวเฉาลงและผู้คนในครอบครัวก็เปลี่ยนไป
เมื่อเขามีเงิน ครอบครัวของเขาก็มีความสุข ทว่าเมื่อเขาไม่มีเงิน คนเหล่านั้นก็แสดงธาตุแท้ออกมาทีละคน
พ่อเฒ่าอวิ๋นถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อยและพูดกับอวิ๋นซิ่วชิงว่า “ขอบคุณนะชิงเหนียง” หากไม่มีความหวังของอวิ๋นซิ่วชิง เขาคงโกรธมากกว่านี้
”ไม่ว่าท่านจะคิดอะไร ท่านพ่อ ข้าจะอยู่กับท่านเสมอ” อวิ๋นซิ่วชิงไม่รู้ว่าพ่อเฒ่าอวิ๋นกำลังถอนหายใจเรื่องอะไร แต่นางมีสิทธิ์ที่จะปลอบเขาให้มีความสุข
เมื่อเห็นอวิ๋นซิ่วชิงที่แสนชาญฉลาด พ่อเฒ่าอวิ๋นก็ยิ้มและพยักหน้า เขาอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ โชคดีที่ฮูหยินอวิ๋นไม่สนใจเลี้ยงดูลูกสาวของเขา มิฉะนั้นก็อาจจะมีนิสัยเหมือนกับอวิ๋นหมิงเซียว
เมื่อพ่อเฒ่าอวิ๋นนึกถึงอวิ๋นหมิงเซียวผู้เป็นแกะดำของครอบครัว เขาก็นึกโกรธขึ้นมา
เขาโชคร้ายอะไรเช่นนี้? เขาแต่งงานกับผู้หญิงเลวและเกือบจะทำลายครอบครัวของตัวเอง!!!
